ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Ζούμε σενάριο ταινίας

Το σινεμά είναι άλλωστε η πιο «κοινωνική» από τις τέχνες

Newsroom Κ, Αθήνα

Υπό κανονικές συνθήκες, οι συνομιλητές μου είναι συνηθισμένοι στο καθημερινό τρέξιμο, στην άμεση συνεργασία με δεκάδες, καμιά φορά εκατοντάδες ανθρώπους προκειμένου να κάνουν τη δουλειά τους. Το σινεμά είναι άλλωστε η πιο «κοινωνική» από τις τέχνες· θέλοντας και μη, ο κινηματογραφιστής γίνεται επικεφαλής μιας ομάδας που εργάζεται για τον κοινό σκοπό: την ταινία. Στις μέρες του εγκλεισμού ωστόσο, η ομάδα γίνεται ξανά μονάδα. Πώς το ζουν όλο αυτό;

«Την πρώτη βδομάδα παρακολουθούσα συνεχώς ειδήσεις, ο υπολογιστής μου βομβαρδιζόταν από ενημερώσεις για τον ιό. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι θα τρελαθώ και σταμάτησα, πλέον ενημερώνομαι μια φορά τη μέρα συνολικά. Τον χρόνο μου τον περνάω με βιβλία, ταινίες που δεν είχα προλάβει να δω, μαγειρεύοντας... Εφτιαξα καλαμαράκια γεμιστά με κινόα, έγιναν τέλεια!», μου λέει η Ζακλίν Λέντζου, βραβευμένη στις Κάννες και από τα μεγάλα ταλέντα της νέας γενιάς, η οποία ολοκληρώνει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της. «Το μοντάζ έχει φτάσει σε πολύ καλό σημείο. Στις 30 Μαρτίου περίμενα πώς και πώς να ξεκινήσουμε το post-production στη Γαλλία· αντί γι’ αυτό ήμουν εδώ και κοιτούσα τους τοίχους. Είναι τελείως σενάριο ταινίας αυτό που ζούμε. Βγάζω βόλτα τον σκύλο μου γύρω από την Ευελπίδων και βλέπω κόσμο με μάσκες να ψωνίζει, να γυμνάζεται, να κάνει περίπατο. Τρομάζεις. Μια μέρα με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος, και επειδή ξέρει ότι ξυπνάω αργά, μου λέει “βγήκε το πρωί ο Μητσοτάκης και είπε ότι θα ξαναβγούμε στις 30 Αυγούστου”. Μέχρι να καταλάβω ότι έκανε πλάκα, φρίκαρα εντελώς».

«ΟΚ, το ’χουμε»

Ο Βασίλης Κεκάτος, νικητής του Χρυσού Φοίνικα για το «Η απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς», είχε επίσης στα σκαριά την πρώτη του μεγάλου μήκους, όταν διέκοψε λόγω πανδημίας: «Ημασταν στο στάδιο της προ-παραγωγής. Τώρα υπάρχει γενική παύση, οπότε κοιτάζω ξανά τα κείμενά μου, το σενάριο κ.τ.λ., να αξιοποιήσω δημιουργικά το αναγκαστικό διάλειμμα. Το καλό είναι ότι βρίσκομαι στην Κεφαλονιά, στο πατρικό μου, και μπορώ να κάνω μια βόλτα στη φύση που με βοηθάει να ξεχνάω για λίγο τι συμβαίνει». Παρά την υποχρεωτική αργία πάντως, ο νέος σκηνοθέτης παραμένει αισιόδοξος, τόσο για την κοινωνία όσο και για το σινεμά. «Είναι σημαντικό ότι υπάρχει τέτοια κινητοποίηση, νομίζω πως θα τα πάμε μια χαρά. Και εμείς θα συνεχίσουμε, το σινεμά μπορεί να γίνει με χίλιους τρόπους, με ένα κινητό ή με τις καλύτερες κάμερες, αυτό που μετράει είναι να έχεις τον πόθο, την επιθυμία να το κάνεις. Ετσι κι αλλιώς για εμάς πάντα δύσκολα ήταν. ΟΚ, το ’χουμε». Φυσικά ο χρόνος του επιτρέπει πια να ξαναγίνει κι εκείνος θεατής: «Εχω κάνει πλήρη επιστροφή στο κλασικό σινεμά αυτόν τον καιρό, βλέπω Κρις Μαρκέρ, Γκοντάρ, Κασσαβέτη, μάλλον λόγω αναγκαστικής ενδοσκόπησης».

Ο Σύλλας Τζουμέρκας από την πλευρά του έχει βαρεθεί να ακούει πως οι δύσκολες μέρες που διανύουμε θέλουν χαρούμενες ταινίες για να μας φτιάχνουν τη διάθεση: «Νομίζω πως τώρα είναι μια καλή ευκαιρία να ρισκάρουμε, να δούμε πράγματα που δεν θα βλέπαμε εύκολα αλλιώς. Οταν η κατάσταση είναι “κλειστή”, ενδείκνυται για μεγαλύτερη τόλμη». Ο διακεκριμένος Ελληνας κινηματογραφιστής παραμένει δραστήριος από το σπίτι: «Η αλήθεια είναι πως η δουλειά έχει σχεδόν τετραπλασιαστεί. Mail, Skype, Zoom... μια τρέλα για να καταφέρεις να συνεννοηθείς και να προγραμματίσεις από την αρχή πράγματα που έμειναν στη μέση ή πρέπει να γίνουν με διαφορετικό τρόπο». Ο ίδιος όπως και ο Βασίλης Κεκάτος ετοίμασαν και σύντομα, «σπιτικά» φιλμάκια για την καινούργια online δράση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Στα εκτός σινεμά, παραμένει ψύχραιμος: «Μιλάω με φίλους στην Ιταλία που είναι πιο πολύ καιρό μέσα. Αυτή η εμπειρία του εγκλεισμού έρχεται σε κύματα, έχει τα ψυχικά πάνω και κάτω. Εγώ έχω μια μικρή “δρομομανία” και προσπαθώ να περπατάω και να είμαι γενικά ψύχραιμος, μέχρι να τελειώσουν όλα και να είμαστε ξανά όλοι ελεύθεροι. Να το λέμε κι αυτό για να μην το ξεχάσουμε!» καταλήγει γελώντας.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Σινεμά: Τελευταία Ενημέρωση

X