ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Route 66: Αμερικανικό όνειρο

Ένα road trip 775 χιλιομέτρων στον ιστορικό αυτοκινητόδρομο, από το Λος Άντζελες έως το Γκραν Κάνιον

Newsroom Κ, Αθήνα

Το ραδιόφωνο σταμάτησε να παίζει τρία χιλιόμετρα μετά την αφετηρία της διαδρομής. Η οδηγός του λευκού τετραθέσιου –και τεράστιου μεγέθους για τα ευρωπαϊκά δεδομένα– Lada πήρε τη γενναία απόφαση να συνεχίσει α καπέλα μια βερσιόν του «She loves you», παράφωνη και τσιριχτή. Δίπλα και πίσω της είχε τρία κορίτσια, πρόθυμα να δοκιμάσουν τις δεύτερες φωνές τους. Η οδηγός ήμουν εγώ. Οι τέσσερίς μας υποδυθήκαμε για ώρες το ανερχόμενο girl band. Ήμασταν, άλλωστε, στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή – θα ζούσαμε τον μύθο μας σαν σταρ επί σκηνής, παρότι στην πραγματικότητα δεν το είχαμε ονειρευτεί ποτέ. Ήμασταν στο Λος Άντζελες. Και μόλις είχαμε μπει με το αυτοκίνητό μας στον «δρόμο των δρόμων».

Πίσω στο 1926, η Route 66 έγινε ο αυτοκινητόδρομος των 4.000 χιλιομέτρων που θα συνέδεε οδικώς την Καλιφόρνια με την Αριζόνα, το Ιλινόις, το Κάνσας, την Οκλαχόμα, το Τέξας, το Μιζούρι και το Νέο Μεξικό. Σήμερα, αλλάζει συχνά ονομασίες και κάνει ολοένα και πιο έντονη την επιθυμία για ένα road trip, με τις πολύχρωμες πινακίδες και τις neon επιγραφές δεξιά και αριστερά του. Αποτελεί εκείνο το «τικ» που σχεδόν κάθε ταξιδιώτης που αγαπά να «γράφει» χιλιόμετρα έχει στη λίστα του.

Αναμέτρηση με την τύχη στο καζίνο του ξενοδοχείου Bellagio, στο Λας Βέγκας.

Η μεγάλη πολύχρωμη ρόδα του Pacific Park της Santa Monica ήταν το σημείο εκκίνησης. Μετά από επτακόσια εβδομήντα πέντε χιλιόμετρα, πολλή ομίχλη και κάμποσα μπέργκερ με έξτρα πίκλες, θα φτάναμε στο Γκραν Κάνιον ή, αλλιώς, τον τελικό μας προορισμό. Στο ενδιάμεσο, η ζωή –ή μάλλον η τύχη– μας έστειλε στο Λας Βέγκας, να αναζητήσουμε τον Τζορτζ Κλούνεϊ, τον Άντι Γκαρσία και τον Μπραντ Πιτ, παίζοντας κόκκινο-μαύρο στην κινηματογραφική ρουλέτα του πολυτελούς ξενοδοχείου Bellagio. Όμως οι μάρκες μας χάθηκαν στο πρώτο μισάωρο και έτσι καταλήξαμε σε μπεργκεράδικο της πόλης να καταπίνουμε την ήττα μας με τη βοήθεια λίγης πικάντικης chipotle mayo.

Μπέργκερ και καζίνο

Ήμασταν περίπου στις τέσσερις ώρες δρόμου. Είχαμε ξελαρυγγιαστεί από το τραγούδι και πεινάσει, όταν μια επιγραφή –όχι τόσο φωτεινή όσο οι διάσημες της Route 66– μας ενημέρωνε ότι για το Λας Βέγκας μπορούσαμε να αφήσουμε τη Route 66 και να στρίψουμε αριστερά. Το κάναμε. Λίγη ώρα αργότερα, περνούσαμε τον φανταχτερό και φωτεινό κόσμο των πιο διάσημων καζίνο του κόσμου. Θύμιζε κάτι από Ντίσνεϊλαντ και ταυτόχρονα είχε την εσάνς αποτυχημένου αποκριάτικου πάρτι. Ορδές κόσμου περπατούσαν προς πάσα κατεύθυνση. Κάποιοι φωτογραφίζονταν με χολιγουντιανούς «ήρωες», οι οποίοι κυκλοφορούσαν χαλαροί στον δρόμο, αμελώντας να επιδιορθώσουν τις ξεφτισμένες πια στολές τους. «Είναι τόσο πολύς ο κόσμος που μας προσπερνά καθημερινά, ποιος θα παρατηρήσει ότι έχω μια τρύπα στη φόδρα πίσω αριστερά», μου είπε ένας Σπάιντερμαν ξύνοντας τη μάσκα του. Λίγα μέτρα παρακάτω, μια κομψή Μέριλιν με κακοβαλμένο κόκκινο κραγιόν θα μας χαμογελούσε, πριν μας αποκαλύψει ότι κάνει αυτή τη δουλειά τα τελευταία σαράντα χρόνια. «Δεν έχει αλλάξει κάτι. Μόνο ο κόσμος. Τώρα έχουμε περισσότερους Ασιάτες. Τους ξεχωρίζω από τον αριθμό των τσαντών που κρατάνε όταν βγάζουν μαζί μου φωτογραφία».

Ένα μπέργκερ θα χορτάσει την πείνα σας και η αλυσίδα In-N-Out Burger είναι μια ασφαλής επιλογή. (Φωτογραφία: Shutterstock)

Μείναμε στο Flamingo, ένα ξενοδοχείο στην οροφή του οποίου λειτουργούσε μια ροζ πίστα με συγκρουόμενα. Μπορούσαμε να παίξουμε εκεί τυχερά παιχνίδια με ελεύθερη είσοδο, προτιμήσαμε όμως την πολυτέλεια του Bellagio, η οποία, αν και δεν ήταν περισσότερο πληθωρική από εκείνη των υπόλοιπων καζίνο της περιοχής, συγκέντρωνε τον περισσότερο κόσμο. Ο βασικότερος λόγος, φαντάζομαι, δεν ήταν άλλος από τη φωτογένειά του – σχεδόν όσες αμερικανικές ταινίες έχουν σκηνές με καζίνο έχουν γυριστεί εδώ. Σε κάθε περίπτωση, έχετε κατά νου πως, αν βρεθείτε στο Λας Βέγκας, πρέπει να δοκιμάσετε οπωσδήποτε ένα μπέργκερ από τα In-Ν-Out Burgers και να παίξετε μερικούς γύρους στο καζίνο του ξενοδοχείου σας. Δεν χρειάζεται να μετακινηθείτε δηλαδή στο καζίνο κάποιου άλλου ξενοδοχείου: πρακτικά δεν θα έχει καμία διαφορά με αυτό του δικού σας.

Νυχτερινή άποψη του Λας Βέγκας. (Φωτογραφία: Getty Images/Ideal Image)

Από το Λας Βέγκας φύγαμε το επόμενο πρωί. Σειρά είχε το κάμπινγκ στο Mojave National Preserve.

Από το κάμπινγκ στο μοτέλ

Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής, για προφανείς, αλλά και εντελώς απροσδιόριστους λόγους, ήταν λες και είχαμε τον David Lynch στη συντροφιά μας. Ξαναμπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο-πρωταγωνιστή του ταξιδιού μας. Δίπλα μας βλέπαμε μόνο έρημο. Έρημο και κάτι περίεργα δέντρα, που αργότερα θα μαθαίναμε γκουγκλάροντας ότι λέγονται joshua trees. Κάτω από ένα τέτοιο λίγο αργότερα θα αποφασίζαμε να διανυκτερεύσουμε – μια ιδέα που εκείνη την ημέρα είχαν σχεδόν άλλοι διακόσιοι ταξιδιώτες. Κάποιοι ήταν φοβερά οργανωμένοι μέσα στα τροχόσπιτά τους. Εμείς είχαμε απλώς προνοήσει να έχουμε μαζί μας σκηνή και να προμηθευτούμε ένα σωρό σνακ από το σούπερ μάρκετ – αυτά τα αμερικανικά μεγαθήρια καταναλωτισμού, που όταν τα επισκέπτεσαι για ψώνια, θέλεις να αγοράσεις ό,τι υπάρχει γύρω σου. Κατασκηνώσαμε εκεί για δύο βράδια. Δεν μας έφτασε το ένα για να χορτάσουμε τα αστέρια του ουρανού που τρεμόφεγγαν από πάνω μας. Αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία και να κάνετε κάμπινγκ σε αυτή την περιοχή. Μπορείτε να φέρετε τη δική σας σκηνή ή να επιλέξετε κάποιο από τα οργανωμένα κάμπινγκ εκεί. Αρκετά είναι αυτά που προσφέρουν παροχές glamping, όπως επιπλωμένη σκηνή, ιδιωτικό ντους και τουαλέτα.

 Τα αμερικανικά diners αποτελούν κλασική στάση στη διάρκεια της διαδρομής. (Φωτογραφία: AFP/VISUALHELLAS.GR)

Μπήκαμε ξανά στο αυτοκίνητο. Περάσαμε την Golden Valley και η νύχτα μάς βρήκε κοντά στο Kingman. Το ίδιο και η ομίχλη. Στο μοτέλ όπου θα περνούσαμε τη νύχτα, γύρω στις 21.00 είχε πια πέσει το απόλυτο σκοτάδι. Μερικές λάμπες αγκομαχούσαν να κρατηθούν αναμμένες, φωτίζοντας τον δρόμο. Το δωμάτιό μας βρισκόταν στην πιο μακρινή πτέρυγα του μοτέλ, που ήταν και αυτή με τη χαλασμένη επιγραφή. Προσπαθήσαμε μάταια να κοιμηθούμε, με τα αυτοκίνητα να περνούν με μανία τον δρόμο διαταράσσοντας τη νυχτερινή σιωπή, και εμείς να διατηρούμε τη σιγουριά ότι κάπου δίπλα συμβαίνει κάτι αντίστοιχο με το «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους» των αδελφών Κοέν. Η αλήθεια είναι ότι δεν κλείσαμε μάτι.

Τα πρωινά αυγά «ανέπνεαν» μετά βίας κάτω από το βούτυρο που έλιωνε βασανιστικά αργά πάνω τους. Η μυρωδιά του μπέικον μας έβγαλε από την κούραση της βραδινής αϋπνίας. Το αμερικανικό όνειρο του «eggs and bacon» βρισκόταν μπροστά μας με μαχαίρι και πιρούνι. Τα διπλανά τραπέζια το συνδύαζαν με ένα ποτήρι κρύα μπίρα. Ήταν δέκα το πρωί. Ξαναβγήκαμε στον δρόμο.

Η ώρα του Γκραν Kάνιον

Φτάνοντας στο Γκραν Κάνιον, σου κόβεται η ανάσα. Η απεραντοσύνη των κόκκινων βράχων του δεν περιγράφεται με λέξεις. Ούτε καν με φωτογραφίες. Θα διανυκτερεύαμε εκεί για τις επόμενες τρεις ημέρες. Μας θυμάμαι να ανεβαίνουμε δίχως ίχνος υψοφοβίας το ένα πέτρινο σκαλοπάτι μετά το άλλο και σχεδόν κάθε δέκα λεπτά να σταματάμε και να φωτογραφίζουμε: το τοπίο, τους εαυτούς μας, τους δεκάδες τουρίστες που ακολουθούσαν και ακολουθούσαμε. Το Γκραν Κάνιον είναι τόσο μεγαλοπρεπές όσο το περιμέναμε. Και ναι, χρειάζεται μέρες. Δηλαδή η μονοήμερη επίσκεψη δεν ενδείκνυται. H είσοδος στο Γκραν Κάνιον με αυτοκίνητο κοστίζει 30 ευρώ και με μοτοσικλέτα 25. Μόλις φτάσετε εκεί, θα συναντήσετε check points όπου θα προμηθευτείτε χάρτη με όλες τις πληροφορίες που χρειάζεστε για να περιπλανηθείτε σε ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα του κόσμου.

Η ώρα της δύσης στο Γκραν Κάνιον, με θέα τον ποταμό Κολοράντο.

Η επιστροφή βγήκε σχεδόν όπως μια αναπνοή. Ούτε καταλάβαμε πότε πέρασαν οι επτά και κάτι ώρες με στάσεις. Φτάσαμε στο Λος Άντζελες τις πρώτες βραδινές ώρες. Με την πείνα που είχαμε, μπορούσαμε εύκολα να φάμε τους δεινόσαυρους του Τζουράσικ Παρκ, που τριγύριζαν κάπου εκεί σε ένα από τα σίκουέλ τους. Περπατώντας φτάσαμε στο Blossom (426 S Main St), ένα από τα πιο «δυνατά» βιετναμέζικα της πόλης, για να πιάσουμε τραπέζι. Και κάπως έτσι η μέρα έκλεισε με πάπια που βούλιαζε ευχάριστα στο κίτρινο ζουμί του κάρι.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS
Ταξίδια  |  ΗΠΑ  | 
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Ταξίδια: Τελευταία Ενημέρωση

Κάλυμνος (Φωτογραφία: Shutterstock)

Ραντεβού στα βράχια

Τα πρωινά οι παραλίες είναι άδειες, από το μεσημέρι και μετά όμως, που οι αναρριχητές επιστρέφουν από τα βράχια, στήνεται ...
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
© Παύλος Ζαφειρόπουλος

Λευκάδα: Γλυκιά αγριάδα

Διαθέτει άκρως τουριστικές καταστάσεις, αλλά και τοπία που μοιάζουν λες και είσαι ο πρώτος που τα ανακαλύπτεις.
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Το Ενετικό Λιμάνι του Ρεθύμνου με τον φάρο-σήμα κατατεθέν της Παλιάς Πόλης. © AFP/VISUALHELLAS.GR

Κρήτη από το Α Eως το Ω

Παραλίες και βουτιές, διαδρομές σε πόλεις και χωριά, φαγητό, εμπειρίες, όσα χώρεσαν σε έναν συμπυκνωμένο οδηγό σε μόλις ...
Newsroom K
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
Το Μαύρο Λιθάρι, μια παραλία με άμμο και ψιλό βοτσαλάκι, έχει δύο beach bars που προσελκύουν κυρίως νεολαία. (Φωτογραφία: ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΜΕΡΑΚΟΣ)

Κυριακή στη Ριβιέρα

Όποιος έχει καταλάβει τι εστί Αθηναϊκή Ριβιέρα, ποια είναι η φυσιογνωμία και ο χαρακτήρας της, αν μπορεί, ας μας το εξηγήσει ...
Newsroom Κ, Αθήνα
 |  ΤΑΞΙΔΙΑ
X