Ο Φρέντι Ντος Σάντος αγωνίστηκε για μια πενταετία στην Κύπρο, όπου ξεχώρισε κυρίως η παρουσία του σε Ομόνοια και ΑΕΛ.

24 τέρματα με τους «λέοντες», άλλα τόσα με το «τριφύλλι» με το οποίο στέφθηκε και κυπελλούχος, για έναν ποδοσφαιριστή που αγαπήθηκε από το φίλαθλο κοινό, αφού ξεχώριζε για το πάθος του.

Ο Ανγκολέζος μίλησε στο 24sports και τον Παντελή Παντελή για την πορεία του στο νησί μας, το κυπριακό πρωτάθλημα και το πόσο επηρέασε τη ζωή του η Κύπρος.

Που τον βρίσκουμε αυτή τη στιγμή, αν έχει κάποια σχέση ακόμη με το ποδόσφαιρο:

«Καταρχάς είμαι χαρούμενος που στην Κύπρο με θυμούνται ακόμη. Εγώ έπαιζα για τη φανέλα, μου άρεσε το παιχνίδι. Όμως είναι διαφορετικό, γιατί είναι και η δουλειά μου. Φυσικά και κάνεις τη δουλειά σου για τη φανέλα. Αλλά το πάθος για το παιχνίδι είναι πάντα εκεί. Ανεξάρτητα από την ομάδα. Μετά όμως υπάρχουν κάποιες ιδιαίτερες ομάδες, όπως η Ομόνοια. Η Ομόνοια είναι πραγματικά ξεχωριστή και θα τη θυμάμαι για πάντα όπως και την Κύπρο. Τώρα ασχολούμαι με ανακαινίσεις σπιτιών και με νέα σπίτια, με αγοραπωλησίες ακινήτων. Όσο για το αν εμπλέκομαι κάπως στο ποδόσφαιρο, ναι, στην ομάδα μου. Από τις ακαδημίες, όταν ξεκίνησα να παίζω, ήμουν σε αυτή την ομάδα που ονομάζεται Εστορίλ. Είναι μια ομάδα δίπλα στο σπίτι μου. Οπότε συνεχίζω να παίζω εκεί, ως παλαίμαχος, για τους μεγαλύτερους παίκτες σαν εμένα. Έχουμε ομάδα, έχουμε προπονητές. Είναι ένας τρόπος να παίζουμε το παιχνίδι που αγαπάμε και μας αρέσει πολύ. Επίσης, έχω πολλούς φίλους που είναι προπονητές και μερικές φορές μου ζητούν παίκτες ή συμβουλές. Θα είμαι πάντα αναμεμειγμένος στο ποδόσφαιρο γιατί είναι η ζωή μου».

Πως του φάνηκε το κυπριακό πρωτάθλημα μόλις ήρθε στο νησί μας:

«Όταν έφτασα, ήθελα να απολάυσω το παιχνίδι. Ερχόμουν όμως από την πρώτη κατηγορία της Πορτογαλίας. Εκείνη την εποχή στην Κύπρο ο κόσμος δεν καταλάβαινε τη δύναμη της Πορτογαλίας. Νόμιζαν ότι ήταν κάπου ενδιάμεσα. Αλλά όχι, είχαμε ήδη κατακτήσει το Champions League με την Πόρτο, το Europa League. Η Πορτογαλική Λίγκα ήταν ήδη σημείο αναφοράς και ανώτερη από το κυπριακό πρωτάθλημα τότε. Όταν ήρθα στη Δόξα, κανείς δεν με ήξερε, το υπόβαθρό μου. Με ρωτούσαν ''πιστεύεις ότι θα προσαρμοστείς;". Η Δόξα ήταν μια ομάδα που μόλις είχε ανέβει από τη δεύτερη κατηγορία. Εγώ όμως έπαιζα πάντα σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, είχα συνηθίσει να παίζω υπό πίεση. Όταν παίζεις στην Εθνική Ανγκόλας, πας σε Παγκόσμιο Κύπελλο, παίζεις κόντρα στη Νιγηρία, την Αίγυπτο, το Μαρόκο, τη Σενεγάλη και τους κερδίζεις όλους. Πας στο Παγκόσμιο του 2006, έχεις ένα καλό επίπεδο».

Για το ξεκίνημα από το μηδέν στην Κύπρο:

«Στην Κύπρο συνειδητοποίησα ότι ξεκίνησα από το μηδέν. Αυτό ήταν καλό για μένα, ήταν σαν μια νέα εμπειρία. Το πρωτάθλημα εξελισσόταν. Τα παιχνίδια ήταν πιο ανοιχτά τότε, αλλά με την ίδια πίεση και τους ίδιους οπαδούς. Έκλεψα τις εντυπώσεις αμέσως. Σε δύο μήνες πήρα μεταγραφή στο Παραλίμνι. Ήταν εύκολο να ξεχωρίσω γιατί ήρθα με καλό ρυθμό και ταχύτητα. Όταν ο μάνατζέρ μου (Κώστας Καραβίδας)  μου έδωσε το όραμα να παίξω στην ομάδα του και να πάω βήμα-βήμα, με έπεισε να έρθω στην Κύπρο. Η Δόξα ήταν πραγματικά ξεχωριστή. Καθόμουν στα σπίτια όλων εκεί, δειπνούσαμε και είχαμε καλές σχέσεις. Ο Πάμπος Χριστοδούλου με υποδέχτηκε σαν γιο του. Ήταν μια χρυσή περίοδος συναισθημάτων. Όταν δημιουργείς μια οικογένεια γύρω από την ομάδα, νιώθεις όμορφα. Ήταν μόνο δυόμιση μήνες στη Δόξα, αλλά ήταν έντονοι».

Αν περίμενε ότι αφού έπαιξε σε ΕΝΠ και Δόξα θα κατάφερνε να παίξει σε ΑΕΛ και Ομόνοια:

«Ναι αφού πήγαινα καλά ήταν στο μυαλό μου ότι θα ανέβαινα αυτό ήταν και το πλάνο».

Αν παρακολουθεί ακόμη το πρωτάθλημα μας και ποιους ξεχωρίζει:

«Παρακολουθώ την Ομόνοια, τη Δόξα, την ΑΕΛ. Η Ομόνοια έχει καλή ομάδα τώρα. Είχε μια πολύ καλή σεζόν ως τώρα με τον Χένινγκ Μπεργκ, ήταν σπουδαίος παίκτης και τώρα κάνει καλή δουλειά ως προπονητής. Η Δόξα είχε πολλές αλλαγές στο συμβούλιο και τώρα έχουν και νέο γήπεδο. Επίσης η ΕΝΠ θυμάμαι ότι είναι πάντα καλοί στην έδρα τους λόγω του σταδίου και του ανέμου. Όταν παίζεις στο Παραλίμνι, παίζεις και με τον αέρα. Όταν παίξεις εκεί, προσαρμόζεσαι και ξέρεις ότι βοηθάει σε κάποιες καταστάσεις».

Για τις καλύτερες του αναμνήσεις από την Κύπρο, σε Ομόνοια και ΑΕΛ:

«Όποτε έπαιζα ποδόσφαιρο και οι άνθρωποι. Οι άνθρωποι σε σέβονται περισσότερο όταν δίνεις το μέγιστο. Το χαρακτηριστικό μου για την Κύπρο ήταν, να παλεύω για κάθε μπάλα, να πηδάω όσο μπορώ. Πάθος, Ενθουσιασμός, Καρδιά (στα ελληνικά). Αυτά με έφεραν κοντά στον κόσμο. Νιώθω συνδεδεμένος με την Κύπρο. Οι Κύπριοι είναι παθιασμένοι άνθρωποι. Έμεινα 8 χρόνια. Για μια ποδοσφαιρική καριέρα, 8 χρόνια είναι σχεδόν όλη σου η ζωή. Είναι πάρα πολλές οι ιστορίες».

Για τη χειρότερη στιγμή του στην Κύπρο:

«Δεν είχα κάποια συγκεκριμένη κακή στιγμή, εκτός από έναν τραυματισμό στην Ομόνοια. Τη χρονιά που ήμουν πρώτος σκόρερ και είχα ήδη 17 ή 18 γκολ. Τραυματίστηκα. Ήταν άσχημο, αλλά είναι ένας τραυματισμός. Ένας τερματοφύλακας με βρήκε με τις μεταλλικές τάπες σχεδόν μέχρι τον μυ. Έπρεπε να σταματήσω τότε και έχασα τη συνέχεια και την επόμενη σεζόν δεν ήμουν στον βαθμό που ήθελα. Ήταν μια αρνητική στιγμή, αν και ήταν σχετικά μικρός τραυματισμός».

Για τον γνωστό του πανηγυρισμό με τη μάσκα:

«Αρχικά να πω ότι ποτέ δεν είχα κόντρα με κανέναν οπαδό σε 8 χρόνια. Ποτέ. Δεν υπάρχει τίποτα που να ανφέρεται σε κάτι κακό για μένα. Οι οπαδοί της ΑΕΛ είναι επίσης απίστευτοι και έχουν τον σεβασμό μου, όπως του Παραλιμνίου και της Δόξας. Ένας επαγγελματίας δίνει το καλύτερο για την ομάδα που τον υπογράφει. Όταν ήμουν στην Λεμεσό με αναγνώριζαν πολλοί οπαδοί, ήθελαν αυτόγραφα, υπογραφές. Έτσι όταν ήταν τα καρναβάλια αρκετός κόσμος ερχόταν σε μένα. Η κόρη μου ήταν τότε 7-8 χρονών και μου είπε "βάλε και μάσκα στο γήπεδο αφού όλοι σε συμπαθούν ήδη, όλοι θα χαρούν". Έτσι μου ήρθε η ιδέα. Έβαλα τη μάσκα από το Scary Movie όταν παίζαμε κόντρα στον Απόλλωνα με την ΑΕΛ. Διάλεγα στιγμές έντονες για να δώσω χαρά στον κόσμο με τη μάσκα συνήθως σε μεγάλα ματς, σε ντέρμπι. Στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι μια γιορτή. Στην Ομόνοια το ξεκίνησα κόντρα στην Ανόρθωση, εκτός έδρας, έβαλα τον Darth Vader στο «Αντώνης Παπαδόπουλος». Στην Ομόνοια η οποία είχε περισσότερους οπαδούς από την ΑΕΛ, ο αντίκτυπος ήταν μεγαλύτερος και πιο "μιντιακός". Όλοι θυμούνται τις μάσκες του Φρέντι στην Ομόνοια. Όπως και τον Σρεκ κόντρα στην Ανόρθωση».

Για το πρώτο του παιχνίδι με την Ομόνοια κόντρα στη Σάλτσμπουργκ, πως ένιωσε στο ΓΣΠ και τον πανηγυρισμό με το ευχαριστώ στον Νεόφυτο Λάρκου:

«Με κάλεσε ο Νεόφυτος Λάρκου. Ήξερε τι μπορούσα να κάνω ως παίκτης. Πρώτο παιχνίδι, πρώτο γκολ, γεμάτο στάδιο, νικήσαμε τη Σάλτσμπουργκ... και τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Πήγα να πανηγυρίσω με τον κόουτς Λάρκου. Ήταν κάποιος που με πίστεψε, με υπέγραψε όταν ήμουν 31 ετών. Έπρεπε να του το ανταποδώσω. Του το έδωσα πίσω με μια αγκαλιά, ένιωσα συνδεδεμένος μαζί του. Έκανα μόνο τρεις προπονήσεις και με έβαλε στην ενδεκάδα. Με πίστεψε για να προσαρμοστώ γρήγορα. Είχαμε τον Δημήτρη Χριστοφή που ήταν πολύ γρήγορος και τον Γιώργο Εφραίμ με απίστευτες σέντρες. Ο κόουτς είχε ήδη αυτό το πλάνο στο κεφάλι του και το συμπλήρωσε με εμένα. Συγχαρητήρια σε αυτόν, ήταν καλό το είδε και φάνηκε στο γήπεδο».

Πως ήταν η μετάβαση από την ΕΝΠ σε ΑΕΛ και μετά στην Ομόνοια:

«Δεν ήταν με κακό τρόπο, γιατί υπήρχαν περισσότεροι οπαδοί για αυτές τις ομάδες. Με τη Δόξα θυμάμαι κερδίσαμε την Ομόνοια 1-0 και σκόραρα εγώ. Οι οπαδοί της Ομόνοιας με σταματούσαν στον δρόμο και με ρωτούσαν "γιατί σκόραρες εναντίον μας;". Κατά τύχη, συνδέθηκα με την Ομόνοια από τότε. Το να κερδίζει η μικρή Δόξα την Ομόνοια τότε ήταν ιστορικό. Μετά στο Παραλίμνι, κερδίσαμε τον ΑΠΟΕΛ στο ΓΣΠ, άλλη μια ιστορική στιγμή. Οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ μου έλεγαν "α, εσύ σκόραρες εναντίον της ομάδας μου;". Είχα αυτό το feedback συνέχεια από τους οπαδούς γιατί σκόραρα γκολ εναντίον των ομάδων τους. Οπότε ήταν εύκολο, σε όποια ομάδα κι αν πήγαινα, επειδή είχα σκοράρει σε αυτές τις συγκεκριμένες στιγμές. Με ήξεραν και τι μπορώ να κάνω, χωρίς να γίνεται κάτι με οπαδούς με κακό τρόπο»

Ποιους άλλους προπονητές ή συμπαίχτες ξεχωρίζει από την καριέρα σου στην Κύπρο:

«Ο Πάμπος Χριστοδούλου όπως είπα με εμπιστεύτηκε από στη Δόξα. Μετά οι άνθρωποι στο Παραλίμνι, πλήρωσαν μεταγραφή, κάτι που δεν ήταν συνηθισμένο τότε μετά από δύο μήνες. Έχουν τον σεβασμό μου. Εφραίμ, Χριστοφή στην Ομόνοια, Νούνο Ασίς, Σάλατιτς, Κώτσιος (Μακρίδης). Είναι πολλοί που θυμάμαι και ήταν απίστευτοι παίχτες. Ξεχωρίζω επίσης τον Ντούσαν Κέρκεζ, ο αρχηγός μου στην ΑΕΛ. Ήμασταν μαζί, συγκάτοικοι στο δωμάτιο για τρία χρόνια στην ΑΕΛ. Είχαμε πολύ καλή σύνδεση και σήμερα κρατάμε επαφή. Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω μόνο κάποιους, ήταν όλα τόσο έντονα. Είμαι ευλογημένος που είχα αυτή την ευκαιρία στην Κύπρο, πάντα θα βλέπω τον εαυτό μου συνδεδεμένο, ειδικά με την Ομόνοια φυσικά».

Τέλος, ένα μήνυμα στους φίλους Ομόνοιας και ΑΕΛ που τον θυμούνται ακόμα και επικοινωνούν μαζί του:

«Να είναι χαρούμενοι πάντα και όταν θα γιορτάσουν θα προσπαθήσω να είμαι εκεί, για την Κύπρο κανένα πρόβλημα. Ευχαριστώ πολύ όλους στο νησί, είναι τόσο συγκινητικό να μιλάω για την Κύπρο ακόμη και μετά από τόσα χρόνια. Θα μπορούσα να λέω ιστορίες για ώρες, είναι απίστευτο. Όπως μια ιστορία με την 'Σταχτοπούτα', που ο κόουτς της ΑΕΛ την έλεγε στους παίχτες μετά ως παράδειγμα για την πορεία μου».