Ο Ελβις Πρίσλεϊ, εκτός από ταλέντο μοναδικό, διέθετε ευλογία μέσα του. Γι’ αυτό και όταν κινούνταν με αλήθεια, πέρα από προκατασκευασμένα κλισέ, κατάφερνε να κερνάει απλόχερα την πολύτιμη κοινωνία του.

Βέβαια, αυτό δεν είναι τόσο εύκολο να συμβεί, μια και μιλάμε για μηχανή χρυσού, που γύρω της κινούνταν, με άγριες διαθέσεις, συγκαλυμμένα φυσικά με κολακεία και ψέμα, ατέλειωτα «αρπακτικά».

Κάπως έτσι ο Ελβις Πρίσλεϊ (8/1/1935-16/10/1977) σκόρπισε μέρος από τα καλύτερά του χρόνια σε άσκοπές επιλογές, καταφέρνοντας βέβαια, ακόμη και μέσα από αυτές, να χαρίζει σταλάγματα της ανεπανάληπτης τέχνης και τεχνικής του.

Σαν αληθινός βασιλιάς, από το 1968 και για μερικά συνεχόμενα χρόνια κατάφερε να οργανώσει και πάλι το βασίλειό του και να σταθεί αντάξιος του αθάνατου μύθου που, νεαρός ακόμη, δημιούργησε.

Ετσι έχοντας κουρδίσει ξανά τη «μηχανή» του, τόσο δισκογραφικά όσο και σε επίπεδο ζωντανών παραστάσεων, καθώς και τη γενικότερη εικόνα του, συναίνεσε να εμφανιστεί στη «λαμπερή» Νέα Υόρκη.

Επρόκειτο για μια σημαδιακή επιστροφή στη μητρόπολη της διασκέδασης μετά τα χρόνια του ’50 και τις δάφνες του στα περίφημα τηλεοπτικά σόου της εποχής.

Και δεν το έκανε για μία αλλά για τέσσερις παραστάσεις, σε τρεις ημέρες, στο «αχανές» Madison Square Garden.

Παρασκευή 9 Ιουνίου, συνέντευξη Τύπου νωρίς το απόγευμα και το βραδάκι στιγμές μαγείας επί σκηνής. Υπήρξε εκρηκτικός περφόρμερ, αθλητικός, αλλά αρμονικός, αστραφτερός και αισθαντικός συνάμα, χιουμορίστας αλλά και «μελετημένος» ταυτόχρονα. Ο «βασιλιάς» στα 37 του χρόνια κρατούσε τα σκήπτρα του χαρίσματός του γερά στα χέρια του. Ικανός να ενώνει δημιουργικά το χθες με το, τότε, σήμερα.

Δύο ακόμη παραστάσεις, μεσημεριανή και βραδινή στις 10 Ιουνίου και μία επιπλέον την Παρασκευή. Τέσσερα συνεχόμενα sold out σε αυτόν τον χώρο δεν είχαν γίνει ποτέ. Ο Πρίσλεϊ πλέον είχε κατακτήσει και την απαιτητική Νέα Υόρκη.

«Ηταν σαν πρίγκιπας από άλλον πλανήτη», μια από τις πιο εύστοχες αναφορές. Τον απόλαυσαν περίπου 80.000 θεατές. Ανάμεσά τους οι «μαθητές» του: John Lennon, David Bowie, Bob Dylan, George Harrison, Art Garfunkel.

Κάθε σπιθαμή του Ελβις δεν κατέληγε αναξιοποίητη, εμπορικά τουλάχιστον, χάρη στον δαιμόνιο του μάνατζέρ του, τον περίφημο «συνταγματάρχη» Πάρκερ.

Ο δίσκος «As Recorded at Madison Square Garden» κυκλοφόρησε ολόφρεσκος στα τέλη Ιουνίου του 1972. Κάλυπτε τη βραδινή ηχογράφηση της 10ης Ιουνίου. Και η μεσημεριανή (απογευματινή αν προτιμάτε) της ίδιας ημέρας που καταγράφηκε αξιοποιήθηκε στα κατοπινά χρόνια.

Νο11 στην Αμερική και Νο3 στη Βρετανία και παγκόσμια επιτυχία, το δισκογραφικό ρεζουμέ.

Στο «καπάκι» τον Αύγουστο κυκλοφορεί το άγγιγμα του Ελβις, στο Burning Love, που τον εκτοξεύει και στους πίνακες επιτυχιών των singles.

Ακολούθησε το πρωτοποριακό τηλεοπτικό αφιέρωμα «Aloha from Hawaii» της επόμενης χρονιάς, η πρώτη συναυλία σόλο καλλιτέχνη που μεταδόθηκε παγκοσμίως, και το δισκογραφικό αποτύπωμά της που είχε υψηλό αντίκρισμα.

Μετά, σταδιακά, τα πράγματα για τον «βασιλιά» θα έχουν άδοξη τροπή.

Πάντως, απ’ όσα έχω δει και ακούσει, το «ταβάνι» του Ελβις, καλλιτεχνικά τουλάχιστον, στη «δεύτερη» αυτή –μετά το 1968– διαδρομή του, τερμάτισε στην οροφή του Madison Square Garden.