Ενας αναβαθμισμένος δημόσιος κήπος,με πάνω από 400 δέντρα,είναι μία από τις βασικές χειρονομίες της αρχιτεκτονικής πρότασης του Ντέιβιντ Τσίπερφιλντ για τη νέα εποχή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου
Τον Οκτώβριο του 1997 συνέβη κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ ξανά στην ιστορία των πόλεων. Εγκαινιάστηκε ένα μουσείο που η αστραπιαία διασημότητά του κατέστησε άμεσα τουριστικό προορισμό την πόλη που το φιλοξενούσε. Το ίδιο το Guggenheim υπολόγισε ότι από την έναρξη λειτουργίας του έως το τέλος του 2000 δέχθηκε περισσότερους από 3,5 εκατ. επισκέπτες, από τους οποίους 83% είχαν ταξιδέψει στο Μπιλμπάο ειδικά για το μουσείο. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια όλοι μιλούσαν για το περίφημο «Bilbao effect». Ο νέος αιώνας ανέτειλε και μαζί του όλοι καλωσόριζαν την εποχή του «museum as destination» (το μουσείο ως προορισμός). Μικρές, μεσαίες, μεγάλες, διάσημες πόλεις ήθελαν αυτό που είχε πετύχει ο Φρανκ Γκέρι στο Μπιλμπάο.
