Το ποίημα του Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου «Ισως Κυριακή» είναι μια ελεγεία στη συντροφικότητα και στα αδιέξοδά της, στη μαγεία της και τη στιγμή της, που ενίοτε μοιάζει με πτήση.
«Δεν έβγαλα χρήματα/ δεν ερωτεύτηκα/ δεν έζησα πολύ./ Πριν μερικά χρόνια έγινα πατέρας./ Τώρα μεγαλώνω τον γιο μου/ μα δεν έχω τίποτα να του προσφέρω».
