Η κάθοδος στην Κύπρο του Γάλλου προέδρου, Εμανουέλ Μακρόν και του Έλληνα πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη που ακολούθησε την αστραπιαία στρατιωτική ανταπόκρισή τους στο κάλεσμα για υποστήριξη που απηύθυνε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, ήρθε να επιβεβαιώσει το πρωτοσέλιδο της «Κ» Κύπρου της περασμένης Κυριακής, στο οποίο επιδιώξαμε να αποτυπώσουμε το «μεγάλο κάδρο», αναλύοντας -πάντα συμπερασματικά και με βάση διεθνείς αναλύσεις και think tanks- τις ευρύτερες γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές επιδιώξεις πίσω από την ευρεία κινητοποίηση δυνάμεων. Η οποία δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι δεν είναι αποτέλεσμα επίσημης στάσης και απόφασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ως εκ τούτου, σημειώναμε ότι στην «ομπρέλα ασφαλείας» με αεροπλανοφόρα, φρεγάτες, αεροσκάφη και συστήματα αεράμυνας, διακρίνονται: 1ον) η γαλλική διεκδίκηση ρόλου ηγεμονικής δύναμης στην ευρωπαϊκή άμυνα με στρατηγικές, βιομηχανικές και πολιτικές προεκτάσεις 2ον) η μεσογειακή ανάγνωση της ασφάλειας της ΕΕ από τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου και σε σχέση με τις προτεραιότητας του ευρωπαϊκού κέντρου 3ον) η ελληνική επιδίωξη ευρύτερου στρατηγικού βάθους στην Ανατολική Μεσόγειο σε συνδυασμό με ενίσχυση του ρόλου της στην ευρωπαϊκή ασφάλεια (και) μέσω της τεχνολογικής καινοτομίας της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας - βλέπε σύστημα «Κένταυρος» το οποίο προβάλλεται ως παρουσιάζεται ως battle-proven ευρωπαϊκό anti-drone εργαλείο.

Το αποτύπωμα της συνάντησης

Υπό το πρίσμα όλων των πιο πάνω, το αποτύπωμα της καθόδου Μακρόν – Μητσοτάκη και η 3μερή συνάντηση με τον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη μεταφράζεται σε μηνύματα ουσίας και σε επικοινωνιακές εντυπώσεις.

α) Από το γράμμα στην πράξη

Σημειώνεται ότι οι σχέσεις των τριών χωρών σε διμερές επίπεδο καταγράφονται ως εξαιρετικά καλές. Κύπρος και Γαλλία είχαν υπογράψει, τον περασμένο Δεκέμβριο στο Παρίσι, Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης, με αιχμή την άμυνα, την οικονομία και τον ευρωπαϊκό συντονισμό, ενώ Ελλάδα - Γαλλία είχαν υπογράψει συμφωνία αμυντικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών τον Σεπτέμβριο του 2021. Η οποία είχε ακολουθήσει, θυμίζουμε, τη συγκρουσιακή στάση απέναντι στην Τουρκία που είχε υιοθετήσει ο Εμανουέλ Μακρόν το 2020, τασσόμενος σθεναρά στο πλευρό της Ελλάδας και εμφανίζοντας τον εαυτό του ως υπερασπιστή της ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Ως εκ τούτου, η στρατιωτική κινητοποίηση, η κάθοδος στην Κύπρο και η συνάντηση των τριών ηγετών, εμφανίζεται ως έμπρακτο δείγμα όσων οι συμφωνίες, οι καλές σχέσεις και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη υπαγορεύουν.

β) Αίσθημα ασφάλειας και ψυχολογία

Δεδομένου του πάγιου αφηγήματος του προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη και της κυβέρνησής του ότι ο ρόλος της Κύπρου είναι φορέα σταθερότητας, ασφάλειας και ανθρωπιστικής συνεισφοράς, η ταχεία αντιμετώπιση του αισθήματος ανασφάλειας που δικαιολογημένα δημιουργήθηκε στο εσωτερικό μετά το κτύπημα drone στις αγγλικές βάσεις, λογικό είναι να εισπράττεται από την κοινωνία ως θετική ενέργεια και να αξιολογείται αποτελεσματική. Τα μηνύματα που στέλνει η κινητοποίηση δυνάμεων ευρωπαϊκών χωρών και η κάθοδος Μακρόν – Μητσοτάκη, αντανακλούν και στην ευρύτερη περιοχή καθώς ερμηνεύονται και ως ενέργειες που στόχο έχουν την ανάσχεση δευτερογενών απειλών και επιπτώσεων που έχουν να κάνουν με τα ευρύτερα συμφέροντα των χωρών, την ασφάλεια των συνόρων της Ευρώπης και των πολιτών της, τη διασφάλιση ανθρωπιστικών διαδρομών και τα λοιπά.

γ) Πίεση στο «ευρωπαϊκό κέντρο»

Για άλλη μια φορά οι χώρες του ευρωπαϊκού νότου στέλνουν το μήνυμα ότι η απειλή στην ασφάλεια της Ευρώπης δεν εξαντλείται στη Ρωσία και στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, αλλά περιλαμβάνει τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, τη θαλάσσια ανασφάλεια, την ενεργειακή αστάθεια, τις μεταναστευτικές πιέσεις. Και το γεγονός που απαιτεί διαρκή επιτήρηση και επιχειρησιακό έλεγχο. Παραλήπτης του μηνύματος, το ευρωπαϊκό κέντρο.

δ) Η εικόνα των ηγετών και επικοινωνιακά οφέλη
Παρά τις επιμέρους διαφωνίες, αντιδράσεις και σχολιασμούς, γεγονός είναι ότι και οι τρεις ηγέτες βγαίνουν κερδισμένοι από το όλο σκηνικό – το οποίο την περασμένη Δευτέρα είδαμε να έχει και άρτια σκηνοθετική κατεύθυνση όπως ακριβώς απαιτεί ένα τηλεοπτικό γεγονός. Η ρεαλιστική θετική αποτίμηση σε επίπεδο κοινωνιών, που αποφέρουν οι επικοινωνιακοί χειρισμοί στην εικόνα των τριών ηγετών, καταγράφεται ως εξής:

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης ενισχύεται πολιτικά από την εικόνα της άμεσης και ταχύτατης στήριξης και συμπαράστασης ευρωπαϊκών χωρών που έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμά του, καταξιώνεται στα μάτια του κύριου και ευρύτερου ακροατηρίου του ως «φορέας εθνικοφροσύνης» αφού πέτυχε την αναπτέρωση του εθνικού φρονήματος με την κάθοδο των ελληνικών φτερών και φρεγατών και, παράλληλα, καταφέρνει σε μεγάλο βαθμό να περιορίσει τη ζημιά στο πρόσωπό του, που υπό άλλες συνθήκες θα του δημιουργούσε το μπάχαλο και οι δυσλειτουργίες σε επίπεδο πολιτικής προστασίας, τα ερωτηματικά που προκύπτουν για την κυπριακή αεράμυνα και, σαφέστατα, η εικόνα ενός ευρωπαϊκού κράτους που φιλοδοξεί να εμφανίζεται περιφερειακός πυλώνας και ασφάλειας, αλλά πίσω από την βιτρίνα, αδυνατεί να στείλει ένα προειδοποιητικό μήνυμα ασφάλειας στους δικούς του πολίτες.

Στην περίπτωση του Έλληνα πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, αποτελεί τη ρελάνς που όχι μόνο του προσθέτει πόντους στην κοινωνία ενόψει των εθνικών εκλογών του 2027, αναδιαμορφώνει τους όρους του παιχνιδιού και «στριμώχνει» τους αντιπάλους του της «πατριωτικής σχολής», τόσο από τον ευρύτερο χώρο της Νέας Δημοκρατίας (βλέπε Αντώνης Σαμαράς και φιλόδοξα στελέχη, εν δυνάμει δελφίνοι, της κυβέρνησής του) όσο και των κομμάτων εκείνων, των δεξιότερων της Νέας Δημοκρατίας που απορροφούν ψηφοφόρους από την ίδια δεξαμενή. Το στιγμιότυπο με την εμφάνισή του στη Βουλή των Ελλήνων, να καταχειροκροτείται από ιστάμενους τους βουλευτές του κόμματός του και εκείνος να αναφέρεται στην αμηχανία των δεξιότερων της δεξιάς κομμάτων, χαρακτηρίζοντάς τους πατριώτες της φακής, μιλά από μόνο του.

Όσον αφορά, τέλος, στον Γάλλο πρόεδρο, Εμανουέλ Μακρόν, τα διεθνή ΜΜΕ σημειώνουν ότι ο ρόλος της Γαλλίας στην Ανατολική Μεσόγειο έχει αναβαθμιστεί σε εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας και αυτό ισοδυναμεί με έξτρα πόντους στη βασική επιδίωξή του να εμπεδώσει, πρώτον, την επιτακτική ανάγκη της «ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας και αμυντικής ασφάλειας» και, δεύτερον, να αναβαθμίσει την γαλλική φιλοδοξία για γαλλική ηγεμονία ως ο μόνος ευρωπαϊκός παίκτης που διαθέτει την πλήρη κλίμακα εργαλείων ισχύος, πυρηνική αποτροπή, αεροπλανοφόρο, αεράμυνα μεγάλου βεληνεκούς, αυτόνομη αμυντική βιομηχανία και διπλωματική ικανότητα διαχείρισης κρίσεων. Οι πρωτοβουλίες που ανακοίνωσε για τα στενά Ορμούζ αλλά και το μήνυμα που προκύπτει από άλλες ομιλίες του, ότι φαίνεται να προετοιμάζεται για μια πιο επιθετική πυρηνική εποχή, είναι ενδεικτικά.