Μια πενταετία στην Κύπρο σε δύο... δόσεις, 150 αγώνες με χρώματα ΑΕΛ και Ομόνοιας και συνολικά 9 τέρματα στην Κύπρο, πλείστα εκ των οποίων ήταν θεαματικά!

Ο λόγος για τον Μάρκο Σοάρες, με τον Καποβερντινό να παραχωρεί συνέντευξη στο 24sports και τον Παντελή Παντελή για τη θητεία του στην Κύπρο σε Λευκωσία και Λεμεσό ενόψει και του αυριανού αγώνα μεταξύ των δύο ομάδων στο ΓΣΠ για τα προημιτελικά του κυπέλλου.

Αναφέρθηκε επίσης  στους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκε στην Κύπρο, συμπαίκτες, προπονητές, το μεγάλο κατόρθωμα που πέτυχε το Πράσινο Ακρωτήρι, το Παγκόσμιο Κύπελλο και τους Γουίλι Σεμέδο και Γκάρι Ροντρίγκες.

Τι ακολούθησε μετά την Κύπρο. Πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση να αποσυρθεί και πως προετοιμάζεται για το επόμενο βήμα:

«Μετά την περίοδο μου στην Κύπρο, από όπου έφυγα σε ηλικία 33 ετών, συνέχισα να αγωνίζομαι στην Πορτογαλία μέχρι σχεδόν τα 40. Φυσικά, αρχίζεις να νιώθεις ότι το σώμα σου και οι προτεραιότητές σου αλλάζουν. Η απόφαση να αποσυρθώ δεν ήταν καθόλου εύκολη, γιατί το ποδόσφαιρο ήταν μέρος της ζωής μου από πολύ μικρή ηλικία. Παρ’ όλα αυτά, ένιωσα ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να κλείσω αυτό το κεφάλαιο με ηρεμία. Ξεκίνησα να προετοιμάζομαι στους τομείς της διοίκησης και της προπονητικής και εδώ και δύο χρόνια εργάζομαι ως βοηθός προπονητή. Είναι μια πολύ θετική εμπειρία, όπου μέρα με τη μέρα συνεχίζω να εξελίσσομαι, να μαθαίνω και να μοιράζομαι την εμπειρία μου με τους ποδοσφαιριστές»,

Για την πρώτη φορά που ήρθε στην Κύπρο, πώς βρήκε το επίπεδο του κυπριακού πρωταθλήματος σε σύγκριση με αυτό που είχε συνηθίσει στην Πορτογαλία και αλλού;

«Όταν έφτασα στην Κύπρο, εξεπλάγην θετικά. Το πρωτάθλημα ήταν πολύ ανταγωνιστικό, απαιτητικό σωματικά και πιο οργανωμένο τακτικά από όσο ίσως περιμένουν πολλοί. Έχοντας παίξει στην Πορτογαλία, ένιωσα ότι το κυπριακό πρωτάθλημα είχε μια πολύ δυνατή ταυτότητα, με μεγάλη έμφαση στην τεχνική και παιζόταν με τόσο πάθος που, κάποιες φορές, το παιχνίδι γινόταν πιο κατακερματισμένο και λιγότερο τακτικό. Μου πήρε λίγο χρόνο να προσαρμοστώ, κυρίως λόγω των υψηλών θερμοκρασιών, αλλά η ποιότητα και η ανταγωνιστικότητα του πρωταθλήματος ήταν ξεκάθαρα εμφανείς».

Εστιάζοντας στην Ομόνοια, ποια ήταν η κατάσταση στην ομάδα όταν έφτασε, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου, και ποιες ήταν οι πρώτες του εντυπώσεις;

«Η Ομόνοια ήταν ένας μεγάλος σύλλογος, με υψηλές προσδοκίες και παθιασμένους οπαδούς. Όταν έφτασα, υπήρχε πίεση για επιτυχία και για πρόκριση στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αλλά και ξεκάθαρη φιλοδοξία να χτιστεί μια ανταγωνιστική ομάδα. Εκτός γηπέδου, ο σύλλογος είχε πολύ ισχυρή ταυτότητα και ιστορία, κάτι που το ένιωθες αμέσως. Οι πρώτες μου εντυπώσεις ήταν πολύ θετικές, κυρίως λόγω των φιλάθλων και της ευθύνης που συνοδεύει το να φοράς τη φανέλα της Ομόνοιας. Η Ομόνοια είχε πολύ μεγάλο αντίκτυπο στην καριέρα μου. Κάθε φορά που έμπαινα στο ΓΣΠ ένιωθα σαν να μπαίνω στο ίδιο μου το σπίτι, ένα μέρος όπου έθετα εγώ τους κανόνες. Είναι μια ιδιαίτερη στιγμή».

Η ΑΕΛ είναι η ομάδα με την οποία αγωνίστηκε τα περισσότερα παιχνίδια στην καριέρα σου. Πώς θα σύγκρινε τις εμπειρίες σε Ομόνοια και ΑΕΛ;

«Και οι δύο σύλλογοι ήταν πολύ σημαντικοί στην καριέρα μου, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η Ομόνοια μου έδωσε την ευκαιρία να ζήσω την πραγματικότητα ενός ιστορικού συλλόγου, με τεράστια πίεση και προσδοκίες. Στην ΑΕΛ πέρασα περισσότερα χρόνια και είχα μεγαλύτερη σταθερότητα και συνέχεια, κάτι που μου επέτρεψε να εκφραστώ καλύτερα στο γήπεδο και να χτίσω πιο δυνατές σχέσεις. Γι’ αυτό η ΑΕΛ έγινε η ομάδα όπου έπαιξα τα περισσότερα παιχνίδια, αλλά κρατώ και τους δύο συλλόγους στην καρδιά μου, γιατί έζησα πολύ όμορφες στιγμές και στους δύο».

Παρακολουθεί ακόμα την Ομόνοια, την ΑΕΛ ή γενικά το κυπριακό πρωτάθλημα; Από τη δική του οπτική, έχει βελτιωθεί το επίπεδο του πρωταθλήματος τα τελευταία χρόνια, ειδικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις;

«Ναι, παρακολουθώ ακόμα και τους δύο συλλόγους αλλά και το κυπριακό πρωτάθλημα γενικότερα. Η Κύπρος έχει κάνει σημαντική πρόοδο τα τελευταία χρόνια, ειδικά στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όπου οι ομάδες έχουν δείξει ότι μπορούν να ανταγωνιστούν σε υψηλό επίπεδο. Το πρωτάθλημα έχει γίνει πιο επαγγελματικό, καλύτερα οργανωμένο και πιο σεβαστό διεθνώς, αλλά πιστεύω ότι στην εποχή μου υπήρχε περισσότερο πάθος».

Υπάρχουν συμπαίκτες από εκείνες τις περιόδους στην Κύπρο που θυμάται ιδιαίτερα ή με τους οποίους ένιωσε μια ξεχωριστή σύνδεση στο γήπεδο;

«Υπήρχαν πολλοί καλοί συμπαίκτες κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου στην Κύπρο και είναι δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο έναν. Ωστόσο, θυμάμαι ιδιαίτερα τον Μάρκο Αϊρόσα, τον Βοζίνια και τον Ζοάο Πάολο Αντράντε, τρεις παίκτες με δυνατές προσωπικότητες, καθώς και τον Νούνο Ασίς για την ποδοσφαιρική του ευφυΐα, που έκανε το παιχνίδι πιο εύκολο και πιο ευχάριστο. Για παράδειγμα, με τον Μάρκο Αϊρόσα μπορούσαμε να συνδεθούμε και να καταλάβουμε τι χρειαζόταν η ομάδα μόνο με ένα βλέμμα, κάτι που μας επέτρεπε να επηρεάζουμε θετικά τους συμπαίκτες μας. Ο Μαργκάσα ήταν επίσης ένας παίκτης που μου άφησε έντονη εντύπωση λόγω του τρόπου με τον οποίο έδινε τα πάντα σε κάθε προπόνηση και σε κάθε παιχνίδι, δείχνοντας πάντα μεγάλη ποιότητα και πολύ πάθος για το άθλημα. Πέρα από το ποδόσφαιρο, οι φιλίες που δημιουργήθηκαν εκείνα τα χρόνια είναι κάτι που εκτιμώ πολύ μέχρι σήμερα».

Τι γίνεται με τους προπονητές που είχε σε αυτές τις ομάδες; Υπάρχει κάποιος με τον οποίο ένιωσε ιδιαίτερη σύνδεση ή που ξεχώρισε περισσότερο;

«Είχα την τύχη να δουλέψω με αρκετούς καλούς προπονητές στην Κύπρο και ο καθένας μου δίδαξε κάτι διαφορετικό. Φυσικά, πάντα υπάρχουν προπονητές με τους οποίους δημιουργείς πιο ισχυρό δεσμό, ειδικά εκείνοι που με εμπιστεύτηκαν και κατάλαβαν τις ικανότητές μου ως παίκτη. Ο Πάμπος και ο Μπρούνο Μπαλταζάρ ξεχωρίζουν. Ο Πάμπος γιατί από την πρώτη του κιόλας μέρα στην ΑΕΛ κατάφερε να βγάλει τον καλύτερό μου εαυτό και ακόμα θυμάμαι τα πρώτα του λόγια προς εμένα: ότι ήθελε να δει τον Σοάρες που είχε δει στην Πορτογαλία και ότι ο μόνος λόγος που δεν είχα πάει στην Premier League ήταν ο τραυματισμός μου στο πόδι. Για μένα αυτό ήταν μια ένεση αυτοπεποίθησης και τελικά έκανα ίσως την καλύτερη ατομική μου σεζόν μαζί του. Ο Μπαλταζάρ ξεχωρίζει γιατί είχαμε υπάρξει συμπαίκτες στο παρελθόν και με γνώριζε πολύ καλά, για την ευθύνη που μου έδωσε, αλλά κυρίως για την απλότητα των μεθόδων του. Πάντα εκτιμούσα τους προπονητές που πίστευαν στο παιχνίδι μου, μου έδιναν ευθύνη στο γήπεδο και μου επέτρεπαν να εκφραστώ. Αυτές οι σχέσεις μένουν μαζί σου πολύ καιρό μετά το τέλος της καριέρας σου».

Για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Πόσο ξεχωριστό είναι για το Πράσινο Ακρωτήρι να προκριθεί σε μια τέτοια διοργάνωση;

«Ήταν κάτι απίστευτα ξεχωριστό και ιστορικό για το Πράσινο Ακρωτήρι. Η πρόκριση σε Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ένα όνειρο όχι μόνο για τους παίκτες, αλλά για ολόκληρη τη χώρα και για όλους τους κατοίκους του Πράσινου Ακρωτηρίου σε όλο τον κόσμο. Ήταν μια απόδειξη του πόσο έχει αναπτυχθεί το ποδόσφαιρο μας με τα χρόνια και νιώθω πολύ περήφανος γιατί ξέρω ότι ήμουν μέρος αυτής της ανάπτυξης, έχοντας εκπροσωπήσει το Πράσινο Ακρωτήρι για 16 χρόνια. Ως πρώην διεθνής, καταλαβαίνω την υπερηφάνεια του να εκπροσωπείς τη χώρα σου και το να φτάσεις σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν το μεγαλύτερο δυνατό επίτευγμα».

Στην Κύπρο αγωνίζεται ο Γουίλι Σεμέδο στην Ομόνοια και ο Γκάρι Ροντρίγκες στον Απόλλωνα. Αν παρακολουθεί την πορεία τους;

«Ναι, παρακολουθώ την πορεία τους. Είναι και οι δύο πολύ ταλαντούχοι παίκτες και εξαιρετικοί εκπρόσωποι του ποδοσφαίρου του Πράσινου Ακρωτηρίου. Είναι πάντα ωραίο να βλέπω παίκτες από τη χώρα μου να ξεχωρίζουν σε ένα πρωτάθλημα που γνωρίζω τόσο καλά. Ο Γουίλι ξεχώρισε ως ένας από τους καλύτερους παίκτες την περασμένη σεζόν και φέτος αγωνίζεται ξανά σε πολύ υψηλό επίπεδο. Ο Γκάρι είναι ένας ξεχωριστός παίκτης με απίστευτη ποιότητα και όταν βρίσκεται σε φόρμα μπορεί να κρίνει έναν αγώνα ανά πάσα στιγμή. Αυτή τη στιγμή περνά μια πολύ καλή περίοδο με γκολ και ασίστ. Φέρνουν ποιότητα, εμπειρία και προσωπικότητα, και είμαι περήφανος που τους βλέπω να αποδίδουν τόσο καλά στην Κύπρο».

Η Ομόνοια και η ΑΕΛ αναμετριούνται στα προημιτελικά του Κυπέλλου. Ποια ομάδα πιστεύει ότι θα προκριθεί και αν έχει κάποια πρόβλεψη για τον αγώνα;

«Μακάρι να είχαν συναντηθεί μόνο στον τελικό. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο ζευγάρι για μένα, γιατί και οι δύο ομάδες σημαίνουν πολλά για την καριέρα μου. Οι αγώνες Κυπέλλου είναι πάντα απρόβλεπτοι και μικρές λεπτομέρειες μπορούν να κρίνουν τα πάντα. Περιμένω ένα πολύ ισορροπημένο και ανταγωνιστικό παιχνίδι. Είναι δύσκολο να επιλέξω πλευρά, αλλά πιστεύω ότι θα κριθεί στις λεπτομέρειες, ίσως ακόμα και στα τελευταία λεπτά».

Ένα μήνυμα που θέλει  να στείλει στους φιλάθλους της Ομόνοιας και της ΑΕΛ, που ακόμα θυμούνται τον Μάρκο Σοάρες για τα εκπληκτικά του γκολ, το πάθος και την ποιότητά του.

«Μπορώ μόνο να πω ευχαριστώ. Ευχαριστώ για την αγάπη, τη στήριξη και τον σεβασμό που μου δείξατε κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου και στους δύο συλλόγους. Οι φίλαθλοι είναι η ψυχή του ποδοσφαίρου και οι αναμνήσεις που έχω με τους οπαδούς της Ομόνοιας και της ΑΕΛ θα μείνουν πάντα μαζί μου. Θα κρατώ εκείνα τα χρόνια στην καρδιά μου και εύχομαι και στους δύο συλλόγους μεγάλη επιτυχία στο μέλλον.

Ομόνοια — Once green, green forever! εκεί όπου το πάθος συναντά την παράδοση.

ΑΕΛ — Feed them to the Lions! Οι βασιλιάδες της Λεμεσού».