«Έκτισα από τα ερείπια σε τουρκοκυπριακά τεμάχια που μου παραχωρήθηκαν με μίσθωση στα Πλατανίσκια την Σχολή και το Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή. Τώρα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση με κατεδαφίσεις για να παραδοθούν τα κτήρια στον μισθωτή στην κατάσταση που τα παρέλαβα. Μέχρι την παράδοση τους, η Σχολή και το Μουσείο θα συνεχίσουν το έργο τους με όσες δυνατότητες θα υπάρχουν στα ερείπια. Είναι η τελευταία πράξη και, με τη δική μου φυγή, κλείνει η αυλαία, αφού τα κτήρια θα επιστραφούν στον Κλάδο Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών Λεμεσού»: Αυτή είναι η κραυγή απόγνωσης του Χαμπή, του ανθρώπου που πίστεψε στην ιδέα της Πολιτιστικής Αποκέντρωσης και το έκανε πράξη. Και τώρα, μετά από αγώνες ετών για τα αυτονόητα η Σχολή και το Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή στα Πλατανίσκια σταματάει τη λειτουργία του, με τον ιδρυτή Χαμπή Τσαγγάρη να προχωράει στην αποξήλωση όλων των οικοδομικών υλικών με τα οποία κτίστηκαν η Σχολή και το Μουσείο, και με αυτό τον τρόπο να τερματίζεται η λειτουργία του σημαντικού αυτού πολιτιστικού συμπλέγματος.

Διαβάστε επίσης: 

Χαμπής: Από τη Ζωγραφική στη Χαρακτική, 1970-1982

Το Ζηθκιαννιόν

«Με την αγάπην μου τζαι τα έργα μου»

Η παύση λειτουργίας της Σχολής Μουσείου Χαρακτικής Χαμπή στα Πλατανίσκια ήρθε μετά από την αδιαφορία και την άτεγκτη στάση που επέδειξε η υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, όταν ζητήθηκε από το Μουσειο να μεταβιβαστεί η μίσθωση των κτηρίων της Σχολής και του Μουσείου στον πρόεδρο της ΜΚΕ «Σχολή Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή», Γιώργο Τσαγγάρη.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωσή του από πλευράς του Μουσείου επισυνάφθηκαν όλα τα απαραίτητα στοιχεία που ζητήθηκαν, με την πρώτη επιστολή να αποστέλλεται από τις 23 Δεκεμβρίου 2024 από τον Χαμπή Τσαγγάρη και ακολούθως στις 26 Δεκεμβρίου 2024 από τον Γιώργο Τσαγγάρη, με την τελική έκθεση να κατατίθεται στις 16 Ιανουαρίου 2025 με επιτόπου επίσκεψη στα Γραφεία του Κλάδου Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, στον αρμόδιο λειτουργό Κυριάκο Κυριάκου. Με την παρέλευση ενός χρόνου αδράνειας, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση ο Χαμπής, συναντήθηκε με την προϊσταμένη του Κλάδου Ελισάβετ Ιωσήφ, «η οποία ενδιαφέρθηκε για προώθηση του αιτήματος». Ωστόσο, πέρασαν ακόμη τρεις μήνες, οπότε στις 22 Απριλίου 2026 ζητήθηκαν πληροφορίες για την τύχη του αίτηματος.

Οι πληροφορίες δόθηκαν τελικά στις 3 Ιουνίου 2026, μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος, πληροφορώντας τους αιτητές ότι με την τροποποίηση της Νομοθεσίας στις 24.4.2025 δεν προβλέπεται η κληρονομική διαδοχή στα επαγγελματικά
υποστατικά βάσει κληρονομικής διαδοχής και ως εκ τούτου: «Η αίτηση σας παρέμεινε εκκρεμής στο Γραφείο μου, καθότι υπάρχει το ενδεχόμενο η Νομοθεσία να τροποποιηθεί εκ νέου». 

Βέβαια, όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, «η αίτηση κατατέθηκε τρεις μήνες πριν την αλλαγή της νομοθεσίας, και η Σχολή – Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή λειτουργεί στην πράξη ως φιλανθρωπικό ίδρυμα», ουσιαστικά απαντώντας στη φράση: «δεν προβλέπεται η κληρονομική διαδοχή στα επαγγελματικά υποστατικά».

 Και έχει συνέχεια...

Στη συνέχεια, με κοινή ηλεκτρονική επιστολή, του Χαμπή και της μκε Σχολή – Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή, ημερομηνίας 24 Ιουνίου, 2026 προς την Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού, Κλάδος Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών, αιτηθήκαν τη μεταφορά της μίσθωσης στη μη κερδοσκοπική εταιρεία «Σχολή - Μουσείο Χαρακτικής Χαμπή», επισυνάπτοντας όλα τα στοιχεία της Εταιρείας και η απάντηση ήλθε ξανά αρνητική με επιστολή Κυριάκου Κυριάκου στις 20 Αυγούστου 2026.

Ο Κλάδος Τουρκοκυπριακών Περιουσιών πρότεινε στον Χαμπή να ιδρυθεί μετοχική Εταιρεία και να κατέχει ο χαράκτης το 51% των μετοχών, για να προχωρήσουν σε μεταβίβαση. Ο Χαμπής όμως: «Τους απάντησα ότι θα είναι δυσβάσταχτο το βάρος από μια τέτοια Εταιρεία και επιμένουν στα δικά τους. Δεν είχα ποτέ μετοχές στη ζωή μου, ούτε θέλω, ούτε τις έχω ανάγκη. Η ανάγκη μου είναι να εκφραστώ στην Τέχνη και να προσφέρω στον κόσμο ό,τι μπορώ για να ανεβάσουμε το πολιτιστικό επίπεδο αυτού του τόπου. Δεν κατάλαβαν ποτέ τίποτε από αυτά…» και αναρωτιέται: «Ο Πολιτισμός θεωρείται αξία στην Κύπρο; Η Σχολή και το Μουσείον Χαρακτικής Χαμπή
στα Πλατανίστεια, είναι κάτι του Πολιτισμού; Για όσους δεν γνωρίζουν, στο Μουσείο υπάρχουν πέραν των έξι χιλιάδων χαρακτικών από τις αρχές του 16ου αιώνα μέχρι σήμερα, από κορυφαίους καλλιτέχνες από πολλές χώρες και δεν είναι προσωπική περιουσία, αλλά πλούτος της χώρας. Τι θα γίνουν όλα αυτά; Φυσικά, θα προσφυγοποιηθούν, όπως μας έκαναν εμάς πρόσφυγες. Και γιατί να μην δωρηθούν όλα τα έργα του Μουσείου σε μια ξένη πολιτισμένη χώρα;».

Και εμείς μένουμε με την απορία… τελικά τι σημαίνει πολιτιστική αποκέντρωση και ανάπτυξη, αν όχι αυτό που κάνει ο Χαμπής, εκτός και αν τα υποστατικά αυτά χρειάζονται για άλλου είδους ανάπτυξη…