Γράφει ο Βύρωνας Κριτζάς

Ήθελα να γράψω για τη Ροζαλία, αλλά την πρόλαβε ο συνάδελφος Παναγιώτης Κούστας σε προηγούμενο τεύχος, και έτσι έμεινα με την Άννα Φον Χάουζγουλφ. Ουσιαστικά, η Σουηδή μουσικός είναι το αντίθετο της Ροζαλία: Μια αβάν-γκαρντ καλλιτέχνιδα, που με το νέο της άλμπουμ κατευθύνεται προς την ποπ. Βέβαια, όλα είναι σχετικά.

Το Iconoclasts δεν θα σε κάνει να τραγουδήσεις και να χορέψεις. Όμως σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές της είναι πιο βατό, φέρνοντας τις καταθλιπτικές τάσεις και την γκοθ αισθητική της τέχνης της σε κάτι πιο προσβάσιμο. Υπάρχουν μελωδίες (ακούστε το δεύτερο μισό του Facing Atlas), υπάρχει η ωραία συμμετοχή του Ίγκι Ποπ (The whole woman) και κυρίως υπάρχει ο σαξοφωνίστας Ότις Σάντσε, που δίνει ζωή σε όλο τον δίσκο και τον απογειώνει.

Ακούστε τον πώς οδηγεί το τραγούδι Struggle with the beast – και πώς συνεχίζει να λάμπει σε αυτό, ακόμα και όταν παίζει ανάμεσα σε ντραμς, κιθάρες, βιολιά, ηλεκτρονικά ηχητικά εφέ και τις κραυγές της δημιουργού. Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα κομμάτια που άκουσα φέτος. Τα σχεδόν εννέα λεπτά διάρκειάς του κυλάνε συναρπαστικά, ενώνοντας την κέλτικη μουσική με το ροκ και την τζαζ.

Κατά τα άλλα, σε πολλά σημεία οι ερμηνείες της Φον Χάουζγουλφ θυμίζουν Κέιτ Μπους, αρκετοί έχουν παρομοιώσει το σκοτεινό της σύμπαν με εκείνο της Νίκο και της Ντιαμάντα Γκαλάς, ενώ ένας blogger έκανε λόγο για τις «σατανικές της αρμονίες». Αυτό το τελευταίο οι φονταμενταλιστές καθολικοί το πήραν κατά γράμμα πριν από μερικά χρόνια, φτάνοντας στο σημείο να μπλοκάρουν την είσοδο σε συναυλίες της στη Γαλλία. Το Iconoclasts είναι η μεγάλη της νίκη.

Ninajirachi – I love my computer

Αγαπάς τον υπολογιστή σου; Η Αυστραλέζα παραγωγός Νίνα Γουίλσον σίγουρα ναι. Μάλιστα, έφτιαξε ολόκληρο δίσκο γύρω από αυτό το θέμα. Fun, ζωηρό, υπερφορτωμένο και απολαυστικό μαζί, το άλμπουμ της ανακατεύει είδη όπως tech-house, speed garage και hyperpop, σπρώχνοντας άλλους σε χορό και άλλους σε αεροβική άσκηση.