Γράφει ο Μπάμπης Παπαδάτος
Μήπως υπάρχει πιθανότητα να μου βρεις ένα εισιτήριο για τους Metallica;» ήταν η… διστακτική ερώτηση που μου απηύθυνε ένας από τους πολλούς γνωστούς και φίλους το τελευταίο χρονικό διάστημα, το οποίο θαρρείς πως συρρικνώνεται ταχύτερα και φέρνει όλο και πιο κοντά στην Αθήνα (9 Μαΐου) το πάλαι ποτέ μεγαθήριο του thrash metal.
«Μα… εσύ δεν άκουγες ποτέ Metallica», απάντησα –θέλοντας να δώσω όσο το δυνατόν περισσότερη χροιά πειράγματος–, για να λάβω την ανταπάντηση: «Ελα, αφού ξέρεις, όλοι θα πάνε». Πώς έφτασε τελικά μια αντιεμπορική και αντιδραστική thrash μπάντα, από τα θεμέλια της Bay Area του Σαν Φρανσίσκο, να προσελκύει, σχεδόν 50 χρόνια μετά, ένα τόσο πολυπληθές νεανικό και ετερόκλητο κοινό;
Κoμβική ημερομηνία θα λέγαμε ότι ήταν η 12η Αυγούστου του 1991, όταν και κυκλοφόρησε το πιο εμπορικό άλμπουμ του αμερικανικού γκρουπ, το επονομαζόμενο «Black Album», το οποίο κι έσπασε τα thrash δεσμά του, πολλαπλασιάζοντας σε χρόνο-ρεκόρ το «κλειστό» –μέχρι εκείνο το σημείο– κοινό του, σε συνδυασμό πάντα με την καθοριστική συμβολή του MTV, που «βομβάρδιζε» νυχθημερόν τους τηλεθεατές του με τα βιντεοκλίπ των «Nothing Else Matters», «Unforgiven» και «Enter Sandman», εν μέσω του τσουνάμι του grunge.
Η πρωτοφανής επιτυχία του «Black Album» του 1991 τους έδωσε το περιθώριο να συμπλεύσουν παράλληλα με τα «θέλω» της μουσικής βιομηχανίας
Οι Metallica, παρότι από τότε μέχρι και σήμερα δεν επέστρεψαν ποτέ στο thrash, κράτησαν ζωντανή τη δημοφιλία του metal σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για το συγκεκριμένο μουσικό «ιδίωμα». Η πρωτοφανής επιτυχία του heavy «Black Album» όχι μόνον τους εκτόξευσε σε δυσθεώρητα ύψη, αλλά τους έδωσε το περιθώριο πλέον να συμπλεύσουν παράλληλα με τα «θέλω» της μουσικής βιομηχανίας, κυκλοφορώντας μέσα στη δεκαετία του ’90 τα πιο σοφτ «Load», «Reload», το εκπληκτικό άλμπουμ διασκευών «Garage Inc.» και το ξεχωριστό Live «S&M» με τη συμφωνική του Σαν Φρανσίσκο, υπό τη διεύθυνση του σπουδαίου Μάικλ Κέιμεν, του ανθρώπου που είχε ενορχηστρώσει και το «Nothing Else Matters».
Από εκείνη την εποχή έως τις μέρες μας, οι Metallica κυκλοφόρησαν μόλις πέντε στούντιο άλμπουμ (συμπεριλαμβανομένoυ και του πειράματος «LuLu» με τον Λου Ριντ), διατηρώντας μάλλον εύκολα τον μύθο τους στα μήκη και στα πλάτη της Γης, χάρη στην… ασφάλεια που τους παρείχε (και τους παρέχει) η τεράστια κληρονομιά του «Black Album», το οποίο μέχρι σήμερα υπολογίζεται ότι έχει ξεπεράσει σε πωλήσεις τα 30 εκατ. αντίτυπα, συνεχίζοντας να πουλάει σαν ζεστό ψωμί. Κάποιοι από τους νεότερους οπαδούς τους έστρεψαν κι αυτοί με τη σειρά τους το αυτί τους στα θρυλικά (για τους παλαιότερους πιστούς) «Ride The Lighting», «Master of Puppets» και «And Justice for All», αλλά και στο «Kill ‘Em All» –το οποίο η ίδια η μπάντα συνήθως σνομπάρει επιδεικτικά στα live της–, όμως είναι πασιφανές πλέον πως οι Metallica δεν ανήκουν στη σφαίρα ενός απλού συγκροτήματος.
Εμπορικά τρικ
Πλήθος επανακυκλοφοριών παλαιών άλμπουμ τους σε… συλλεκτικά χρωματιστά βινύλια, κασέτες και cd, ταινίες, το πλούσιο merchandise, o ανασχεδιασμός του logo τους και άλλα σχετικά εμπορικά τρικ αποτελούν τα τελευταία χρόνια την αιχμή του δόρατος του γκρουπ, αφήνοντας στο περιθώριο πια συζητήσεις που κάναμε με φίλους μπροστά από ένα πικάπ, σχετικά με τα φονικά palm muting και downpicking του Χέτφιλντ στο «Master of Puppets», για το πώς σκέφτηκαν να ηχογραφήσουν ανάποδα την τρομπέτα που ανοίγει το «Unforgiven», για το 12χορδο μπάσο του Νιούστεντ που ακούγεται στο «Wherever I May Roam», για τη συμβολή του Μαστέιν στα πρώτα βήματα, για το συμβολικό εξώφυλλο του «And Justice for All» και πώς μέσα από τη δημιουργία του τελευταίου μεταλλάχθηκαν και ξεπήδησαν οι Pantera, αλλάζοντας τον χάρτη του σκληρού ήχου, μαζί με μπάντες όπως οι Dream Theater, οι Tool, οι Machine Head κ.ά.
Αυτό το Σάββατο οι Μetallica θα εξαργυρώσουν όλα τα παραπάνω σε ακόμη ένα σόου τους (η λέξη «συναυλία» μοιάζει αδόκιμη πλέον), σε ακόμη μία γωνιά του πλανήτη, στη δική μας Αθήνα, γεμίζοντας ασφυκτικά το αχανές Ολυμπιακό Στάδιο, που το βράδυ αυτό θα μοιάζει πολύ μικρό.
Και δεν θα έχει καμία απολύτως σημασία ποιοι θα βρεθούν στις κερκίδες και στην αρένα του – αν θα είναι οπαδοί του metal, αν θα είναι «χιτάκηδες», influencers ή… περαστικοί.
Η ουσία της μουσικής –έστω κι αν αυτή έχει μετατραπεί σε ένα πανάκριβο, φαντασμαγορικό event– θα βρίσκεται στο κέντρο του επιβλητικού ΟΑΚΑ σε μια μεγάλη και εντυπωσιακή κυκλική σκηνή. Οι Metallica, όσο κι αν πληγώνει πολλούς, ήταν, είναι και θα παραμείνουν ένα τεράστιο μουσικό μέγεθος. Για κάποιους ως εικόνα, για άλλους ως ήχος, για κάποιους λιγότερους ο λόγος που ακούν μουσική.
