Το Χόλιγουντ λατρεύει την αυτοαναφορικότητα. Και τους κακούς. Ακόμη κι αν αυτοί οι «κακοί» συχνά αντανακλούν δυσάρεστες διαπιστώσεις για την ίδια την κινηματογραφική βιομηχανία. Ο Μαξ Κέιντι συνιστά μια τέτοια περίπτωση: λειτουργεί ως αρχετυπικό σύμβολο ενός μεγάλου και αδιαμφισβήτητου κακού. Αλλά ταυτόχρονα φέρει την περιπλοκότητα ενός «αντισυστημικού» ήρωα-αουτσάιντερ, που με την κτηνώδη ορμή του «ραγίζει» τον καθρέφτη των βεβαιοτήτων της «άσπιλης» αμερικανικής ευτυχίας.
