Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός τόπου που δεν επιτρέπουν ούτε σιωπή ούτε υπεκφυγές. Στιγμές που απαιτούν καθαρή σκέψη, καθαρές κουβέντες και κυρίως καθαρές επιλογές. Η Κύπρος βρίσκεται σήμερα σε μια τέτοια στιγμή. Και μαζί της, σε μια κρίσιμη καμπή, βρίσκεται και ο Δημοκρατικός Συναγερμός.

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ταχύτητα και σκληρότητα. Η εποχή της συνεργασίας και της σχετικής σταθερότητας υποχωρεί και στη θέση της επανέρχεται η ωμή ισχύς, η αβεβαιότητα και ο νόμος του ισχυρού. Η ευρωπαϊκή ασφάλεια, αυτό που για δεκαετίες θεωρούσαμε δεδομένο, δοκιμάζεται. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η μικρή μας πατρίδα προσπαθεί να ισορροπήσει, ενώ ταυτόχρονα βιώνει μια βαθιά εσωτερική κρίση. Μια κρίση θεσμική, πολιτική και ηθική.

Δεν είναι ώρα να κρυφτούμε πίσω από δικαιολογίες. Τα ιστορικά κόμματα, και ο Δημοκρατικός Συναγερμός μέσα σε αυτά, φέρουμε ευθύνη για όσα δεν έγιναν, για όσα καθυστέρησαν, για όσα επιτρέψαμε να διολισθήσουν. Όταν τα «θέλω» άρχισαν να υπερισχύουν των «πρέπει», όταν η πολιτική άρχισε να μοιάζει περισσότερο με διαχείριση πελατειακών σχέσεων παρά με συλλογικό όραμα, τότε άνοιξε ο δρόμος για την απογοήτευση. Και η απογοήτευση, όταν δεν βρίσκει διέξοδο, μετατρέπεται σε θυμό. Σε ψήφο διαμαρτυρίας. Σε λαϊκισμό. Κι όλα αυτά οδηγούν στη διχόνοια.

Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ

Αυτός είναι και ο μεγαλύτερος κίνδυνος σήμερα για την πατρίδα μας: ο εσωτερικός διχασμός. Η δημαγωγία που ποτίζει την κοινωνία με δηλητήριο, υπονομεύοντας τον διάλογο και μετατρέποντας την πολιτική σε πεδίο πόλωσης. Το έχουμε πληρώσει ξανά αυτό το τίμημα στο παρελθόν. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να το πληρώσουμε ξανά.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός δεν γεννήθηκε για να υπηρετεί τη μετριότητα ούτε για να λειτουργεί ως μηχανισμός εξουσίας. Ανθίζει μόνο όταν παραμένει πιστός στις αξίες του. Όταν βάζει το συλλογικό πάνω από το ατομικό, όταν υπηρετεί μεγάλα και ρεαλιστικά οράματα, όταν έχει το θάρρος των μεταρρυθμίσεων και την εντιμότητα της αυτοκριτικής. Δεν μπορεί να μηδενίσει κανείς τη διαχρονική προσφορά του Συναγερμού στον τόπο: από τη σταθερή ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου μέχρι τη διάσωση της οικονομίας από την καταστροφή, από την υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών και της επιχειρηματικότητας μέχρι μεγάλες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις με επίκεντρο τον άνθρωπο, όπως το ΓεΣΥ. Αυτή η προσφορά δεν διαγράφεται, όσο κι αν κάποιοι επιχειρούν εργολαβικά να την αμαυρώσουν για πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι τι κάναμε χθες. Είναι τι κάνουμε τώρα. Σήμερα, το πιο άμεσο και απτό πρόβλημα που βιώνουν χιλιάδες νοικοκυριά είναι η ακρίβεια και η σταδιακή συρρίκνωση της αγοραστικής τους δύναμης. Το κόστος ζωής αυξάνεται με ρυθμούς που πολλοί συμπολίτες μας αδυνατούν πλέον να ακολουθήσουν, δημιουργώντας ένα αίσθημα ανασφάλειας και αδικίας. Για πολλές οικογένειες, το ενοίκιο, ο λογαριασμός του ρεύματος και το βασικό καλάθι του σούπερ μάρκετ, απορροφούν πλέον το μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου εισοδήματος περιορίζοντας τη δυνατότητα αποταμίευσης και σχεδιασμού για το μέλλον. Η πίεση αυτή δεν είναι μόνο οικονομική· είναι βαθιά κοινωνική, γιατί επηρεάζει άμεσα την αίσθηση ασφάλειας και προοπτικής των πολιτών.

Η ΕΥΗΜΕΡΙΑ ΔΕΝ ΔΙΑΧΥΘΗΚΕ ΙΣΟΡΡΟΠΑ

Η ευημερία που αποτυπώνεται στους μακροοικονομικούς δείκτες δεν έχει αξία αν δεν μεταφράζεται σε πραγματική βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών. Η ευημερία που δημιουργήθηκε τα προηγούμενα χρόνια δεν διαχύθηκε ισόρροπα σε όλη την κοινωνία. Όταν η εργασία δεν εγγυάται αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, τότε υπονομεύεται η εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και ενισχύονται οι φωνές της απογοήτευσης και του λαϊκισμού.

Η πολιτεία οφείλει να επαναφέρει στο επίκεντρο την καθημερινότητα του πολίτη και να διασφαλίσει ότι η ανάπτυξη θα μεταφράζεται σε πραγματικές ευκαιρίες και αξιοπρεπές επίπεδο ζωής για όλους. Η απάντηση δεν βρίσκεται σε εύκολες υποσχέσεις ούτε σε πρόσκαιρες παρεμβάσεις αλλά σε σοβαρές, στοχευμένες πολιτικές που θα διασφαλίζουν υγιή ανταγωνισμό, αποτελεσματικό κράτος και δίκαιη κατανομή των ευκαιριών.

Χρειαζόμαστε μια Κύπρο ελεύθερη και επανενωμένη, χωρίς ξένους στρατούς και εξαρτήσεις. Μια Κύπρο πραγματικά ευρωπαϊκή, ισότιμο εταίρο, με δυτικές αξίες ενσωματωμένες όχι μόνο στους θεσμούς αλλά και στην πολιτική μας κουλτούρα. Μια Κύπρο όπου η επιχειρηματικότητα θα αντιμετωπίζεται ως ατμομηχανή της οικονομίας και το κράτος ως υπηρέτης του πολίτη, όχι ως δυνάστης. Χρειαζόμαστε ένα κράτος δικαίου που να λειτουργεί, μια δικαιοσύνη που να απονέμεται και να εμπνέει, μια πολιτεία που να προστατεύει τον αδύναμο, να επενδύει στην παιδεία, στην υγεία, στην καινοτομία, στο περιβάλλον και στην κοινωνική συνοχή. Μια Κύπρο που θα μας κάνει ξανά υπερήφανους.

Ο ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Σε αυτή την προσπάθεια, ο Δημοκρατικός Συναγερμός οφείλει να επανατοποθετηθεί δίπλα στην κοινωνία, όχι απέναντί της. Να μιλήσει ξανά με ειλικρίνεια, να πράξει με συνέπεια, να εμπνεύσει με αξιοπρέπεια. Αυτός είναι ο λόγος που αποφάσισα να είμαι υποψήφιος με τον Δημοκρατικό Συναγερμό: γιατί πιστεύω στις αξίες του, στη μεταρρυθμιστική του δύναμη και στην ανάγκη να προχωρήσουμε, όχι με εύκολες υποσχέσεις, αλλά με δύσκολες διορθώσεις και ουσιαστικές αλλαγές για τον τόπο.

Αν θέλουμε να ανοίξουμε τον δρόμο για τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη η κοινωνία και η χώρα, οφείλουμε να ξεκινήσουμε από τα θεμέλια. Από την αλήθεια, τη συλλογικότητα και την ευθύνη. Ο Δημοκρατικός Συναγερμός μπορεί και πρέπει να σταθεί ξανά στο ύψος της ιστορίας του και να γίνει η πολιτική δύναμη που ενώνει και υπηρετεί την κοινωνία.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ

Ο Δρ Γιώργος Π. Παμπορίδης γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1969 και είναι απόφοιτος της Αγγλικής Σχολής. Είναι διδάκτωρ Διεθνούς και Ναυτικού Δικαίου, απόφοιτος της Νομικής Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Southampton και στο London School of Economics. Είναι ιδρυτής του δικηγορικού οίκου Pamboridis LLC. Διετέλεσε Υπουργός Υγείας (2015-2018), προωθώντας τη μεγαλύτερη μεταρρύθμιση στη δημόσια υγεία με την εφαρμογή του ΓεΣΥ. Διαχρονικό και ενεργό στέλεχος του Δημοκρατικού Συναγερμού από την ηλικία των 13 ετών. Είναι παντρεμένος και πατέρας τριών παιδιών.