ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Είναι αρκετοί μήνες που «το γυρίσαμε» στο Netflix. Η κλασική τηλεόραση ανοίγει σπάνια πια και επιλεκτικά. Οχι πια διαφημίσεις, μίζερες επαναλήψεις, ακατανόητα σόου, ανοιγοκλειόμενες πέργκολες και έξυπνες σίτες.

Τρέξαμε και εμείς τους «μαραθωνίους», με κύκλους και επεισόδια των πέντε και βάλε ωρών, κόψαμε σειρές στη μέση χωρίς τύψεις, «καήκαμε» με κάθε γνωστό και άγνωστο υπερήρωα και γενικά όλα καλά.

Τελευταία όμως το Netflix νιώθω ότι μου τη λέει. Φαντάζομαι μερικές φορές τον αλγόριθμό του να ζωντανεύει και να τρίβει τα χέρια του κάνοντας υπολογισμούς με βάση τις σειρές που είδα και, αντί να μου προτείνει κάτι καινούργιο, μου σερβίρει μια γύρα από τα ίδια. Οι προτάσεις μου έχουν γεμίσει σειρές μυστηρίου, περιπέτειας, φαντασίας με σειρές φασόν που ακολουθούν το ίδιο μοτίβο. Ο αλγόριθμος με εκδικείται για εκείνη τη φορά που λύγισα για ένα επεισόδιο «Daredevil». Εντάξει, φταίω, αλλά, αλγόριθμε μου, πότε θα επιστρέψουμε στις «αγνές» πρώτες ημέρες που δεν γνωριζόμασταν τόσο καλά;

Οι αλγόριθμοι, ως γνωστόν, ήρθαν στη ζωή μας και θα μείνουν. Προτείνουν προϊόντα σε online μαγαζιά, βιβλία με βάση τις τελευταίες αναζητήσεις σου, έρωτες στα dating apps, ειδήσεις και νέα στα σόσιαλ. Κάθε φορά που κάνω το λάθος και ψάχνω μια συνταγή για ψάρια στον φούρνο στο Ιντερνετ, αντί να πάρω τηλέφωνο τη μαμά μου, το timeline μου γεμίζει με βιβλία συνταγών και βίντεο «how to» από χαμογελαστούς σεφ. Μια πίεση τη νιώθω.

Δεν είναι τεχνοφοβία, αλλά επίκληση στην ηρεμία. Οταν κάθε επιλογή σου καταγράφεται, μετριέται, ζυγίζεται και φτιάχνει το «προφίλ» σου, δημιουργείται μια εικόνα ενός εαυτού που μπορεί και να μην αναγνωρίσεις. Πάω να τσεκάρω τα ντοκιμαντέρ, έτσι για ξεκάρφωμα.