Τη δική της παρέμβαση, για την προσβλητική δήλωση του ευρωβουλευτή Φειδία Παναγιώτου, για τα άτομα με αναπηρίες, η Επίτροπος Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μαρία Στυλιανού-Λοττίδη. Στην ανακοίνωσή της η Επίτροπος, αναφέρει μεταξύ άλλων, πως εν έτη 2026, αν κάτι μας αποκάλυψε ο ευρωβουλευτής μέσα από τα βιντεάκια του είναι πως ο δρόμος για ισότητα και μη διάκριση, για συμπερίληψη και μια κοινωνία χωρίς απαξιωτικούς αποκλεισμούς είναι ακόμη μακρύς .

Όπως σημειώνει, ο υποτιμητικός λόγος κυρίως για όσους έχουν αποκτήσει την δύναμη του δημοσίου βήματος, παύει να είναι υπεύθυνος λόγος όταν αντί να ενώνει, διχάζει, και αντί να οδηγεί στη συμπερίληψη, δημιουργεί αποκλεισμούς και απαξίωση.

Το μέγιστο πρόβλημα δεν είναι τι ξεστόμισε ο ευρωβουλευτής, αναφέρει στην ανακοίνωσή της, τονίζοντας πως το πρόβλημα είναι πως ο αυθόρμητος χαρακτηρισμός από μέρους του ,για άτομο με αναπηρία ως πρόσωπο «πελλον» και τα πιστεύω του. «Με βαθύτερη ρίζα από την ελαφρότητα της πράξης και του λόγου του, δείχνοντας τις πεπαλαιωμένες αντιλήψεις για τα άτομα με αναπηρία, σέρνοντας και ξεγυμνώνοντας μια ολόκληρη κοινωνία της οποίας αποτελεί μέρος».

Παράλληλα, η κ. Λοττίδη σημείωσε πως, η δήλωση ή μάλλον η επεξήγηση που έδωσε ευρωβουλευτής για άτομο με αναπηρία ως πρόσωπο «πελλό» μόνο σεβασμό και συμπερίληψη δεν επιδεικνύει .

Με την Επίτροπο, να κάνει αναφορά στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (CRPD), αναφέροντας πως ως άτομα με αναπηρίες νοούνται πρόσωπα με μακροχρόνιες σωματικές, ψυχικές, νοητικές ή αισθητηριακές βλάβες, οι οποίες, σε αλληλεπίδραση με εμπόδια, δύνανται να παρεμποδίζουν την πλήρη και αποτελεσματική συμμετοχή τους στην κοινωνία σε ίση βάση με τους άλλους.

«Και όταν λέμε εμπόδια προφανώς δεν περιορίζονται μόνο σε περιβαλλοντικά ,θεσμικά ή κοινωνικά εμπόδια αλλά εμπόδια που διαιωνίζουν στερεότυπα και προκαταλήψεις με τέτοιο τρόπο και έκταση ώστε ο αγώνας της συμπερίληψης ,της ενσωμάτωσης και της αναγνώρισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία σε ίση βάση με όλους να καθίσταται δυσχερής και άνισος».

Γιατί μπορεί, όπως αναφέρει η κ. Λοττίδη, μια φράση να φαντάζει απλά απερίσκεπτη, εν τη ρύμη του λόγου ή να αναδεικνύει την «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», αλλά όπως σημειώνει, όταν προέρχεται από πρόσωπα που ασκούν εξουσία με εντολή να αντιπροσωπεύουν και να ενεργούν τουλάχιστον για μια μεγάλη ομάδα ψηφοφόρων τότε η αντανάκλαση του λόγου παύει να είναι επιφανειακή και ασήμαντη αλλά έχει την δύναμη να διαβρώσει τα θεμέλια μια δημοκρατικής κοινωνίας .

«Μιας κοινωνίας δηλαδή που στηρίζεται στις αξίες της ισότητας και μη διάκρισης, της ελευθερίας και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε όλα τα πρόσωπα ανεξαιρέτως».

Σύμφωνα με την ίδια, όσο σύντομη και αυθόρμητη και αν ήταν δεν παύει να έχει την δυναμική της. «Τη δυναμική ως αντανάκλαση μιας κοινωνίας φτωχής σε παιδεία και πολιτισμό. Μιας κοινωνίας που διαιωνίζει τα στερεότυπα του αποκλεισμού και της διαφορετικότητας με αποτέλεσμα να δημιουργεί «εμπόδια» στην κατανόηση ότι η άρση των εμποδίων δεν αποτελεί χάρη αλλά δικαίωμα των Ατόμων με Αναπηρία , ότι τα εμπόδια είναι αυτά που δημιουργούν την αναπηρία και η διαιώνιση τους με οποιοδήποτε τρόπο συμπεριλαμβανομένου της λεκτικής απαξίωσης είναι αυτά που εν τελεί δημιουργούν την διάκριση» .

Εν έτη 2026 λοιπόν, συνεχίζει η Επίτροπος, αν κάτι μας αποκάλυψε ο ευρωβουλευτής μέσα από τα βιντεάκια του είναι πως ο δρόμος για ισότητα και μη διάκριση, για συμπερίληψη και μια κοινωνία χωρίς απαξιωτικούς αποκλεισμούς είναι ακόμη μακρύς .

«Ένας δρόμος που μας καλεί όλους να τον περπατήσουμε ,ο καθένας στο βάρος της ευθύνης του με τα πρόσωπα με δημόσιο λόγο και εξουσία να έχουν ακόμη μεγαλύτερο ,γιατί σαν μυθικοί άτλαντες, αυτοί έταξαν στο κόσμο πώς θα κουβαλούσαν την γη στις πλάτες τους και αντί αυτού αποτινάζουν άναρχα το βάρος της πάνω σε αυτούς που ήλπιζαν ,εναπόθεσαν και προσδοκούσαν πως με την ψήφο και την εμπιστοσύνη τους θα δημιουργούσαν μια άλλη Ρέα η οποία θα αναχαίτιζε τον Κρόνο από το να τρώει τα παιδιά του. Γι’ αυτό και το βάρος της ευθύνης του κάθε υποσχόμενου ´Αίαντα δεν είναι διαπραγματεύσιμο, κάθε απαξιωτικός λόγος δεν είναι ανεκτός, γιατί είναι λόγος που δημιουργεί διάκριση. Ας μην τον επιτρέψουμε!».