Η κούρσα προς τις κρισιμότατες προεδρικές εκλογές του 2027 ξεκίνησε, ατύπως, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, με σημείο αναφοράς τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών που είχαν μόλις προηγηθεί. Για την ιστορία, αυτή ήταν η τέταρτη εκλογική αναμέτρηση που πραγματοποιείται στη Γαλλία σε διάστημα τετραετίας (έπειτα από τις βουλευτικές του 2022, τις πρόωρες βουλευτικές του 2024 και τις ευρωεκλογές του 2024). Παράλληλα ωστόσο ήταν η πρώτη που λαμβάνει χώρα έπειτα από την κυβερνητική κρίση της περιόδου 2024-2025 και τις αλλεπάλληλες αλλαγές πρωθυπουργών. Οι πολιτικές δυνάμεις της Γαλλίας καλούνται πια, ακριβώς 13 μήνες πριν από τις επερχόμενες προεδρικές κάλπες, να κοιτάξουν μπροστά χωρίς χρονοτριβές, αξιολογώντας –με διάθεση ανασύνταξης– τις επιδόσεις που αυτές σημείωσαν στους δύο γύρους των αυτοδιοικητικών στις 15 και 22 Μαρτίου. Πάντως, στο άκουσμα των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών όλοι χθες δήλωναν νικητές· εν μέρει δικαίως.

Η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση (RN) της Μαρίν Λεπέν και του Ζορντάν Μπαρντελά τα πήγε καλά σε μια σειρά από κυρίως μεσαίου και μικρού μεγέθους πόλεις στη γαλλική ενδοχώρα (ενδεικτικά αναφέρονται η Καρκασόν, η Καστρ, αλλά και περιοχές που ήταν άλλοτε προπύργια της Αριστεράς, όπως η Βιερζόν και η Λιεβέν), γεγονός το οποίο της επιτρέπει να πανηγυρίζει. Ενας δικός της υποψήφιος, ο Λουί Αλιό, επικράτησε στο Περπινιάν ήδη από τον πρώτο γύρο, και ένας άλλος, όχι ακριβώς δικός της, αλλά υποστηριζόμενος από αυτήν υποψήφιος, ο Ερίκ Σιοτί, επικράτησε στον δεύτερο γύρο στη Νίκαια, την πέμπτη μεγαλύτερη πόλη της Γαλλίας, εξασφαλίζοντας την εκεί δημαρχία. Επικαλούμενος αυτές τις επιδόσεις, ο ευρωβουλευτής και πρόεδρος της παράταξης Ζορντάν Μπαρντελά (η Λεπέν είναι πια μόνο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας) μίλησε για «τη μεγαλύτερη επιτυχία που έχει επιτύχει το κόμμα στην ιστορία του».

Ικανοποιημένοι

Ικανοποιημένοι δήλωναν ωστόσο, μετά το πέρας των δημοτικών εκλογών, και οι ιθύνοντες των άλλων παρατάξεων. Οι κεντροδεξιοί Ρεπουμπλικανοί (πρώην UMP) διατήρησαν τις περισσότερες από τις πόλεις που ήδη ήλεγχαν, ενώ πρόσθεσαν σε αυτές και μερικές νέες. O 55χρονος κεντροδεξιός Εντουάρ Φιλίπ, που ήταν επί σειράν ετών στέλεχος της UMP και έπειτα της ρεπουμπλικανικής παράταξης, επανεξελέγη δήμαρχος στη Χάβρη εξασφαλίζοντας 47,7% στον δεύτερο γύρο, κάτι σημαντικό, καθώς ο ίδιος είχε θέσει αυτή την επανεκλογή ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή του ως υποψηφίου στις προεδρικές εκλογές του 2027.

Αλλά και από την άλλη πλευρά οι Σοσιαλιστές κατάφεραν να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους μια σειρά από μεγάλες πόλεις, μεταξύ αυτών και το Παρίσι, όπου ο 48χρονος Εμανουέλ Γκρεγκουάρ επικράτησε έναντι της Ρασιντά Ντατί των Ρεπουμπλικανών, η οποία είχε όμως και τη διακριτική στήριξη του Εμανουέλ Μακρόν, με διαφορά σχεδόν δέκα ποσοστιαίων μονάδων (50,5% έναντι 41,5%).

Νίκες σημείωσε ωστόσο –κυρίως στα μεγάλα προάστια πόλεων όπως το Παρίσι, η Λυών και η Λιλ– και η άκρα Αριστερά της Ανυπότακτης Γαλλίας (LFI) του Ζαν-Λικ Μελανσόν, η οποία είχε βρεθεί πρόσφατα σε δύσκολη θέση με φόντο τη δολοφονία του Καντέν Ντεράνκ, ενώ ακόμη και το κόμμα του προέδρου Μακρόν (Renaissance) σημείωσε κάποιες αξιοσημείωτες νίκες σε περιοχές όπως το Μπορντό και το Ανεσί.

Με βάση μια επιλεκτική ανάγνωση των αποτελεσμάτων, σχεδόν όλοι χθες δήλωναν νικητές (εξαιρουμένων των Πρασίνων της Μαρίν Τοντελιέ, που απώλεσαν αρκετές από τις δημαρχίες που ήλεγχαν, και του πρώην πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού, που ηττήθηκε στην πόλη Πο). Αυτή είναι, ωστόσο, μόνο η μία όψη του νομίσματος.

Παρά τις πανηγυρικές δηλώσεις του 30χρονου Μπαρντελά, η ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση (RN) δεν κατάφερε να έρθει πρώτη ούτε στη Μασσαλία, ούτε στην Τουλόν, αλλά ούτε και στη Νιμ. Ειδικά στην Τουλόν, η υποψήφια της άκρας Δεξιάς, Λορ Λαβαλέτ, είχε έρθει πρώτη στον πρώτο της 15ης Μαρτίου, διατηρώντας μάλιστα ένα προβάδισμα 13 ποσοστιαίων μονάδων. Τι έγινε εν τω μεταξύ, μέσα σε μόλις μία εβδομάδα, και εκείνη ηττήθηκε;

Η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα αγγίζει ένα πολύ πρακτικό ζήτημα –και ζητούμενο συνάμα–, το οποίο μπορεί να καθορίσει τις εξελίξεις στη Γαλλία ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027: το ζήτημα των διαπαραταξιακών συνεργασιών που αναμένεται να κρίνουν τον έναν και μοναδικό τελικό νικητή της κάλπης την επόμενη χρονιά, συνεργασιών που αποκτούν πια πρόσθετη αξία με φόντο την απουσία καθαρών πλειοψηφιών στην Εθνοσυνέλευση.

Ο δεύτερος γύρος

Το εκλογικό σύστημα των δύο γύρων παραδοσιακά δεν ευνοεί τη λεπενική άκρα Δεξιά στη Γαλλία, κάτι το οποίο επαναβεβαιώθηκε στις πρόσφατες δημοτικές κάλπες. Ο πατήρ Λεπέν αρχικά και η κόρη του εν συνεχεία είχαν περάσει τρεις φορές στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών: το 2002 ο Ζαν-Μαρί, τα έτη 2017 και 2022 η Μαρίν. Ωστόσο και στις τρεις αυτές περιπτώσεις στο τέλος ηττήθηκαν, καθώς συσπειρώθηκαν γύρω τους όλες οι άλλες –ή πολλές από τις άλλες– πολιτικές δυνάμεις. Κάτι ανάλογο συνέβη και την περασμένη Κυριακή σε ορισμένες πόλεις της Γαλλίας, στερώντας την πρωτιά από τους υποψηφίους του πρώην Εθνικού Μετώπου.

Η Εθνική Συσπείρωση μπορεί, με άλλα λόγια, να βλέπει τα ποσοστά της να ανεβαίνουν τα τελευταία χρόνια, πλην όμως εξακολουθεί να μην είναι σε θέση να συγκροτήσει διακομματικές συμπράξεις όσο εύκολα θα ήθελε, οι οποίες θα της είναι όμως απαραίτητες εάν θέλει να κατακτήσει την προεδρία της χώρας το 2027 με υποψήφιο είτε τον Μπαρντελά είτε την ίδια τη Λεπέν (εάν η τελευταία αθωωθεί στο Εφετείο). Οταν τα κατάφερε, πάντως, να επιτύχει μια τέτοια σύμπραξη με τον προερχόμενο από τους Ρεπουμπλικανούς Ερίκ Σιοτί στη Νίκαια, ο υποψήφιός της κέρδισε. Το ζήτημα των εκλογικών συμπράξεων πάντως δεν είναι εύκολο πια για κανένα από τα κόμματα στη Γαλλία. Κι αυτό θα είναι ένα από τα βασικά ζητήματα στον δρόμο προς τις προεδρικές του 2027.