Στο «Ραντεβού» του Αλεξ Μπάρετ παρακολουθούμε τη Χασμίν, μια μόνη μητέρα, που ετοιμάζεται γεμάτη προσμονή για το πρώτο της ραντεβού ύστερα από χρόνια.
Υπάρχει μια σχεδόν θρυλική σκηνή στο «Τανγκό του Σατανά» (1994) του Μπέλα Ταρ, όπου η κάμερα του Ούγγρου κινηματογραφιστή μένει επί οκτώ συνεχόμενα λεπτά να παρακολουθεί μερικές αγελάδες που περιφέρονται μπροστά σε έναν λασπωμένο αγρό. Το κάδρο μετακινείται αργά, ακολουθώντας τα αμέριμνα βοοειδή ανάμεσα στα σπίτια ενός χωριού δίχως ίχνος ανθρώπινης παρουσίας. Η αρχική αίσθηση ερήμωσης επιτείνεται. Το μονοπλάνο ολοκληρώνεται όταν και το τελευταίο ζώο εξαφανίζεται από την οθόνη. Μόνο ο άνεμος σφυρίζει πια, καθώς η οθόνη σκοτεινιάζει.
