O Ολιβιέ Σαγιάρ, ο βενιαμίν μιας πολυμελούς οικογένειας, αναφέρει ότι δεν είχε ποτέ δικό του υπνοδωμάτιο. Κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε και πολλά ρούχα αγορασμένα ή ραμμένα ειδικά για εκείνον, φορούσε ό,τι δεν έκανε πια στα αδέλφια του. Ησυχία και μέρος για να απλώσει τα όνειρά του έβρισκε μόνο στη σοφίτα του σπιτιού τους. «Hταν γεμάτη κουτιά με ρούχα που ανήκαν στους γονείς μου, στα αδέλφια μου, σε άλλους συγγενείς.
