Γράφει ο Κώστας Βαϊμάκης
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια σειρά τελικών για το ελληνικό πρωτάθλημα ξεκινά μετά την κατάκτηση ευρωπαϊκού τίτλου από τη μια ή την άλλη ομάδα. Για την ακρίβεια έχει συμβεί άλλες 10 φορές, όσα και τα ευρωπαϊκά που είχαν κατακτήσει οι δυο «αιώνιοι» από το 1996 μέχρι φέτος: 7 οι «πράσινοι», τρία οι «κόκκινοι» και πλέον τέσσερα με τη νίκη τους επί της Ρεάλ στον τελικό της Αθήνας. Είναι όμως η πρώτη φορά που ένας από τους δυο πήρε το τρόπαιο στην έδρα του αντιπάλου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στη χαρά των θριαμβευτών και στην πίκρα των οικοδεσποτών, που δεν κατάφεραν καν να είναι εκεί.
Δεν είναι επίσης η πρώτη φορά που ο ένας από τους μονομάχους «είναι καλά και φαίνεται» και ο άλλος δεν είναι και δεν αισθάνεται καθόλου καλά. Είναι όμως η πρώτη φορά που και οι δυο έχουν τόσο μεγάλα μπάτζετ, τόσο μεγάλα ρόστερ και τόσους καλούς παίκτες σε όλες τις θέσεις. Ο μεν Ολυμπιακός αξιοποίησε όλα αυτά τα όπλα και έφτασε στην κατάκτηση της Ευρωλίγκας, ο δε Παναθηναϊκός απέτυχε να φτάσει στο Final-4, παρά το 0-2 στη σειρά με τη Βαλένθια. Επιπροσθέτως, η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα παίζει το μπάσκετ του προπονητή της, σχεδόν σε ολόκληρη τη χρονιά και σίγουρα στο Final Four, ενώ η ομάδα του Αταμάν συνήθως παίζει ένα μπάσκετ πιο άναρχο, πιο ελεύθερο και το οποίο βασίζεται περισσότερο στο ένστικτο και την ατομική πρωτοβουλία των σταρ της ομάδας και λιγότερο σε συστήματα.
Πού γέρνει η «ζυγαριά»
Για όλους τους παραπάνω λόγους, συν το γεγονός ότι το πλεονέκτημα έδρας το έχει ο Ολυμπιακός, εκείνος είναι το φαβορί για το πρωτάθλημα. Φυσικά σε τέτοιες σειρές αγώνων δεν υπάρχουν ασφαλή προγνωστικά, ούτε το πλεονέκτημα έδρας εγγυάται σώνει και ντε επικράτηση αυτού που το έχει κατακτήσει, αλλά η εικόνα ολόκληρης της χρονιάς και οι μεταξύ τους αναμετρήσεις σε Ελλάδα και Ευρωλίγκα (πλην του τελικού κυπέλλου) έχουν «κάτσει στο κόκκινο». Κι όσο κι αν περιμένουμε αντίδραση από τον Παναθηναϊκό, όσο κι αν ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος «έτριξε τα δόντια» πηγαίνοντας στην προπόνηση, όσο κι αν οι «πράσινοι» μπαίνουν σε «ritiro» και θα αποσύρονται σε ξενοδοχείο την παραμονή κάθε αγώνα, όσο κι αν ο Αταμάν δήλωσε ότι η ομάδα του θα πάρει το πρωτάθλημα, η ζυγαριά δείχνει να γέρνει προς την «ερυθρόλευκη» πλευρά. Αλλωστε οι «προφητείες» του Αταμάν έμοιαζαν απόλυτα σωστές το 2024, αλλά τα δυο τελευταία χρόνια δείχνει να έχει χάσει «το κληρονομικό του χάρισμα».
Να συζητάμε μόνο για μπάσκετ
Οι τελικοί θα ξεκινήσουν την Τετάρτη στο ΣΕΦ και η ευχή όλων είναι να παιχτεί μπάσκετ, ιδανικά ωραίο μπάσκετ, να κερδίσει ο καλύτερος και στο τέλος, όποιος και να το πάρει, να μην έχουμε να συζητάμε για τίποτε άλλο πέρα από το μπάσκετ: ούτε για φασαρίες, ούτε για διαιτησίες, ούτε για επεισόδια, ούτε για άσχημα συμβάντα ανάμεσα σε παίκτες ή για ανακοινώσεις ανάμεσα στις διοικήσεις και άλλα «τσάμικα και καλαματιανά». Θα έλεγε κάποιος ότι αυτό είναι το «προφανές» και το «κανονικό», για μια σειρά τελικών ανάμεσα σε δυο από τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, αλλά δυστυχώς ζούμε σε μια χώρα όπου το «προφανές» και το «κανονικό» δεν εμφανίζονται στη συχνότητα που θα έπρεπε και θα θέλαμε. Και ένα σωρό δυσάρεστα πράγματα, συμπεριφορές, λόγια, πράξεις και τσαντίλες, βρίσκουν διέξοδο στους αθλητικούς χώρους. Με πρωταγωνιστές άλλοτε τους οπαδούς, άλλοτε τους διοικητικούς ηγέτες, άλλοτε τους παίκτες και τους προπονητές και μερικές φορές όλους μαζί.
Απλά ένα πρωτάθλημα
Ο φετινός τίτλος δεν θα κρίνει τίποτα σημαντικό. Δεν ήταν η πρώτη φετινή προτεραιότητα για κανέναν από τους δυο, δεν θα ξεπεράσει την κατάκτηση της Ευρωλίγκας για τον Ολυμπιακό και δεν θα επουλώσει τις πληγές του Παναθηναϊκού για την αποτυχία κατάκτησής της. Είναι απλά ένα πρωτάθλημα, από τα πολλά που έχουν κατακτήσει και οι δυο. Είναι όμως ταυτόχρονα το κλείσιμο μιας απαιτητικής χρονιάς, είναι η τελευταία εντύπωση και είναι και η τελευταία «καζούρα» ή «προσβόλα» ή «καφρίλα» ή ό,τι άλλο θέλετε, που θα εκτοξευτεί από τη μια ή την άλλη πλευρά, απ’ αυτούς που κάνουν υγιή πλακίτσα ή απ’ αυτούς που έχουν αναγάγει τον αθλητισμό σε «ISO υπεροχής» έναντι των «αλλόθρησκων», παρότι ουσιαστικά δεν έχουν καμία συμβολή στην επιτυχία της ομάδας που υποστηρίζουν. Το μόνο που έχουν, είναι η «εσωτερική τους ανάγκη» να ξεφορτώσουν πάνω στους αντιπάλους ό,τι πιο άρρωστο κουβαλάνε μέσα τους.
