Οι παλιότεροι αποθήκευαν ταινίες και μουσική σε cd και dvd. Οι ακόμη παλιότεροι σε κασέτες και βιντεοκασέτες, ενώ έπαιζαν Pac-Man βάζοντας κασέτα σε υπολογιστή Amstrad. Για τους σημερινούς νέους όλα είναι… συνδρομή (και όχι δρόμος όπως ήταν ο τίτλος της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη) και όλα τα παραπάνω μοιάζουν μάλλον με… κινέζικα. Εχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει σε μια εποχή όπου η τεχνολογία «τρέχει» με ασύλληπτους ρυθμούς και έχοντας εξοικειωθεί απολύτως με τις ψηφιακές πληρωμές, οι σημερινοί νέοι είναι οι κατ’ εξοχήν οπαδοί των συνδρομητικών μοντέλων, είτε αυτό αφορά την ακρόαση μουσικής είτε ακόμη και τη χρήση αυτοκινήτου – και όχι αποκλειστικά υπηρεσιών ταξί.
