ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

«Τρώγεται, μωρέ, η μυζήθρα στην Αθήνα;»

Η Όλγα Χαραμή θυμάται τη ζεστή φιλοξενία και τη μοναδική εμπειρία του Πάσχα στην Κρήτη

Newsroom Κ, Αθήνα

Ένα κεφάλι φρέσκια μυζήθρα μου ’χουν στείλει από «κάτω» και την κοιτάω έτοιμη να βάλω τα κλάματα. «Τρώγεται, μωρέ, η μυζήθρα στην Αθήνα; Χωρίς ρακή και χοχλιούς;» με εμπαίζει στο τηλέφωνο ο φίλος μου ο Λευτεράκης. Τώρα θα ήμασταν παρέα στα μιτάτα, είναι η εποχή που βγάζουν τα φρέσκα τυριά στην Κρήτη. Μαζί, μου στείλανε και ρακή, θυμάρια, μαλοτήρες, άγριες αγκινάρες – δεν ξέρω ούτε να τις καθαρίσω, στην Κρήτη με έχουν βασίλισσα.

Πειραιάς – κρητικό καράβι – ολονύχτια πλεύση. Πλαστική καρέκλα και τα πόδια στα κάγκελα του καταστρώματος όλη νύχτα. Το λες και βίτσιο. Σχεδόν κάθε Πάσχα η ίδια αγαπημένη φασαρία. Άφιξη στο Ηράκλειο τα χαράματα, μπουγάτσα και ελληνικός στον Κιρκόρ, στην πλατεία Λιονταριών – ποια νηστεία, είναι σαν τάμα που δεν μένει ανεκπλήρωτο. Μετά, βολίδα για το χωριό, τις Ποταμιές, νότια της Χερσονήσου. Να βγαίνει η θεία Ελένη στον δρόμο να με προϋπαντήσει και να μου βάζει το καλτσούνι στο στόμα πριν καν με φιλήσει. Αγουροξυπνημένη η Λίτσα να φτιάχνει καφέ και να τα λέμε. Και δώσ’ του η θεία να πηγαινοέρχεται με πιάτα – όλη μέρα αυτή η δουλειά.

Τα αχινοπόδια τα μαζεύουμε Μεγάλη Παρασκευή. Είναι οι θάμνοι με τους οποίους θα ανάψει η φουνάρα στην Ανάσταση. Πιάνουμε τα γύρω βουνά και γεμίζουμε τα αγροτικά έως απάνω. Βαριέμαι λίγο, αλλά δεν τους το λέω, το χαίρονται τόσο πολύ. Στο Μαρμακέτω, στο Οροπέδιο Λασιθίου, την ίδια μέρα, οι γυναίκες στολίζουν αριστοτεχνικά τον επιτάφιο με ορχιδέες, τις «βιόλες της Λαμπρής». Αυτές, λέει, μετά κρεμιούνται στην εκκλησία, μαραίνονται και ξαναζωντανεύουν στις 5 Μαΐου, του Αϊ-Γιάννη του Θεολόγου. Ούτε 30 χλμ. απόσταση το Μαρμακέτω, αλλά δεν έχουμε δεήσει να πάμε. Η ακτίνα μας Ποταμιές-Αβδού-Γωνιές. Σε κάθε πρόταση περιήγησης μια ρακή εμφανίζεται απ’ το πουθενά και δώσ’ του πάλι τα φαγοπότια. Και είναι, εδώ που τα λέμε, τα ωραιότερα, παρά τη νηστεία που τηρούν αυστηρά: άγριες αγκινάρες ωμές με λεμόνι, χοχλιοί, βολβοί, άγρια χόρτα τσιγαριαστά, οφτές πατάτες, κουκιά, χταπόδια ξιδάτα.

Η περιφορά του επιταφίου έχει μεγάλη πλάκα εδώ. Σε κάθε σπίτι στήνεται τραπέζι για κέρασμα. Ο επιτάφιος σταματά, οι νοικοκυραίοι προσκυνούν και οι ακόλουθοί του κερνιούνται ρακή και όλα τα νηστίσιμα. Όσο ο επιτάφιος προχωρά, βέβαια, τόσο λιγότεροι απομένουν στην πομπή, αφού αυτό το κέρασμα εξελίσσεται για άλλη μία φορά σε φαγοπότι.


Τα κρητικά γλέντια μπορούν να περιμένουν. Η ρακή φέτος θα καταναλωθεί ιδιωτικώς. (Φωτογραφία: ΟΛΓΑ ΧΑΡΑΜΗ)

Σάββατο στις Ποταμιές, λαμπαδιάζει πανηγυρικά ο Γιούδας. Να καίγονται όλοι προσπαθώντας να πλησιάζουν τη φουνάρα και τον φλεγόμενο τρισκατάρατο. Όλο το χωριό να γίνεται οικείο από το ζεστό φως στα πρόσωπα. Κάθε σπίτι να ανάβει μια μικρή φωτιά στην αυλή του και να ετοιμάζει –τι άλλο;– φαγοπότι. Κι εκεί που πας να κοιμηθείς πια, να ακούς ξαφνικά τα όργανα έξω από το παράθυρό σου. Ο Κωνσταντίνος και η παρέα του, 20-25 χρονών κοπέλια, ολομέθυστοι να έχουν όρεξη για καντάδες. «Βρε, άντε για ύπνο», να τους λες και να απαντούν με μαντινάδες.

Ελάχιστες ώρες αργότερα, αχάραγο Κυριακής, να τρυπώνει η κάπνα από το παράθυρο. Να βγαίνω στην αυλή κι ο Γιώργης να έχει ήδη έτοιμη πετσούλα με τον καφέ.

Κοπάδια ολόκληρα ξεκληρίζουν οι αθεόφοβοι. Κατσίκια αντικριστά, αρνιά στη σούβλα, κοκορέτσια... μέχρι το απόγευμα – μετά αρχίζουν οι μπριζόλες, τα παϊδάκια κ.λπ., κ.λπ. Το τι ποσότητες καταναλώνουν δεν το χωράει ανθρώπινος νους. Στη ρακή δεν χρειάζεται να αναφερθώ. Όλοι είναι καλεσμένοι κι όλοι φιλοξενούμενοι την ίδια στιγμή, αφού από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί ο ένας περνά από το σπίτι του άλλου, μαζί και μουσικοί με όργανα. Σε πόσα σπίτια βρέθηκα να τρώω δεν θυμάμαι να σας πω. Θυμάμαι μόνο τον Γιώργη να ψήνει ασταμάτητα ένα 24ωρο, τον Ζαχάρη να χορεύει, τον Νίκο να πηδάει στον αέρα σαν κατσίκι στον πηδηχτό, τη Μαριάννα να προσπαθεί να μου μάθει τα βήματα και φυσικά τη θεία Ελένη να με ταΐζει στο στόμα ασταμάτητα – μαζί της και όλους τους άλλους, γνωστούς και αγνώστους, γιατί «τίποτα δεν έχεις φάει». Στην Κρήτη θεωρείσαι πάντα νηστικός. Εγώ να γκρινιάζω ότι θα σκάσω, να γκρινιάζω που πέρασαν οι μέρες και πάλι δεν πήγαμε βόλτα εδώ κι εκεί, γιατί πάλι ο νους τους είναι μόνο στο γλέντι και στο φαΐ. Copy-paste όλα αυτά κάθε φορά. Βαράτε με κι ας κλαίω, δηλαδή. Και φέτος που λείπω και δεν βαράει κανείς, κλαίω μπροστά στη μυζήθρα!

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Ταξίδια: Τελευταία Ενημέρωση

Το Μαύρο Λιθάρι, μια παραλία με άμμο και ψιλό βοτσαλάκι, έχει δύο beach bars που προσελκύουν κυρίως νεολαία. (Φωτογραφία: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΕΡΑΚΟΣ)

Κυριακή στη Ριβιέρα

Όποιος έχει καταλάβει τι εστί Αθηναϊκή Ριβιέρα, ποια είναι η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας της, αν μπορεί, ας μας το εξηγήσει ...
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Άποψη της παλιάς πόλης και του κάστρου Μπούρτζι, από το Παλαμήδι. (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Όλγα Χαραμή)

Επιτέλους, Ναύπλιο

Πρώτο ταξιδάκι μετά τον εγκλεισμό στην πρώτη πρωτεύουσα του ελεύθερου ελληνικού κράτους. Διπλή ελευθερία
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Η πλατεία του χωριού χωρίς τα τραπεζοκαθίσματα έγινε ποδηλατική πίστα. (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΚΩΣΤΑΣ ΠΕΤΡΟΥ)

Στη δροσιά του Παρνασσού

Η ΕΟ Αθηνών-Λαμίας ήταν δική μας, οδηγήσαμε 197 χλμ. με άνεση και, κάνοντας ανέπαφες συναλλαγές με κάρτα στα διόδια, περάσαμε ...
Newsroom K
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Ένας νεαρός δαμάζει τα κύματα στην παραλία Bureh Beach της Σιέρα Λεόνε. © Daniel Berehulak/The New York Times

Tαξίδι αποκάλυψη: Σιέρα Λεόνε

Κάτι έπρεπε να υποψιαστώ όταν από το κέντρο δημόσιας υγείας μού έδωσαν τα χάπια για την ελονοσία τυλιγμένα σε μια χαρτοπετσέτα ...
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Στην αγορά Panjiayuan Antique του Πεκίνου, θα βρείτε κινεζικές πορσελάνες, πίνακες ζωγραφικής και καλλιγραφίας, βιβλία, φωτογραφίες, παραδοσιακά έπιπλα και κάθε είδους διακοσμητικό. © VISUALHELLAS.GR

Tαξίδι αποκάλυψη: Πεκίνο

Δεν είναι η ωραιότερη πόλη που έχω δει. Είναι όμως η πιο παράξενη, η πιο αντιφατική, γι’ αυτό και τόσο ενδιαφέρουσα
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Τα καριμπού διασχίζουν τον ποταμό Noatak κατά τη φθινοπωρινή τους μετανάστευση. © Patrick Farrell

Τί μου δίδαξαν τα καριμπού

Εδώ και κάποιον καιρό, που τα ταξίδια μοιάζουν με κάτι μακρινό, βρίσκω παρηγοριά σε μια εικόνα που έχει μείνει χαραγμένη ...
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Μετά τα ζωνάρια του Στεφανιού και πριν από τα Λούκια των κορυφών, η θέα προς όλες τις κατευθύνσεις είναι απίθανη. Πηγή φωτογραφίας «Κ» Ελλάδος από Όλγα Χαραμή.

Ανάσες στον Όλυμπο

Αρχές της άνοιξης, λίγο πριν από την απαγόρευση της κυκλοφορίας, βρεθήκαμε στο μυθικό βουνό
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
© Αδαμάντιος Καφετζής/Teranga Beat. Πηγή φωτογραφίας: «Κ» Ελλάδος.

Ο ήχος της Θράκης ταξιδεύει

Το νέο άλμπουμ «Ormenion» από την μπάντα «Εβρίτικη Ζυγιά» είναι ό,τι πιο «φευγάτο» μπορεί να ακούσει κάποιος τον καιρό του ...
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ