Κώστας Βαϊμάκης
Το scouting report της ΤΣΣΚΑ 1948 ήταν ξεκάθαρο: η βουλγαρική ομάδα αμύνεται με πολύ κόσμο πίσω από την μπάλα, κλείνει καλά τους χώρους και ψάχνει τη στιγμή της μέσα από μια αντεπίθεση ή μια στατική φάση. Δεν έχει πλούσιο επιθετικό ταλέντο, αλλά είναι ομάδα πειθαρχημένη, που τρώει δύσκολα γκολ και δεν επιτρέπει πολλές τελικές στους αντιπάλους της. Με άλλα λόγια, ακριβώς αυτό που είδαμε στο ΟΑΚΑ. Μόνο που το να γνωρίζεις πώς παίζει ο αντίπαλός σου είναι ένα πράγμα. Το να μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις, να το εξουδετερώσεις και να επιβάλεις το παιχνίδι σου είναι ένα δεύτερο. Και ο Παναθηναϊκός μπορεί να ήξερε, αλλά δεν έκανε σχεδόν τίποτα απ’ ό,τι έπρεπε για να φύγει νικητής.
Οι απουσίες –ειδικά αυτή του Τεττέη– ήταν ένας ανασταλτικός παράγοντας για την ομάδα του Νίστρουπ. Στον πάγκο δεν υπήρχε δεύτερος επιθετικός, άρα δεν μπορούσε να κάνει αυτό που έκανε με την Πάκσι, δηλαδή να δοκιμάσει ένα σχήμα με δύο φορ, βάζοντας περισσότερο κόσμο στην αντίπαλη περιοχή και στιμώχνοντας περισσότερο τους φιλοξενούμενους. Ο Τσάπρας έβγαλε κούραση και παίκτης να τον αλλάξει δεν υπήρχε – η κάρτα που πήρε και η οποία θα του στοιχίσει την παρουσία του στη ρεβάνς ήταν περισσότερο αποτέλεσμα ενός «θολωμένου μυαλού», παρά κάτι που έπρεπε να γίνει για να γλιτώσει η ομάδα του μια επικίνδυνη κατάσταση. Ο Κυριακόπουλος επίσης παίζει συνέχεια χωρίς ανάσα και το παιχνίδι δεν «τον πήγε» – γενικά δεν «πήγε» το παιχνίδι τον Παναθηναϊκό και αυτή τη φορά οι αλλαγές δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα, απέναντι σε μια βουλγαρική άμυνα που (ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο) δεν έχασε ούτε τις θέσεις της ούτε την ψυχραιμία της ούτε την αυτοσυγκέντρωσή της.
Προβλήματα και στην ανάπτυξη και στην άμυνα
Η βασική ανάγνωση για κάποιον θα μπορούσε να είναι ότι ο Παναθηναϊκός είχε μεγάλη δυσκολία αυτή τη φορά στη δημιουργία και την ανάπτυξη και όχι στα τελειώματα όπως συνέβη στα προηγούμενα ματς – δεν έχασε ευκαιρίες, πολύ απλά διότι δεν δημιούργησε και πολλές. Και το βασικό του θέμα ήταν ότι επέλεξε να πάει σε ένα υπομονετικό τέμπο, γυρνώντας αρκετά την μπάλα, με την ελπίδα να ανοίξει την αντίπαλη άμυνα. Κι όμως, κάθε φορά που έπαιζε γρήγορα, κάτι καλό πήγαινε να κάνει: το γκολ του Γιάγκουσιτς ήρθε από μια σέντρα του Αντίνο, χωρίς σκέψη και χωρίς χρονοτριβή, ενώ όποτε δοκίμαζε κάτι γρήγορο, άλλοτε πλαγιοκοπούσε και έβγαζε σέντρες με καλές προϋποθέσεις κι άλλοτε πήγαινε σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός.
Για να προκύψουν όμως καταστάσεις ανισορροπίας της ΤΣΣΚΑ, έπρεπε να υπάρχει πίεση στο κέντρο ή πίεση που να ξεκινάει από τα αντίπαλα σέντερ μπακ και γρήγορες ανακτήσεις της μπάλας – κάτι τέτοιο δεν είχε σε αυτό το ματς ο Παναθηναϊκός. Δεν «έπνιξε» τους Βούλγαρους, δεν τους χάλασε το build-up, δεν τους ανάγκασε να ξεφορτώνονται την μπάλα με 30άρες και 40άρες μπαλιές. Κυρίως, όταν ο Παναθηναϊκός έκανε το 1-0 και όσο να ’ναι «κλόνισε» κάπως τη βουλγαρική ομάδα, αντί να τη στριμώξει περισσότερο, της έδωσε την ευκαιρία να ανασάνει, να βρει την αυτοκυριαρχία της, να πάρει μέτρα στο γήπεδο και να τον απειλήσει: η ΤΣΣΚΑ κέρδισε συνεχόμενα κόρνερ, έμεινε κοντά στην περιοχή του Πένια για αρκετά λεπτά και σκόραρε τελικά, για να φέρει το παιχνίδι σε ισορροπία.
«Φαρμάκι» οι στατικές φάσεις
Μια που μιλάμε για κόρνερ και στατικές φάσεις γενικότερα, το παιχνίδι αυτό ήταν ένα ακόμα όπου ο Παναθηναϊκός βγάζει μια ανασφάλεια και μια φοβία, όταν οι αντίπαλοί του κερδίζουν κόρνερ ή φάουλ γύρω από την περιοχή του – το είδαμε και με την Πάκσι: η μπάλα «μένει ζωντανή» μέσα στην περιοχή ή απομακρύνεται κάπου εκεί γύρω, οι «πράσινοι» χάνουν κεφαλιές, χάνονται μαρκαρίσματα και δημιουργούνται κίνδυνοι. Κάτι που δείχνει ότι η ομάδα χρειάζεται πολλή δουλειά στις στατικές φάσεις που δέχεται, όπως επίσης χρειάζεται πολλή δουλειά και στις στατικές φάσεις που κερδίζει: δεν υπήρξε σε όλο το ματς ούτε μια εκτέλεση, ούτε μια κομπίνα, που να προβληματίσει την αντίπαλη άμυνα. Και μια που οι στατικές φάσεις μπορούν να είναι ένα πολύ χρήσιμο «εργαλείο» σε παιχνίδια όπου οι αντίπαλοι αμύνονται καλά, ο Παναθηναϊκός οφείλει να βρει τους τρόπους που θα παίρνει γκολ και θα κάνει τη ζωή του πιο εύκολη. Διότι, άσχετα με το τι θα γίνει στη ρεβάνς της Βουλγαρίας, μέσα στη χρονιά θα αντιμετωπίσει πολλές ομάδες στο πρωτάθλημα, που θα παίξουν με αυτόν τον τρόπο, με σφιχτή άμυνα, με όλους τους παίκτες στο 1/3 του γηπέδου και με διάθεση να ψάξουν τις αντεπιθέσεις.
Και μια που μιλήσαμε για αντεπιθέσεις, αυτή ήταν μια «πληγή» για τον Παναθηναϊκό, που θα μπορούσε κάλλιστα να τον φέρει σε ακόμα πιο δυσχερή θέση: με τα ακραία του μπακ να ανεβαίνουν ψηλά, υπήρξαν δυο-τρεις φάσεις στο δεύτερο ημίχρονο όπου οι Βούλγαροι έκλεψαν την μπάλα και βγήκαν στην κόντρα με παίκτη παραπάνω ή με παίκτες παραπάνω, όπως έγινε για παράδειγμα στο 59΄, όταν ο Ντε Φράι και ο Φαν Ντρόγκελεν είδαν 3-4 αντιπαλους να ξεχύνονται προς την περιοχή του Πένια. Ο Παναθηναϊκός στάθηκε τυχερός και οι φιλοξενούμενοι απρόσεκτοι και κάπως έτσι δεν έφυγαν με τη νίκη από το ΟΑΚΑ, που θα έκανε τη ρεβάνς πολύ πιο μπελαλίδικη διαδικασία. Οχι ότι τώρα είναι εύκολη, αλλά τουλάχιστον είναι διαχειρίσιμη. Και αν έχει γίνει μάθημα το πάθημα του πρώτου ματς, ο Παναθηναϊκός έχει και την ποιότητα και το κίνητρο να πάρει την πρόκριση στο δεύτερο παιχνίδι.
