ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
 

Ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς εποχές

Ο Αντώνης Κατσαρής μιλάει στην «Κ» για την παράσταση «Ο προφήτης», βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Χαλίλ Γκιμπράν

Του Απόστολου Κουρουπάκη

Του Απόστολου Κουρουπάκη

kouroupakisa@kathimerini.com.cy

Ο ηθοποιός Αντώνης Κατσαρής μιλάει στην «Κ» για την παράσταση «Ο προφήτης», που είναι βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Χαλίλ Γκιμπράν, και είναι μια ιδέα της χορογράφου και χορεύτριας Ελένης Aneesha Μιχαήλ. Ο Αντώνης Κατσαρής μού λέει πως στην παράσταση συνυπάρχουν ο λόγος, ο χορός και η μουσική που, παρόλο τον διαφορετικό τρόπο έκφρασης, επιτυγχάνουν μια αρμονική σχέση.

–Τι ήταν αυτό που σας έκανε να αναμετρηθείτε με ένα τέτοιο κείμενο;

–Κατ’ αρχάς η γοητεία και η συγκίνηση που μου προκάλεσε διαβάζοντάς το. Ο φακός που μας δίνει ο Χαλίλ Γκιμπράν για να δούμε τον κόσμο, μέσα από το πρίσμα της αγάπης και της πνευματικότητας ανοίγει ορίζοντες. Πρόκειται για ένα φιλοσοφικό κείμενο που έχει εμπνεύσει γενεές ανθρώπων, καλλιτεχνών, αλλά και φιλοσόφων. Διαβάζοντάς το αισθάνθηκα πως αξίζει να παρουσιαστεί το σπουδαίο αυτό ποίημα σε κόσμο που δεν το γνωρίζει. Η πρωτοβουλία για το ανέβασμα επί σκηνής του «Προφήτη» είναι της χορογράφου και χορεύτριας Ελένης Aneesha Μιχαήλ που με κάλεσε να συμμετάσχω στη δουλειά της αυτή. Την ευχαριστώ γι’ αυτό το κάλεσμα, γιατί η διαδικασία της πρόβας, η εμβάθυνση στα σπουδαία νοήματα του ποιήματος, είναι ένα αποκαλυπτικό ταξίδι προς τον μέσα κόσμο.

Όταν ο ηθοποιός βιώνει με ειλικρίνεια και αλήθεια τον χαρακτήρα του, με την ίδια αλήθεια τον εισπράττει και το κοινό και εκεί είναι που συντελείται η μαγεία του θεάτρου

–Πόσο δύσκολο ήταν να μεταφερθεί επί σκηνής ένα κείμενο όπως είναι ο «Προφήτης» του Χαλίλ Γκιμπράν;

–Είναι όντως δύσκολο να μεταφέρει κανείς ένα ποίημα με τόσο βαθιά νοήματα επί σκηνής. Στο βιβλίο έχεις τη δυνατότητα να σταθείς σε κάποια σημεία και να τα μελετήσεις. Στη σκηνή ο λόγος τρέχει, ενώ συμβαίνουν παράλληλες δράσεις. Το ζητούμενο είναι οι δράσεις αυτές να είναι σε αρμονία μεταξύ τους και παράλληλα συνυφασμένες με την ουσία έτσι ώστε να εισπράξει ο θεατής το βαθύτερο νόημα του κειμένου. Στην παράστασή μας συνυπάρχουν ο λόγος, ο χορός και η μουσική που, παρόλο τον διαφορετικό τρόπο έκφρασης, επιτυγχάνουν μια αρμονική σχέση. Εκτός από τη χορεύτρια Ελένη Aneesha Μιχαήλ, επί σκηνής είναι και ο νεαρός και ταλαντούχος τσελίστας Μιχάλης Βασιλειάδης, ο οποίος έχει συνθέσει και τη μουσική. Ως προς το κείμενο χρειάστηκε να γίνει μια προσεκτική επιλογή των αποσπασμάτων έτσι ώστε να είναι κατανοητά στους θεατές, επιτυγχάνοντας να του μεταφέρουν τη συγκίνηση.

–Εσείς έχετε καταφέρει να δείτε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του προφήτη, του Άλλου, του Υπεράνω;

–Όπως λέει και ο Γκιμπράν «στο βάθος μας υπάρχει η σιωπηλή μας γνώση για το υπερπέραν». Ο «Προφήτης» και ο κάθε σπουδαίος σοφός μάς μεταφέρει γενναιόδωρα τη γνώση του. Το πώς, με ποιες ταχύτητες και σε ποιο βάθος ο καθένας μας την αφομοιώνει είναι μια καθαρά προσωπική διαδρομή. Η πορεία της ζωής μας είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας. Σε κάποιο βαθμό όλοι μας πιστεύουμε πως ο κόσμος δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουμε.

–Είναι η τέχνη του θεάτρου μια μορφή αποκάλυψης ενός άλλου, ίσως και αληθινού εαυτού;

–Διεισδύοντας μέσα του ο ηθοποιός ανακαλύπτει άγνωστους κόσμους. Μέσα του ενέχει ευρεία γκάμα χαρακτήρων. Δουλειά του ηθοποιού κάθε φορά είναι να ανασύρει τον κατάλληλο χαρακτήρα, να τον γευτεί, να τον αισθανθεί, να τον αγαπήσει, να αναμετρηθεί μαζί του και στη συνέχεια να τον φέρει στη σκηνή. Όταν ο ηθοποιός βιώνει με ειλικρίνεια και αλήθεια τον χαρακτήρα του, με την ίδια αλήθεια τον εισπράττει και το κοινό και εκεί είναι που συντελείται η μαγεία του θεάτρου. Η επικοινωνία του καλλιτέχνη με τον θεατή.

–Τι νομίζετε ότι κάνει την ανθρωπότητα να μην μπορεί να ζήσει ειρηνικά, ήσυχα, αληθινά; Έχετε καταλήξει σε κάποια απάντηση;

–Χωρίς να είμαι ανθρωπολόγος ή κάποιος ειδικός επί του θέματος θα τολμήσω να πω ότι ένας σημαντικός, ίσως, λόγος είναι η ανασφάλεια που πηγάζει από τον φόβο του θανάτου. Ο φόβος αυτός μας παρασύρει στην ανάγκη να νιώσουμε ισχυροί, να αποκτήσουμε δύναμη, πιστεύοντας ενδόμυχα ότι αποκτώντας αξιώματα και πλούτη θα ξορκίσουμε τον θάνατο. Στεκόμαστε αμήχανοι απέναντι στο άγνωστο και αντί να το εξερευνήσουμε αντιδρούμε εγωκεντρικά. Δίνουμε έμφαση σε μια υλιστική πορεία –θα μπορούσαμε να την πούμε και καριέρα– που επιδιώκει τον πλουτισμό και οδηγεί σε ανταγωνισμό, απληστία, αντιπαλότητα. Απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από την πνευματική μας διάσταση και στο τέλος καταλήγουμε δυστυχείς.

–Νιώθετε πως ως μονάδες έχουμε συνείδηση της φθαρτότητάς μας;

–Ναι, έχουμε συνείδηση της φθαρτότητάς μας, αν και μέσα από τη ρουτίνα και τις μικρές καθημερινές μας πράξεις το ξεχνάμε. Το σώμα φθείρεται –όλοι το γνωρίζουμε. Άλλωστε, η ίδια η ζωή συχνά πυκνά μας το υπενθυμίζει. Όμως, όπως είπα και πιο πάνω, η φοβία και η ανασφάλεια μας οδηγούν σε λάθος μονοπάτια.

–Τι μας εμποδίζει από το να είμαστε απλώς καλοί; Τι σημαίνει άλλωστε καλός άνθρωπος;

–Από το καλός μέχρι το κακός υπάρχει μια μεγάλη κλίμακα με πολλές αποχρώσεις. Το απόλυτα κακός δυστυχώς το βλέπουμε και το βιώνουμε συχνά. Δεν χωράει ερμηνείες. Το απόλυτα καλός μόνο Ένας το έφτασε, ο Χριστός. Δεν ξέρω άλλον που να αγάπησε ή να αγαπά (και) τον εχθρό του. Στο δικό Του παράδειγμα έχουμε την απάντηση και δεν είναι άλλη από το «Αγαπάτε Αλλήλους». Σε συνδυασμό με τη δικαιοσύνη και την αλήθεια μπορούμε να ασκηθούμε στην καλοσύνη.

–Γελάμε με μισό γέλιο, κλαίμε με τα μισά μας δάκρυα... Ζούμε ίσως στον χωρίς εποχές κόσμο;

–Οι εποχές είναι χαρακτηριστικό της φύσης και δυστυχώς εμείς απομακρυνόμαστε ολοταχώς από τη φύση, γι’ αυτό και υπό μία έννοια, ναι, ζούμε σε έναν κόσμο χωρίς εποχές. Σε έναν επίπεδο ή και ισοπεδωμένο κόσμο. Παρόλο που και οι άνθρωποι είμαστε φύση, απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από αυτήν. Αν αφεθούμε να τη βιώσουμε, αν σεβαστούμε τη φύση μας, τότε και το γέλιο θα γίνει πηγαίο και λυτρωτικό και τα δάκρυά μας θα εξαγνίσουν την ψυχή μας.

–Τι σημαίνει τελικά αλήθεια, κύριε Κατσαρή;

–Σε πνευματικό επίπεδο ο καθένας από εμάς –βάσει των εμπειριών του και της αντίληψής του– έχει τη δική του αλήθεια. Με αυτήν πορεύεται προς τη γνώση.

Πληροφορίες
Παράσταση βασισμένη στο ποίημα «Ο Προφήτης» του Χαλίλ Γκιμπράν, 29, 30, 31 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου, Αίθουσα Μελίνα Μερκούρη, Λευκωσία. Επί σκηνής: Αντώνης Κατσαρής: Ερμηνεία Ελένη Aneesha Μιχαήλ: Χορός, Μιχάλης Βασιλειάδης: Τσέλο. Πληροφορίες: 96 306617

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Θέατρο-Χορός: Τελευταία Ενημέρωση