Μιχάλη, μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί δεν έχω καμιά αγωνία για αυτές τις εκλογές; Αυτό με ρωτούσε μια πολύ πολιτικοποιημένη αλλά καθόλου κομματικοποιημένη φίλη τις προάλλες. Απορούσε η ίδια με τον ίδιο τον εαυτό της, όπως φαντάζομαι και πολύς κόσμος που δεν αισθάνεται καμία ψυχική σύνδεση με όσα συμβαίνουν σήμερα στην πολιτική μας ζωή. Μην ανησυχείς, της απάντησα, εσύ είσαι ενεργός πολίτης, είναι λογικό να μη σε ενθουσιάζουν εκλογές χωρίς διακυβεύματα...

Διότι, αυτή είναι η πραγματικότητα. Καμία πολιτική δύναμη δεν έχει καταφέρει να θέσει κάποιο δίλημμα σε αυτές τις εκλογές που να αφορά τη ζωή των πολιτών ή την πορεία του τόπου. Καμία έντονη συζήτηση δεν γίνεται πάνω σε κάποιο κορυφαίο ζήτημα, παρά το ότι τα θέματα υπάρχουν και απασχολούν κάθε πολίτη και κάθε οικογένεια.

Η οικονομία κινδυνεύει να μπει σε νέες περιπέτειες, λόγω και του δεύτερου πολέμου στο Ιράν. Η μεσαία τάξη, το 60-65% των πολιτών συνεχίζουν να πιέζονται, αισθανόμενοι το βιοτικό επίπεδο να υποχωρεί αργά αλλά σταθερά, παρά τις επιδόσεις των μακροοικονομικών δεικτών της χώρας. Στην ενέργεια ο χρόνος πάγωσε εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα ούτε φυσικό αέριο να έχουμε, αλλά και να καταστούν προβληματικές ακόμα και οι επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές. Η χώρα δεν διαθέτει ούτε ενεργειακή, ούτε υδατική ασφάλεια.

Ο οικογενειακός προϋπολογισμός, ήδη πιεσμένος από δόσεις δάνειών, εφόσον έχουμε τα πιο δανεισμένα νοικοκυριά στην Ευρώπη, επιβαρύνεται περαιτέρω από τα έξοδα για το ρεύμα, το φαγητό, την όποια ψυχαγωγία, τα χρήματα που απαιτούνται για την παραπαιδεία και γενικά την ανατροφή των παιδιών, σε ένα κόσμο όπου πλέον πληρώνεις για κάθε δραστηριότητα.

Η Κύπρος, ως χώρα, έχει καλές επιδόσεις στην οικονομία, αλλά υστερεί δραματικά σε τομείς όπως η παιδεία, η ψηφιακή μετάβαση, η πράσινη ανάπτυξη. Όλες οι μεγάλες αναπτυξιακές, διοικητικές και κοινωνικές μεταρρυθμίσεις έχουν σταματήσει. Βαφτίζονται όμως ως μεταρρυθμίσεις κάποιες αυξήσεις επιδομάτων και άλλα επινοήματα χωρίς ουσία. Το ίδιο συμβαίνει και με τα μεγάλα έργα, που έπαψαν να γίνονται, αφού αντί να τροφοδοτούμε τα πλεονάσματα στην ανάπτυξη και τη βελτίωση των θεμελίων της κοινωνίας, τα μεταφράζουμε σε αυξήσεις και ΑΤΑ στο Δημόσιο αλλά και παροχές που λειτουργούν ως ασπιρίνη σε ουσιαστικά προβλήματα.

Στο Κυπριακό άφησαν όλοι την κλεψύδρα να ρέει μέχρι να στερέψει, σαν στρουθοκάμηλοι που κρύβουν το κεφάλι στο χώμα για να μην αναλάβουν ευθύνες, ακόμη και αν απειλείται η εθνική επιβίωση. Στην εξωτερική πολιτική, πράγματι η Κύπρος συνεχίζει σωστά και ήταν πολύ σημαντικές στιγμές οι τελευταίες μέρες με την κάθοδο στη χώρα μας των Ευρωπαίων ηγετών. Θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να δούμε και πώς αυτή η στάση μας θα έχει έμπρακτη αντανάκλαση τόσο στο εθνικό μας θέμα, όσο και στην οικονομία. Διότι μέχρι σήμερα αυτό που πετυχαίνουμε είναι πρωτοβουλίες αποτροπής, όπως η σημαντική στήριξη μετά το κτύπημα του drone στις βάσεις και η συζήτηση που ο Πρόεδρος άνοιξε για το άρθρο 42.7 της Ευρωπαϊκής συνθήκης. Δεν υποτιμώ καθόλου αυτές τις εξελίξεις, δεν είναι όμως αρκετές για να μας φέρουν τις αναγκαίες εξελίξεις.

Μπροστά λοιπόν σε αυτό το πολύπλοκο και απαιτητικό σκηνικό όμως, όλα τα κόμματα δείχνουν το καθένα να βρίσκεται στη δική του νιρβάνα. Οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις έχουν μετατρέψει τους εαυτούς τους από πρωταγωνιστές της πολιτικής ζωής σε φοβισμένους σχολιαστές κυβερνητικών αποφάσεων. Τα δε νέα κόμματα, περιμένουν απλά ένα επόμενο σκάνδαλο, με την ελπίδα να αποκομίσουν οφέλη.

Το μόνο δίλημμα που επιχειρείται να τεθεί ακροθιγώς είναι εάν η κυπριακή κοινωνία θα επιτρέψει την πολιτική ζωή να διολισθήσει στα άγνωστα νερά νέων πολιτικών που, επενδύουν αποκλειστικά στον θυμό και την αγανάκτηση. Σωστό ερώτημα από την ώρα που το ΕΛΑΜ, το Άλμα και η Άμεση Δημοκρατία δεν έχουν πείσει ότι μπορούν να διαχειριστούν την χώρα με επιτυχία. Το ερώτημα όμως παραμένει αδύναμο όσο ούτε το ΔΗΣΥ, ούτε το ΑΚΕΛ ή το ΔΗΚΟ δίνουν στην κοινωνία κάποια ελπίδα για ένα διαφορετικό και καλύτερο μέλλον. Έχουν αφοσιωθεί αποκλειστικά στη μάχη να διασώσουν ό,τι διασώζεται, με μόνο στόχο να κρατήσουν ζωντανές τις προσωπικές φιλοδοξίες των ηγεσιών τους. Κάτι που ασφαλώς δεν ενθουσιάζει κανέναν και δεν δημιουργεί καμία ταύτιση με τους πολίτες.

Σήμερα, όσο κατευθυνόμενο θόρυβο επιχειρούν στα κοινωνικά δίκτυα τα τρολς και οι κομματικοί στρατοί, άλλο τόσο εκκωφαντικά σιωπηλοί παρακολουθούν οι πολίτες μια εκλογική μάχη που δεν αφορά κανένα κοινό σκοπό, παρά μόνο το πως θα παραταχθούν οι πολιτικές δυνάμεις εν όψη προεδρικών. Με την πλειοψηφία των πολιτικών μας να μην αντιλαμβάνονται ότι πολύ χειρότερη από την οργή, είναι η απογοήτευση και η αδιαφορία.