Παναγιώτης Καπαρής
«Ο Θεός να μας φιλάει, από μάτι που κοιτάει πονηρά...» έγραψε και τραγούδησε η μέγιστη Χαρούλα Αλεξίου, για την αγέννητη Αναστασία, όταν ο πατέρας της Τάσος Ισαάκ έπεφτε νεκρός, μαρτυρούσε, από τον ξυλοδαρμό των γκρίζων λύκων, στη νεκρή ζώνη της Δερύνειας το 1996. Ο μέγιστος Δημήτρης Μητροπάνος, τραγούδησε για τον άλλο μάρτυρα της ελευθερίας τον Σολωμό Σολωμού. «Όσοι με το Χάρο γίναν φίλοι, με τσιγάρο φεύγουνε στα χείλη, στα τρελά τους όνειρα δοσμένοι, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί, πάντα γελαστοί και γελασμένοι…». Η αλήθεια, πίσω από λίγους στίχους, ανόθευτη και σπινθηροβόλα, βάζοντας φωτιά και ανατινάζοντας υποκρισίες και μικρότητες.
