Κι ενώ η ζωή προστάζει ν’ αφήνουμε πίσω ασθένειες και βάσανα, η γραφή τρέφεται με πόνο. Ιδίως η νοσογραφία –η λογοτεχνία της ασθένειας– εφορμά στο πάσχον σώμα και στην ταλανισμένη ψυχή όμοια με πεινασμένο όρνιο. Ο νοσογράφος τρώει τις σάρκες του, ξεκινάει από ανηλεή αυτοπαρατήρηση.
