ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
Τελευταία Ενημέρωση: 15:29
 

Πολλά υποσχόμενο ελληνικό ντεμπούτο στο Βερολίνο

Αποχαιρετώντας το Φεστιβάλ Βερολίνου

Newsroom Κ, Αθήνα

ΤΟΥ ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΧΑΡΜΠΗ

Αποχαιρετώντας το Φεστιβάλ Βερολίνου το βράδυ της Δευτέρας (συνεχίζεται μέχρι την Κυριακή), φύγαμε με γλυκιά γεύση, την οποία μάλιστα δεν μας άφησε κάποια ξένη παραγωγή, αλλά το ελληνικό «Digger» του Τζώρτζη Γρηγοράκη. Συμπαραγωγή μεταξύ Ελλάδας (Haos Films) και Γαλλίας, το ντεμπούτο στις μεγάλου μήκους του Ελληνα σκηνοθέτη, ήταν πραγματικά εντυπωσιακό, ένα φιλμ στιβαρό και ώριμο που φυσικά οφείλει πολλά και στον μοναδικό πρωταγωνιστή του. Ο Βαγγέλης Μουρίκης αποθεώθηκε στην πρεμιέρα της Μπερλινάλε δικαίως, αφού προηγουμένως το κοινό τον είχε παρακολουθήσει σε ένα ερμηνευτικό ρεσιτάλ επί της οθόνης.

Στο «Digger» υποδύεται τον Νικήτα, έναν εξηντάρη μοναχικό άνδρα, ο οποίος ζει σε ένα βουνίσιο κτήμα, καταμεσής του πυκνού δάσους, κάπου στη χερσόνησο της Χαλκιδικής. Ενα βράδυ στο σπίτι καταφτάνει, πάνω σε μια μηχανή που μουγκρίζει, ο επί χρόνια αποξενωμένος γιος του (Αργύρης Πανταζάρας) ταράζοντας τα νερά. Ο Νικήτας βέβαια βρίσκεται ήδη σε μόνιμο πόλεμο με την εταιρεία εξορύξεων που δραστηριοποιείται στην περιοχή, ανατρέποντας την φυσική ισορροπία ολόκληρου του δάσους, προφανώς και της δικής του ιδιοκτησίας. Καθώς αυτή η κόντρα κορυφώνεται, πατέρας και γιος θα φτάσουν στα άκρα, προσπαθώντας να ξεπεράσουν τα φαινομενικά ανυπέρβλητα τείχη που τους χωρίζουν.

Ο Γρηγοράκης καταφέρνει να συγκεράσει άρτια το προσωπικό με το συλλογικό-κοινωνικό, ξεκινώντας από την (πολύ σημαντική) ατμόσφαιρα: Καταγράφοντας εικόνες και κυρίως ήχους με μεγάλη λεπτομέρεια μέσα από το δάσος που φυλλοβολεί, το φιλμ πετυχαίνει να απεικονίσει την αρχέγονη ισορροπία, ο οποία μπαίνει σε κίνδυνο λόγω της άμετρης ανθρώπινης παρέμβασης. Ο πρωταγωνιστής-φύλακας είναι και ο ίδιος κομμάτι αυτού του κύκλου, άλλος ένας γέρικος αλλά πεισματάρης κορμός που απειλείται να κοπεί. Φυσικά δεν είναι μόνος. Οι κάτοικοι του κοντινού χωριού, παλιοί του φίλοι, είναι επίσης χωρισμένοι στα δύο: άλλοι ευγνώμονες για τις δουλειές που τους εξασφαλίζει η βιομηχανία και άλλοι αποφασισμένοι να αντισταθούν στο κακό που ήρθε στον τόπο τους. Ο Γρηγοράκης εκφράζει όλες αυτές τις αντίρροπες δυνάμεις δίχως να υπερφορτώσει την ταινία κι αυτό είναι μάλλον το μεγαλύτερο επίτευγμά του.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Σινεμά: Τελευταία Ενημέρωση

X