Ο νεογέννητος χρόνος

Kαι είναι που λες μια μέρα καινούργια σε ένα νεογέννητο χρόνο και με συνεπαίρνει μια διάθεση να πάρω το αμάξι και να οδηγήσω μέχρι την θάλασσα και είναι στ’αλήθεια δώρο που σ’αυτό το νησί μπορείς να έρθεις σε πολύ λίγο αντίκρυ με το απέραντο μπλε και να ανακουφίσεις φθαρτό και άφθαρτο κομμάτι του εαυτού σου και για να είμαι ειλικρινής το αισθάνομαι και σαν ένα χρέος προς την φίλη που στο παλιό χρόνο έφυγε και την τελευταία φορά που την είδα ήτανε μέσα στο φέρετρο ντυμένη στα πράσινα και ήτανε το πρόσωπο της όμορφο και παραδομένο στην ανοιχτοσύνη του σύμπαντος και αυτό το άπλωμα έμοιαζε με μυστήρια ησυχία τόσο που σκέφτηκα πως ίσως ενδόμυχα γι’αυτό να θέλησα να βρεθώ στην θάλασσα όσο ο χρόνος είναι ακόμα νεογέννητος, για να ραντιστεί το βλέμμα μου από τα σταγονίδια των ψυχών που διασχίζουν τον άερα σαν ίχνη προσευχής και κάπως έτσι λοιπόν, λίγες μέρες μετά την πρωτοχρονιά, έφτασα στην πιο κοντινή παραλία με ένα χειμωνιάτικο ήλιο που γαργαλούσε τα μάγουλα σαν χάδι, πήρα μια πετσέτα και την άπλωσα στην αμμουδιά και ύστερα ξάπλωσα με το σώμα αφημένο στον ήχο του νερού που έβρεχε την άμμο και αποδυνάμωνε το μυαλό που προσπαθούσε, ώς συνήθως, να ξεφύγει από την παρούσα στιγμή και ο ουρανός ήταν τόσο καθαρός σαν βαθύ ξεκαθάρισμα και στη γραμμή του ορίζοντα ένα μεγάλο καράβι κυλούσε αργά προς το άγνωστο και έτσι ανάσκελα όπως ήμουν σκέφτηκα πως η μόνη γλώσσα που απέμεινε για να συνομιλήσω με την νέα χρονιά είναι οι παρατεταμένες σιωπές, οι μόνες πια που υποκρύπτουν έννοιες σοφά πλασμένες, από κείνες που δοκιμάζουν την εμπιστοσύνη στην υπερπραγματικότητα ώστε να συμβεί αυτό που λέει ο ποιητής, να διαλυθεί “η άθραυστη προκατάληψη που πέφτει σαν παραπέτασμα ανάμεσα στην ζωή που αναγκαζόμαστε και στην άλλη που επιθυμούμε να ζήσουμε” και τέλος πάντων σηκώθηκα μετά από την πετσέτα και ακούμπησα την πλάτη πάνω σε ένα τεράστιο ευκάλυπτο που είναι πλάι στην θάλασσα και αφέθηκα να ακούω το κελαηδητό ενός πουλιού που σιγοντάρε το παφλασμό των κυμάτων από τα πιο ψηλά κλαδιά και κείνο το άφημα στο εδώ και τώρα δεν ήταν ευχή, ούτε και προσδοκία, ήταν κάτι περισσοτερο, μια συνειδητότητα πως το κατανοητό είναι κομμάτι του ακατανόητου και το αντίστροφο και παρέμεινα μ’αυτή την σκέψη να κοιτώ την θάλασσα αναπνεόντας ιώδιο και αιωνιότητα και τότε συνέβηκε το περίεργο και μπροστά μου εμφανίστηκε η εικόνα εκείνης της ηλικιωμένης που συνήθως καθόταν στην ακρινή καρέκλα στο γηροκομείο και που κάθε φορά που πήγαινα την άκουγα να μουγκρίζει και ρωτούσα τί της συμβαίνει αλλά δεν έπαιρνα απάντηση γιατί αυτό που της συνέβαινε ήτανε ο θάνατος και τελικά έμαθα πως δύο μέρες πριν τα χριστουγεννα πέθανε και η απουσία του μουγκρητού έφερε στον πρώτο όροφο του γηροκομείου μια ησυχία εκκωφαντική και προκειμένου να αλλάξει κουβέντα η Φ, όταν πήγα να την δω, μου ζήτησε να της φέρω από το δώμάτιο τα χρωματιστά της μολύβια γιατί έχει μέρες είπε να ζωγραφίσει, φταίει που κάτι έπαθε το μάτι της, η πραγματικότητα όμως είναι πως στεναχωρέθηκε που πέθανε εκείνη η γυναίκα κι’ας μην καταφέρανε ποτέ τους να ανταλάξουνε κουβέντα, όπως και νάχει ήθελε να της βρω μια ζωγραφιά που νάχει βάρκα και θάλασσα και μικρά ψαράκια και μάλλον είναι γι’αυτό που όπως καθόμουν στην αμμουδιά, πέρασε από μπροστά μου η εικόνα της ηλικιωμένης που πέθανε τίς προάλλες και μάλιστα τόσο ζωντανή που στιγμιαία νομίσα πως άκουσα το μουγκρητό της να σκάει στην ακτή σαν προειδοποίηση και αυτός ήταν ένας σοβαρός λόγος για να μείνω εκεί μέχρι να νιώσω στο δέρμα μου την αλμύρα σαν ευλογία και, ναι, αυτή είναι η λέξη που με γυροφέρνει σαν ένα μήνυμα από πολύ μακριά ή από πολύ βαθειά και ίσως αυτό είναι τελικά που προσπαθώ να περιγράψω μ’αυτή την διαδρομή προς την θάλασσα, πως αν είναι να κάνουμε μια ευχή ας κάνουμε αυτή, να χωρέσουμε στην νέα χρονιά μέσα σε αυτή την λέξη, την ευλογία, γιατί δεν μπορεί, κάτι περισσότερο έχει ψυχανεμστεί ο ποιητής που επιμένει πως πρέπει “οι αισθήσεις μας να ξαναβρούν την χαμένη τους αγιότητα μήπως και επιτέλους τεθεί σε λειτουργεία εκείνος ο μηχανισμός που τείνει στην αποκάλυψη μιας πραγματικότητας βαθύτερης”.