Παναγιώτης Χριστιάς
Ζούμε σε συναρπαστικούς καιρούς. Μπορούν να συγκριθούν μόνο με τα τέλη του 19ου αιώνα, του αιώνα των μεγάλων ανακαλύψεων, της ηλεκτροδότησης και του δημόσιου φωτισμού των μεγαλουπόλεων, του ασύρματου, του τηλέγραφου και του τηλεφώνου, της φωτογραφικής κάμερας και του κινηματογράφου, του τρένου, του αυτοκινήτου και του αεροπλάνου. Μια εποχή όπου η ανθρώπινη «μορφή ζωής» (Lebensform), όπως θα έλεγε και ο Βίτγκενσταϊν, υπόκειται σε βαθιές και καθοριστικές για τη μοίρα της μεταλλάξεις. Στην εποχή μας, οι κυρίαρχες αλλαγές λαμβάνουν χώρα στον χώρο της επικοινωνίας. Οι αλλαγές αυτές είναι πολύ πιο βαθιές απ’ ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί. Δεν βρίσκονται στην ευθεία γραμμή της εφημερίδας, του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης: βρίσκονται στις ρίζες της ανθρώπινης επικοινωνίας, στην ομιλία και τη γραφή. Αυτά που μεταλλάσσονται με ραγδαίους ρυθμούς είναι οι πατροπαράδοτες αυτές πρακτικές. Μαθαίνουμε στα παιδιά μας «γράμματα», γραφή και ανάγνωση. Άραγε πόσο απαραίτητα είναι αυτά σήμερα;
