Η κυπριακή γαστρονομία εξελίσσεται. Κρατάει το μεράκι και την ποιότητα για κουπί, και εξερευνά το fine dining.
Παναγιώτης Διογένους
Είναι παράδοξη και σχεδόν κωμική η γαστρονομική διαδρομή που διανύσαμε σε μόλις τρεις δεκαετίες. Περάσαμε με την ταχύτητα μιας Porsche, από το δωρικό “ψουμί τζαι ελιές”, στη στιβαρή γεωμετρία της μακαρονάδας του φούρνου, με τα σημερινά παιδιά να χρησιμοποιούν λέξεις όπως sashimi και okonomiyaki με την ίδια ευκολία που λέγαμε εμείς τη σούβλα. Οι παππούδες και γιαγιάδες μας, κοιτάζουν πίσω από πιάτα με αποξηραμένα φύκια και μοριακή γαστρονομία με απορία και τρόμο. Πίσω όμως από αυτό το φαινομενικό χάσμα, κρύβεται η πιο ενδιαφέρουσα ενηλικίωση της κυπριακής ταυτότητας.
