«Η εικόνα είναι σαφώς πιο προσιτή σε σχέση µε µια σελίδα γεµάτη λέξεις. Το κέρδος είναι, όµως, το ίδιο: να έρθει περισσότερος κόσµος κοντά στην ανάγνωση».
«Ο κόσµος να γίνει εικόνα» έγραφε ο Γιώργος Χειµωνάς στους «Χτίστες». Σε μια εποχή, λοιπόν, κατά την οποία η εικόνα κυριαρχεί ακόμη και στην ιστορική μνήμη, η 9η τέχνη δεν θα μπορούσε να μείνει αδιάφορη. Ειδικά για τη «σκοτεινή και μακρά δεκαετία» του 1940, που γεννάει κάθε τόσο τους δικούς της πολιτισμικούς πολέμους. Το γκράφικ νόβελ του Θανάση Πέτρου «1946: Μόνο μίσος» (εκδ. Ικαρος) αποτελεί τον πιο πρόσφατο σταθμό σε μια σειρά δικών του κόµικ, η οποία ξεκίνησε με τους «Ομήρους του Γκαίρλιτς» (εκδ. Ικαρος), για να ακολουθήσουν άλλα τέσσερα ιστορικά επεισόδια από τη Μικρασιατική Καταστροφή και την Κατοχή.
