Οταν κάποτε ο Ζινεντίν Ζιντάν πήρε μεταγραφή στη Ρεάλ, για 75 εκατ. ευρώ τότε, που ήταν ρεκόρ για την εποχή (και φυσικά σήμερα αντιστοιχεί σε ένα ποσό άνω των 100 εκατ.), ο ίδιος ο Ζιντάν είχε πει πάνω–κάτω ότι είναι ένα υπερβολικό ποσό για την αγορά ενός ποδοσφαιριστή. Ποσό που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το απόλυτο ρεκόρ των 222 εκατ. ευρώ, που αγοράστηκε ο Νεϊμάρ από την Παρί ή των 180 που στοίχισε ο Εμπαπέ όταν πήγε από τη Μονακό στην Παρί ή ο Ντεμπελέ στην Μπαρτσελόνα για περίπου 140 εκατ. – και πάει λέγοντας. Πολύ απλά διότι όσο σπουδαίος κι αν είναι ένας παίκτης, όσο κι αν «πουλάει» (φανέλες ή χορηγούς που μπορεί να προσελκύσει), δεν παύει να είναι ένας ανθρώπινος οργανισμός, που μπορεί να «χαλάσει»: ένας σοβαρός τραυματισμός στο γήπεδο, ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο, μια καρδιακή πάθηση, χτύπα ξύλο, και τα εκατομμύρια της μεταγραφής δεν έχουν κανένα νόημα.

Κάποτε ο Φλορεντίνο Πέρεθ επέλεξε να πάρει τον Μπέκαμ αντί του Ροναλντίνιο. Η λογική του ήταν ότι η έλευση του Μπέκαμ στη Μαδρίτη, θα σήμαινε εκτόξευση της Ρεάλ σε όρους μάρκετινγκ: τουρνέ στην Ασία, χορηγίες, ξεπούλημα της φανέλας του στην μπουτίκ της ομάδας. Ολα αυτά ίσχυσαν οικονομικά. Αγωνιστικά, η επιλογή του Πέρεθ «έστειλε» τον Ροναλντίνιο στη Βαρκελώνη και τη βοήθησε να φτιάξει μια ομάδα τόσο εντυπωσιακή, όσο και αποτελεσματική, που σάρωσε τα τρόπαια. Με άλλα λόγια, μια μεταγραφική επιλογή μπορεί να είναι αγωνιστική, μπορεί να είναι «μαρκετινίστικη» ή –ιδανικά– μπορεί να είναι και τα δυο. Να αγοράζεις έναν παίκτη που θα τον χρυσοπληρώσεις μεν, αλλά θα σου δώσει πίσω τα χρήματα και με το παραπάνω, τόσο με τα πεπραγμένα του στο γήπεδο, όσο και με τη συνολική του εικόνα, η οποία θα είναι «φιλική» προς τον κόσμο και ελκυστική για τους διαφημιστές. Αλλά πόσοι ποδοσφαιριστές σήμερα έχουν όλο το «πακέτο»; Και –κυρίως–, από τις φετινές μεταγραφές, πόσοι «τικάρουν» όλα τα κουτάκια;

Η φετινή «τρέλα»

Οι ομάδες της Premier League δαπάνησαν αυτό το καλοκαίρι για αγορές παικτών 4.112.500.000 ευρώ! Τα περισσότερα ξόδεψε η Μάντσεστερ Σίτι με 526,2 εκατ. ευρώ (αλήθεια, με εκείνες τις 110+ υποθέσεις για τις οποίες ερευνάται η Σίτι εδώ και χρόνια, τι ακριβώς γίνεται; Ολα καλά;). Ακολούθησε η Τσέλσι με 406,7 εκατ. ευρώ, που δεν παίζει καν Ευρώπη, ενώ τρίτη ήταν η Τότεναμ με 366,3 εκατ. ευρώ, η οποία ξεκίνησε τη χρονιά με δυο ήττες σε δύο παιχνίδια, χωρίς να έχει πετύχει γκολ. Στη La Liga δόθηκαν συνολικά 755.280.000, στη Ligue 1 δαπανήθηκαν 600.100.000, στη Serie A 1.163.200.000 και στην Bundesliga 781.800.000.

Πάμε να δούμε λιγάκι τις πιο δαπανηρές φετινές μεταγραφές, σε ένα καλοκαίρι που δεν έχει ακόμα τελειώσει μεταγραφικά για όλους. Στην κορυφή βρέθηκε ο Εντσο Φερνάντεζ, ο οποίος μετακινήθηκε από την Τσέλσι στη Σίτι, για 145 εκατ. Το αγωνιστικό κομμάτι είναι στην κρίση του καθενός: είναι τόσο καλός παίκτης, για να μπαίνει στις τοπ μεταγραφές όλων των εποχών; Αλλά το «μαρκετινίστικο» κομμάτι είναι πολύ πιο ξεκάθαρο: ο Φερνάντεζ πρωταγωνίστησε στον επεισοδιακό ημιτελικό της Αργεντινής με την Αγγλία, έκανε ό,τι πιο προκλητικό μπορούσε να κάνει. Εβρισε, χτύπησε, ειρωνεύτηκε και κορόιδεψε όποιον Αγγλο βρήκε μπροστά του. Πόσο μπορεί να ταυτιστεί μαζί του ο μέσος Αγγλος φίλος της Σίτι; Πώς μπορεί ο Φερνάντεζ να «φέρει πίσω» έστω και ένα μέρος από το ποσό που δαπανήθηκε για την απόκτησή του;

Μόργκαν Ρότζερς, Ελιοτ Αντερσον, Μπράντλεϊ Μπαρκολά ακολουθούν. 138, 135 και 125 εκατ. αντίστοιχα. Ποσά αδιανόητα για όσα έχουν καταφέρει –και κυρίως για όσα δεν έχουν καταφέρει– στην καριέρα τους. Ακολουθεί ο Γιαν Ντιομαντέ, ο οποίος πήγε από τη Λειψία στη Ρεάλ, με περίπου 125 εκατ. που με τα μπόνους μπορεί να πάει γύρω στα 135. Ολα αυτά για ένα παιδί 19 ετών, με μια ουσιαστικά πολύ καλή χρονιά στη Λειψία και την Μπουντεσλίγκα. Κι αν δεν το πήρατε χαμπάρι, ο Ντιομαντέ έγινε η ακριβότερη μεταγραφή στην ιστορία της Ρεάλ. Μοιάζει τουλάχιστον ασεβές στους παίκτες που έχουν φορέσει αυτή τη φανέλα, να έχει το ρεκόρ ο 19χρονος φέρελπις αλλά όχι –ακόμα– σπουδαίος ποδοσφαιριστής.

Η λίστα είναι γεμάτη εκατοντάδες εκατομμύρια. Και η απορία παραμένει: έχει τόσο πολύ «ξεφτιλιστεί» η έννοια του χρήματος; Αν οι συγκεκριμένοι παίκτες αποτιμώνται τόσο και κοστίζουν όλα αυτά τα εκατομμύρια, πόσο θα στοίχιζαν σήμερα, στην ακμή τους, ο Κριστιάνο και ο Μέσι; Ο Ροναλντίνιο, ο Ζιντάν, ο Ανρί, ο Ζλάταν, ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο και πάει λέγοντας; Αν κοστίζουν οι σημερινοί αυτοί παίκτες τόσα εκατομμύρια, πόσο θα στοιχίσει ο Εμπαπέ ή ο Χάαλαντ ή ο Μπέλιγχαμ αν τυχόν βγουν στην αγορά; 250; 300; Μετά το «συμμάζεμα» που υπήρξε την περίοδο του κορωνοϊού, που κάπως οι ομάδες έριξαν τους τόνους –πολύ απλά διότι είχαν σημαντική μείωση εσόδων–, η κατάσταση δείχνει να ξεφεύγει ξανά.

Το καλεντάρι γεμίζει με όλο και περισσότερα παιχνίδια, ο ποδοσφαιριστής αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως «προϊόν», το επιχείρημα είναι «τόσα λεφτά δώσαμε, είναι υποχρεωμένος να αντεπεξέρχεται και να μη βγάζει κιχ». Είναι; Αυτή είναι μια συζήτηση για μια άλλη φορά.