Στο διαμέρισμα της οδού Κωστή Παλαμά, στην πολυκατοικία Aspelia του εμβληματικού αρχιτέκτονα Νεοπτόλεμου Μιχαηλίδη, η πατίνα του χρόνου είναι ορατή παρά τον καλαίσθητο εσωτερικό διάκοσμο. Η οικοδέσποινα Ιουλία Παλαιολόγου Ουίλσον, λες και διάβασε τη σκέψη μου, σχολίασε καθώς η Ρωσίδα σέρβιρε τα gin and tonic: «Ο χρόνος είναι αμείλικτος, αγαπητέ. Ανίκητος τολμώ να πω…».

–Με εσάς όμως ο χρόνος αποδείχτηκε επιεικής κυρία Ουίλσον.

–Θα το δεχτώ. Στην ηλικία μου άλλωστε δεν έχω την πολυτέλεια της άρνησης μιας κομψής φιλοφρόνησης.

–Λοιπόν, θα μου πείτε τον λόγο που ζητήσατε να με δείτε;

–Σκέφτηκα να πιούμε ένα ποτό προτού αποσυρθώ στο Γιορκσάιρ. Μια που τα έφερε έτσι η ζωή και γίνατε ο χρονογράφος μου…

–Θα αποσυρθείτε για το καλοκαίρι;

–Μια άλλη πολυτέλεια που έχω στην ηλικία μου, αγαπητέ, είναι ο μη προσδιορισμός του χρόνου. Αποσύρομαι σε ένα σπιτάκι που μου παραχώρησε ο αγαπημένος Τζάστιν, γιος της ερωμένης του άνδρα μου. In memoriam… Παρέα με τις αναμνήσεις μιας πολύτιμης φίλης που έχασα πρόσφατα, η οποία λάτρευε τα τοπία που με τόση ποιητική ελευθερία αποτύπωσε ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ.

–Δεν θα σας λείψουν οι κυρίες του καρέ;

–Έπειτα από τόσα χρόνια πιστεύετε αλήθεια ότι υπάρχει καρέ;

–Κι όλες αυτές οι ιστορίες; Για την Ευγενία την Καλαμαρού, την αριστερή (με την καλή έννοια) Κουλλίτσα Κυριακού, τη Φώφη Κούταλου, τη Ρενέ…

–Θα σας διακόψω, γιατί φοβάμαι πως με τόσα ονόματα το έργο θα κάνει κοιλιά. Αστειεύομαι, αγαπητέ, μην κατσουφιάζετε… Οι κυρίες που αναφέρατε υπάρχουν ή έστω υπήρξαν για να ακριβολογώ. Το «καρέ» όμως ανέκαθεν ήταν ένα καθρέφτισμα, οι αντανακλάσεις της πραγματικότητας εκεί έξω όπως τις βίωνα κλεισμένη σε τούτο εδώ το διαμέρισμα. Συμβαίνουν τόσα πολλά που είχα ανάγκη να τα μοιραστώ με πρόσωπα τα οποία διαθέτουν –αν μη τι άλλο– χιούμορ. Αλλιώς η ζωή μου θα ήταν αφόρητα βαρετή.

–Απομονωμένη πλέον στο Γιορκσάιρ, αναρωτιέμαι αν θα σας λείψουν όσα συμβαίνουν στη μικρή μας βραχονησίδα.

–Δεν νομίζω να μου λείψει κανείς και τίποτα. Το είδα άλλωστε το έργο σε καλύτερες εποχές. Σε μια χώρα που μια βουλευτής, αναφέρομαι στην πληθωρική Νταϊάνα Κωνσταντινίδη της Άμεσης Δημοκρατίας, διαφημίζει τα ρούχα που πήρε από μπουτίκ στη… Δερύνεια, σε συνδυασμό με την προώθηση του κοινοβουλευτικού έργου, ο πήχης έχει κατέβει τόσο πολύ που περνάμε από πάνω.

–Αν η απόφασή σας είναι τελεσίδικη, τι λέτε για έναν πολιτικό απολογισμό των βασικών πρωταγωνιστών;

–Την Αννίτα οφείλω να ομολογήσω ότι την υποτίμησα. Κι όχι μόνο εγώ… Λέγαμε το κορίτσι από τους Τρούλλους που είδε φως και μπήκε μετά τη μεγαλοφυή ατάκα του Προδρόμου «η πολιτική δεν είναι καλλιστεία». Να όμως που αποδείχτηκε πολύ σκληρή για να παραδοθεί τόσο εύκολα στο μοιραίο. Όσο για τον Στέφανο και μόνο το γεγονός ότι αναχαίτισε μια καθοδική πορεία δεκαπέντε χρόνων τον καθιστά παίχτη. Όσοι βιάστηκαν να βάλουν όλα τα αβγά τους στο δεξιό καλάθι, μάλλον πρέπει να επιδείξουν μια αυτοσυγκράτηση εν όψει 2028.

–Είμαι βέβαιος ότι έχετε άποψη και για τους λεγόμενους «μικρούς».

–Ο Νικόλας έκανε άλματα, πρέπει να του το πιστώσουμε αυτό. Δεν ξέρω αν οφείλεται στο DNA, το γεγονός είναι πως διέψευσε όσους μίλαγαν για το χρονικό μιας προαναγγελθείσας δηκοϊκής καταστροφής. Ο Οδυσσέας, πάλι, είναι εγκλωβισμένος στις εμμονές και το υπερτροφικό εγώ του. Όσο για τον Χρίστου, πείτε με σνομπ αλλά αρνούμαι να μιλώ για τον πρώην σωματοφύλακα του αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή.

–Και ο Φειδίας; Δεν νομίζω ότι μπορεί πια να τον αγνοεί κανείς.

–Έχω μεγαλώσει αρκετά, αγαπητέ, για να μπορώ να κάνω ό,τι θέλω. Το έχω πει ξανά: Ο Φειδίας είναι η προσωποποίηση του εκκωφαντικού τίποτε. Ένα κράμα κενότητας, πολιτικής ιδιωτείας και αμορφωσιάς. Να τον χαίρονται όσοι τον στήριξαν. Ανάμεσά τους και κάποιοι συνάδελφοί σας υπεράνω πάσης υποψίας. Να τα λέμε κι αυτά…

–Μήπως εξαντλείτε την αυστηρότητά σας σε ένα νέο παιδί, κυρία Ουίλσον;

–Θα το έκανα, αν το «νέο παιδί» δεν αποδεικνυόταν ένας επιτήδειος πολιτικός που πουλάει φούμαρα. Άλλοτε κάνοντας τον ντελάλη του διαδικτύου, ψάχνοντας αστυνομικό για τη φρούρησή του ή εκπρόσωπο Τύπου για το κόμμα του κι άλλοτε ομολογώντας ότι δεν έχει θέση για το σημαντικότερο πρόβλημα του τόπου, αλλά συμμετέχει στο Εθνικό Συμβούλιο.

–Κάποιοι λένε ότι αποτελεί σύμπτωμα της χρεοκοπίας της πολιτικής. Το πόρισμα για τον Νίκο Αναστασιάδη είναι χαρακτηριστικό.

–Με θλιβερό συνήγορο τον Ευθύμιο Δίπλαρο, μόνο απ’ αυτό καταλαβαίνουμε γιατί η πολιτική οδηγήθηκε σε ανυποληψία. Ευχάριστη έκπληξη πάντως ήταν η τολμηρή τοποθέτηση του Δημήτρη Δημητρίου κι ας πέσανε μετά οι άλλοι της ηγεσίας να τον φάνε.

–Έχουμε μιλήσει για όλους εκτός από τον πρώτο πολίτη της Δημοκρατίας.

–Τι να σας πω για τον κύριο Πρόεδρο; Σε κάποιους τομείς τα πηγαίνει καλά, όπως στην εξωτερική πολιτική, και σε άλλους όχι, όπως π.χ. στην ακρίβεια. Αν δεν περιβαλλόταν από τόσους αυλοκόλακες θα μπορούσε να τα πάει και καλύτερα. Όμως παρατηρώ ότι πέρασε η ώρα. Ελπίζω να μην ακουστώ αγενής, αλλά περιμένω το καρέ για την τελευταία μας παρτίδα.

–Να σας πω τότε αντίο κυρία Ουίλσον.

–Αν θέλετε μια τελευταία συμβουλή από μια γηραιά κυρία: δεν υπάρχει τίποτε πιο επισφαλές από τη βεβαιότητα. Κρατήστε λοιπόν για τον εαυτό σας το προνόμιο της αμφιβολίας.