Πολλά σινεμά της Αθήνας τα έσβησε ο χρόνος. Λίγοι τα θυμούνται, αλλά είναι αρκετοί ενδεχομένως όσοι νοσταλγούν την αστική κουλτούρα των παλιών κινηματογράφων ή όσοι επιθυμούν έστω και νοερά να ζήσουν ξανά μια Αθήνα με φωτεινές μαρκίζες. Να είναι ουτοπία ή είναι απλώς ρεαλισμός να αποδεχθούμε ότι ο κινηματογράφος ως επιλογή βραδινής εξόδου αφορά λιγότερους σε σύγκριση με το 2010, πολύ λιγότερους σε σύγκριση με το 1990 και δραματικά λιγότερους σε σύγκριση με το 1970; Σε αυτούς τους κύκλους του χρόνου, η γεωγραφία των αθηναϊκών κινηματογράφων μάς δείχνει τις κινήσεις μέσα στο σώμα της πόλης και επιπλέον μας οδηγεί στις πολλές ποιότητες και αποχρώσεις των χώρων θεαμάτων στην πρωτεύουσα.
