Η ανακοίνωση για δεύτερη χρονιά των Michelin Keys από κυπριακά ξενοδοχεία, άνοιξε και πάλι τη συζήτηση για τα αστέρια Michelin και κατά πόσο ο Οδηγός θα έβαζε την Κύπρο στον κορυφαίο γαστρονομικό χάρτη του πλανήτη.

Δύο σεφ με τους οποίους έτυχε να μιλήσω το τελευταίο διάστημα, δύο σημαντικοί Κύπριοι σεφ, στο πλαίσιο της συζήτησής μας είχαν κάνει αναφορά και στα βραβεία Michelin. Σίγουροι για τις ικανότητές τους, εξέφρασαν την πεποίθηση ότι ο Οδηγός Michelin πρέπει επιτέλους να γυρίσει το βλέμμα του στο ανατολικότερο σημείο της Ευρώπης, καθότι σε πολλές περιπτώσεις γίνεται πολύ σοβαρή δουλειά.

Έχοντας εμπειρία από τα καλύτερα εστιατόρια στο νησί, επιβεβαιώνω πως σε αρκετές περιπτώσεις γίνονται όντως σπουδαία πράγματα στις κουζίνες, τόσο από Κύπριους σεφ όσο και από ξένους που δουλεύουν στην Κύπρο -δυνατό παράδειγμα είναι οι ξένοι σεφ στα εστιατόρια των μεγάλων ξενοδοχείων. Το επίπεδο είναι ψηλό σε αρκετά μαγαζιά... Κι ας μην υπάρχει το consistency. Κι ας μην φτάνει η γεύση στο ιδεατό αποτέλεσμα. Κι ας έχουμε πολλά πράγματα να βελτιώσουμε στο κομμάτι του σέρβις. Κι ας μην υπάρχει τόσο ξεκάθαρη ταυτότητα ενίοτε. Με δεδομένο ότι οι σεφ θα έχουν ένα πολύ σοβαρό κίνητρο να δουλεύουν στο μάξιμουμ της απόδοσης της κουζίνας σε όλα τα επίπεδα, μια ενδεχόμενη άφιξη των κριτών του Michelin σίγουρα θα βοηθούσε προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπως παρατηρώ ότι βοήθησε ο θεσμός των Wiz 50 Best Restaurants, αλλά και αντίστοιχοι θεσμοί στο νησί, μιας και τους παρακολουθώ όλους από καταβολής τους, ανεβάζοντας μαζί τον πήχη και το effort που μπαίνει από εστιάτορες, σεφ, sommelier, σερβιτόρους, παραγωγούς και άλλους εμπλεκόμενους, άλλο τόσο θα βοηθούσαν τα αστέρια Michelin να αποκτήσει φήμη η κυπριακή γαστρονομική σκηνή, εκτός από την ημεδαπή και εκτός συνόρων.

Νιώθω παρόλα αυτά ότι έχουμε πολλά περιθώρια να βελτιωθούμε. Και αυτό δεν το λέω ως σχήμα λίγο και ως μια κλισέ ατάκα απλώς για να επεκτείνω κι άλλο το κείμενο. Το λέω από εμπειρία, αναφερόμενος μάλιστα στους πυλώνες που απαριθμώ λίγες γραμμές πιο πάνω. Μπορούμε σίγουρα να βελτιωθούμε στο κομμάτι της γεύσης, της ισορροπίας δηλαδή και της αρμονίας που πρέπει να υπάρχει σε μια μπουκιά ή μια πιρουνιά ή μια γουλιά (αν μιλάμε για κοκτέιλ), στο κομμάτι της συνέπειας, που σημαίνει να μην υπάρχει απόκλιση από τη μια επίσκεψη στην άλλη, στο κομμάτι του σέρβις και της φιλοξενίας, μια πτυχή που θεωρώ ότι οι πλείστοι δεν επενδύουν και τόσο πολύ, αλλά και στο κομμάτι της ξεκάθαρης ταυτότητας του κόνσεπτ, πρώτα για εμάς τους ίδιους και ύστερα για το πώς το επικοινωνούμε με τον κόσμο μας.

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένοι σεφ στο νησί (σίγουρα δεν είναι πολλοί) μπορούν να διεκδικήσουν το αστέρι. Τι θα γίνει όμως μέχρι τότε, μέχρι να έρθει ο Οδηγός στο νησί; Ή και ποια είναι η φιλοσοφία μας γενικότερα; Για τα αστέρια δουλεύουμε ή για το αποτέλεσμα που φτάνει σε πιάτο μπροστά στον πελάτη; Για τις βραβεύσεις ή για τη χαρά της δημιουργίας; Το ιδανικό θα ήταν να δουλεύουμε για όλα. Ή έστω για τη χαρά στην κουζίνα και την ικανοποίηση του πελάτη, αφού αυτό είναι που θα φέρει εν τέλει τα βραβεία.