Μια τριμελής παρέα συνταξιούχων -από κεντρική Ευρώπη πρέπει να ήταν- κάθεται στη βεράντα του οινοποιείου και απολαμβάνει τον ανοιξιάτικο καιρό, μαζί με ένα από τα λευκά κρασιά του Zambartas Wineries. «Ακριβώς έτσι με φαντάζομαι στη σύνταξή μου», σχολιάζω στον Στέλιο με διάθεση χιούμορ, καθώς στο Marshall ηχείο παίζει ωραία Soul αλλά και Pop από τα 60s.

Περιμένοντας τον Μάρκο Ζαμπάρτα, η Chelsea μάς ξεναγεί στο οινοποιείο. Τη ρωτώ πώς από την Αγγλία βρέθηκε στην Κύπρο και τον Άγιο Αμβρόσιο… Και επίσης -καθώς κατεβαίνουμε τις σκάλες- κατά πόσο γνωρίζει τον Βότση και τον Χαμπή, έργα των οποίων κοσμούν τους τοίχους του οινοποιείου, μαζί με έργα των Γαΐτη, Φασιανού και Χρίστου. Ομολογουμένως, πρώτη φορά βλέπω τόση τέχνη σε οινοποιείο. Ειδικά ο Χαμπής έχει την τιμητική του. «Κάποια χαρακτικά δεν πρέπει να τα έχει ούτε ο ίδιος Χαμπής», λέω αργότερα στον Μάρκο χαριτολογώντας, ο οποίος μας ενημερώνει πως ο Άκης, ο πατέρας του, ο άνθρωπος που έφτιαξε το οινοποιείο το 2006, ήταν φίλος με τους περισσότερους από αυτούς και ότι αυτός δημιούργησε τη συλλογή με τους πίνακες.

Στο πλαίσιο της συνέντευξης -για τη σειρά Wine Routes της Καθημερινής- ο Μάρκος Ζαμπάρτας μοιράστηκε μαζί μας ωραίες ιστορίες. Και παρόλο που σε κάποιες ερωτήσεις στις οποίες εγώ πόνταρα στο συναίσθημα ο ίδιος επέμενε να λέει χαριτολογώντας «είμαι κυνικός» και πως μάλλον οι απαντήσεις του δεν είναι αυτό που θα περίμενα να ακούσω, εντούτοις εγώ θα πω με βεβαιότητα πως μόνο κυνισμό δεν εισέπραξα στην κουβέντα μας. Αντιθέτως, μάλιστα, όταν πήγαμε στον αιωνόβιο αμπελώνα από τον οποίο φτιάχνει τη Margelina, ένα υπέροχο κρασί που αποτελεί χαρμάνι έξι αυτόριζων ποικιλιών, εκεί κατάλαβα πόση τέχνη και πόσο συναίσθημα μπορεί να χωρέσει σε ένα μπουκάλι κρασί -πέραν φυσικά από το ταλέντο και την επιστημοσύνη που στην περίπτωσή του είναι δεδομένα.

Εκεί, ο Μάρκος μάς αποκάλυψε την ιστορία αυτού του αμπελιού με την εντυπωσιακή θέα στην οροσειρά του Τροόδους και τα 900 μέτρα υψόμετρο, μας έδειξε με περηφάνεια τις άγριες ορχιδέες που είναι διάσπαρτες παντού στο αμπέλι του (σε αντίθεση τα υπόλοιπα αμπέλια της περιοχής όπου το έδαφος είναι «γυμνό»), ενώ λίγο αργότερα δοκιμάζοντάς πλέον τη Margelina στο οινοποιείο μάς αποκάλυψε το πάθος του για τη ροκ και την αγάπη του για τα Διάφανα Κρίνα, τα Ξύλινα Σπαθιά και τις Τρύπες.

Ανάμεσα σε ωραία κρασιά, λοιπόν, ωραία Soul μουσική, ωραία έργα σύγχρονης κυπριακής Τέχνης και γεμάτους συναίσθημα στίχους του Ανεστόπουλου και του Παυλίδη, πού να μείνει χώρος για να τρυπώσει ο κυνισμός; Σε ένα μπουκάλι κρασί που φτιάχνεται από Μαύρο, Μαραθεύτικο, Όφθαλμο, Γιαννούδι, Ξυνιστέρι και Κανέλα, από έναν αμπελώνα που αγόρασε ο ίδιος με σκοπό κυρίως, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι, να διαφυλάξει αυτή τη σπουδαία κληρονομιά της κυπριακής αμπελουργίας, πόσος κυνισμός μπορεί να υπάρξει;

Παρόλο που οι Δευτέρες είθισται να είναι λίγο δύσκολες γενικά, εντούτοις αυτή η Δευτέρα ήταν λίγο αλλιώτικη. Κυρίως γιατί αγαπήσαμε λίγο παραπάνω τον κυπριακό αμπελώνα, κυρίως γιατί αγαπήσαμε λίγο παραπάνω τον τόπο μας. Χάρη στη Margelina, το κρασί που φτιάχνεται από αυτό το μικρό αμπελοτόπι στον Άγιο Νικόλαο (εκεί ακριβώς που ενώνεται η Λεμεσός με την Πάφο).