Τα Ιουλιανά
Αγαπημένο μου ημερολόγιο, συνεπής στη δέσμευσή μου να είμαι ειλικρινής σε αυτή την καταγραφή, οφείλω να ομολογήσω το εξής: ένα από τα Βραβεία της Χρονιάς, που απένειμε το καρέ την τελευταία Κυριακή του 2025, προκάλεσε αντιδράσεις. Συγκεκριμένα, το βραβείο «Χωρκατιλλίκι της χρονιάς» που κέρδισε ο Ευγένιος Χαμπουλλάς για την τούρτα… χαρτούτσια των γενεθλίων του. Όπως χαρακτηριστικά είπε η σεβαστή σε όλους Ευγενία Καλαμαρού: «Το ΡΙΚ έκοψε το νήμα, μάνα μου».
Ανοίγω μια αναγκαία παρένθεση καθώς θεωρώ σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε τι εστί «χωρκατιλλίκι» στους ύποπτους καιρούς που ζούμε. Προφανώς και δεν εννοούμε το χωριάτικο με τη στενή έννοια, αφού όλοι λίγο ώς πολύ στη μικρή μας βραχονησίδα από κάποιο χωριό καταγόμαστε. Με εξαίρεση άλλωστε πέντε οικογένειες της αγγλόφωνης Δεξιάς (με τον αριθμό κυριολεκτώ) η υπόλοιπη αστική Λευκωσία έχει τις ρίζες της στα χώματα της κυπριακής υπαίθρου. Το «χωρκατιλλίκι» λοιπόν δεν έχει σχέση με τη γεωγραφία κι ούτε βεβαίως με την οικονομική ευμάρεια, αλλά με την αισθητική.
«Τουτέστιν», όπως εξήγησε η Ευγενία, «αν θεωρούμε κακόγουστο τον Χαμπουλλά για τους γνωστούς λόγους, τι να πούμε για το κρατικοδίαιτο ΡΙΚ που προβάλλει εκπομπή με τον ευφάνταστο τίτλο… Ττίκκι Ττόκκο;». Η Καλαμαρού είχε βεβαίως απόλυτο δίκαιο. Αδιάψευστο τεκμήριο το εορταστικό επεισόδιο, ένα αδιανόητο μουσικοχορευτικό χωρκατιλλίκι, που μας φέρνει αντιμέτωπους με το υπαρξιακό ερώτημα: Γιατί οι Κύπριοι φορολογούμενοι πρέπει να πληρώνουμε αυτό το χάλι; Food for thought.
«Ο άδρωπος ‘εν τρώ’ την γην, η γη τρώει το πλάσμαν!». Τι όμορφη που είναι η ντοπιολαλιά όταν εκφέρεται με σεβασμό, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Με τον τρόπο μάλιστα της σπουδαίας Δέσποινας Μπεμπεδέλη, όταν απήγγειλε τους στίχους του λαϊκού ποιητή Κυριάκου Καρνέρα στην τελετή έναρξης της Κυπριακής Προεδρίας. Ήταν μια από τις όμορφες στιγμές της βραδιάς, η οποία δεν ευτύχησε όμως να έχει την καλύτερη τηλεσκηνοθεσία. Γιατί άλλη είναι η αίσθηση που αποπνέει η σκηνή ζωντανά και άλλη όταν περνάει μέσα από το φίλτρο του τηλεοπτικού θεάματος. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για το ΡΙΚ το οποίο, στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της ίδιας νύχτας, ανέγραφε μονολεκτικούς ειδησεογραφικούς τίτλους. «Τουτέστιν;» αναρωτήθηκε, δικαίως, η Ρενέ Κυπαρίσσι. «Τουτέστιν: “Αστακός”, “Αποφάσεις”, “Επικίνδυνα”. Μιλάμε για την αποθέωση του μινιμαλισμού!». «Ή της ασχετοσύνης».
Δάφνες φυσικά για «χωρκατιλλίκια» δεν διεκδικεί μόνο ο Χαμπουλλάς ή το χαλκέντερο ΡΙΚ. Εκτός από τους ανθούς της νέας πολιτικής αρένας, το φαινόμενο κτύπησε και την καρδιά της αστικής Λευκωσίας. Αναφέρομαι στο talk of the town των εορτών αγαπημένο μου ημερολόγιο. Συγκεκριμένα, στο πάρτι πολύ επιτυχημένου επιχειρηματία, με επιστημονικές περγαμηνές, σε γνωστό εστιατόριο της πρωτεύουσας. Μια καλεσμένη όταν ετοιμάστηκε να φύγει ανακάλυψε ότι έλειπε η γούνα της και έγινε χαμός. Όχι μόνο ωρυόταν ότι η γούνα κόστιζε 15.000 ευρώ, αλλά ο σύζυγός της λίγο έλειψε να ’ρθει στα χέρια με τον εστιάτορα. Η γούνα εντέλει βρέθηκε (κάποια κυρία την μπέρδεψε με τη δική της και την επέστρεψε την επομένη) αλλά το βασανιστικό ερώτημα έμεινε: Υπάρχει μεγαλύτερο χωρκατιλλίκι από το να φοράει κανείς αυθεντική γούνα στις μέρες μας; Φορέστε ψεύτικες λοιπόν κι άστε τα έρμα τα ζώα στις ντουλάπες σας μάνα μου…
Επιστρέφω στους ανθούς της πολιτικής οι οποίοι, όπως ήταν αναμενόμενο εξάλλου, την περίοδο των γιορτών, κτύπησαν τα ρέστα τους. Ξεκινώντας από το πουλέν της ΕΔΕΚ, υποψήφιο βουλευτή στην επαρχία Πάφου, ο οποίος ντυμένος κλαρινογαμπρός (με μαγκούρα!) έστειλε αγωνιστικούς χαιρετισμούς: «Χρόνια πολλά… με μπόλικη σούβλα». Αλλά επειδή «ο νέος είναι ωραίος, μα πάντα ευτυχώς ο παλιός είναι αλλιώς» τη ρεβάνς πήρε ο επίσης Παφίτης βουλευτής του ΔΗΚΟ Χρύσανθος Σαββίδης. Σε σχετικό βίντεο μάς ενημέρωσε για τις ικανότητές του στο ψήσιμο του καφέ, καθώς και για την προϋπηρεσία του ως καφετζής. Στα 12 του δούλευε στο καφενείο του Χάρη του μπουζουξή, στην Περβόλα της Πάφου, και ως γκαρσόνι στο εστιατόριο «Ιπποπόταμος». Πολλές άγνωστες λέξεις σε μια μόνο πρόταση, αγαπημένο μου ημερολόγιο…
Η Πάφος τον τελευταίο καιρό μας τροφοδοτεί με υλικό, ενίοτε για τους λάθος λόγους. Όπως π.χ. μια φήμη που κυκλοφορεί για κακοποιητική συμπεριφορά πολιτικά εκτεθειμένου προσώπου. Απλή, αγνή, απορία: οι ιεραρχικά ανώτεροι στη Λευκωσία θα κάνουν κάτι ή θα σπεύσουν εκ των υστέρων για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα;
Διαχείριση ζημιών καλείται να κάνει η ηγεσία του ΔΗΣΥ για την υπόθεση Νίκου Σύκα. Το γεγονός πάντως ότι αποσύρθηκε η καταγγελία στην Αστυνομία κάνει ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα για το Πολιτικό Γραφείο. Θα κλείσει τα μάτια στα (κατατεθειμένα) γεγονότα που δημιουργούν εύλογες υποψίες για κακοποιητική συμπεριφορά ή θα τον αποκλείσει από το ψηφοδέλτιο των βουλευτικών; Για τον ιστορικό του μέλλοντος, όταν ασχοληθεί με τις υποσημειώσεις της σύγχρονής μας Ιστορίας, σημειώνω ότι μιλάμε για τον ίδιο πολιτικό ογκόλιθο ο οποίος στο παρελθόν έγραψε με παρρησία «Είμαι ρατσιστής», υπερασπιστή του τρίπτυχου «πατρίς - θρησκεία - οικογένεια».
Με τούτα και με κείνα, γιατί να μην ενημερώσει και ο Χριστόφορος Τορναρίτης τους ακολούθους του ότι άνοιξαν θέσεις (sic) υποψηφίων βουλευτών του «Σήκου Πάνω»; Κυκλοφορεί μάλιστα και σχετικό ερωτηματολόγιο όπου οι ενδιαφερόμενοι απαντούν για τις μεγαλύτερες δυσκολίες που ξεπέρασαν στη ζωή τους, πώς αντιλαμβάνονται την έννοια «ταπεινότητα» και αν διάβασαν το βιβλίο του αρχηγού «Never Surrender» και τι αποκόμισαν από αυτό. Ζούμε μεγάλες στιγμές αγαπημένο μου ημερολόγιο!
