Ελένη Ξένου
Άκουγα πριν από μέρες τον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ στην Κατερίνα Ηλιάδη και, ανάμεσα σε όσα είπε για τις προσδοκίες περί εξελίξεων στο Κυπριακό, στάθηκα σε μια παρατήρησή του που, κατά τη γνώμη μου, αγγίζει ένα από τα μεγαλύτερα κενά της δημόσιας συζήτησης. Ότι, πέρα από την απουσία ουσιαστικής προόδου στο πολιτικό επίπεδο, δεν επιχειρήσαμε ποτέ με σοβαρότητα να δημιουργήσουμε μια κουλτούρα συμφιλίωσης ανάμεσα στις δύο κοινότητες.
