Μπλεγμένος στις συνέπειες του «μεγάλου λάθους που έκανε να πάει σε πόλεμο με το Ιράν» βρίσκεται ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, καθώς, όπως αναφέρει σε δημοσίευμά του το BBC, υποτίμησε τον βαθμό που το ισλαμικό καθεστώς θα ήταν σε θέση να αντισταθεί.

Και μπορεί ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε το Ιράν να επιθυμούν να επιστρέψουν στον πόλεμο που έχει ανασταλεί από τις 8 Απριλίου, οπότε τέθηκε σε εφαρμογή η εκεχειρία, και παρά τα εκατέρωθεν χτυπήματα να συνεχίζουν τις συνομιλίες με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν, του Κατάρ και άλλων χωρών, ωστόσο, ο δρόμος προς την υπογραφή του μνημονίου κατανόησης μεταξύ των δύο πλευρών αποδεικνύεται δύσβατος.

Οι ΗΠΑ προσπαθούν να διατηρήσουν την πίεση στο καθεστώς της Τεχεράνης να κάνει παραχωρήσεις, αποδεικνύοντας ότι είναι ικανές να προκαλέσουν μεγάλες ζημιές. Από την πλευρά τους οι Ιρανοί υπενθυμίζουν στις ΗΠΑ τη σθεναρή αποφασιστικότητά τους να αντισταθούν καθιστώντας σαφές πως, εάν χρειαστεί, δεν θα διστάσουν να επιτεθούν σε αμερικανικές βάσεις.

Η δήλωση του Ισραήλ ότι τα βομβαρδιστικά του θα επέστρεφαν στη Βηρυτό έχει περιορίσει ακόμη περισσότερο τις επιλογές του Ντόναλντ Τραμπ.

Οσο για τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου, δεν θα προβληματιστεί ιδιαιτέρως εάν μία επίθεσή του στον Λίβανο δυσχεράνει την επίτευξη μιας αμερικανικής συμφωνίας με το Ιράν. Αλλωστε, δεν ήθελε εξαρχής την εκεχειρία με το καθεστώς της Τεχεράνης. Κατά την άποψή του, οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θα είναι μια κακή συμφωνία.

Οι Ιρανοί συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη Χεζμπολάχ, τον σύμμαχό τους στον Λίβανο και έχουν κάνει σαφές ότι μια ευρύτερη συμφωνία με τις ΗΠΑ θα πρέπει να συμπεριλάβει και τον τερματισμό των ισραηλινών επιθέσεων. Και ο πρόεδρος Τραμπ φαίνεται, να προσπαθεί προς το παρόν να συγκρατήσει το Ισραήλ.

Οσο για τα Στενά του Ορμούζ, το ιρανικό καθεστώς θα απαιτήσει ανταλλάγματα για το άνοιγμα τους, είτε πρόκειται για την άρση των κυρώσεων ή την αποδέσμευση περιουσιακών στοιχείων.

Τα «γεράκια», το πλήγμα στην οικονομία και η σύγκριση με τον Ομπάμα

Το κλείσιμο των Στενών είναι καταστροφικό για μεγάλο μέρος της παγκόσμιας οικονομίας. Οι ΗΠΑ δεν εξαρτώνται πλέον από το πετρέλαιο του Κόλπου, αλλά οι τιμές της βενζίνης στην Αμερική εξακολουθούν να καθορίζονται από την παγκόσμια αγορά πετρελαίου.

Ο Τραμπ βρίσκεται σε δύσκολη θέση, καθώς «έχει βρεθεί μπλεγμένος στις συνέπειες του μεγάλου λάθους που έκανε πηγαίνοντας στον πόλεμο υποθέτοντας από κοινού με τον στενό του σύμμαχο Μπέντζαμιν Νετανιάχου μια εύκολη νίκη» και υποτιμώντας τον βαθμό στον οποίο το ισλαμικό καθεστώς ήταν προετοιμασμένο να αντισταθεί και να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις τους.

Ο Τραμπ δεν βλέπει εύκολη διέξοδο και το ιρανικό καθεστώς θέλει να διατηρήσει την κατάσταση αυτή.

Ο Αμερικανός πρόεδρος θα πρέπει καταρχάς να ανοίξει ξανά τα Στενά του Ορμούζ.

Ο πόλεμος κατά του Ιράν είναι βαθιά αντιδημοφιλής στις ΗΠΑ και μια πιθανή κλιμάκωσή του θα στρέψει ακόμη περισσότερους Αμερικανούς εναντίον του.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Τραμπ είναι ότι οι παραχωρήσεις που θα απαιτήσει το Ιράν για να γίνει αυτό βρίσκουν αντίθετα τα «γεράκια» εντός του ίδιου του Ρεπουμπλικανικού κόμματος του και δεν συμβαδίζουν με την επιθυμία του να επιδείξει μια νίκη ενάντια στο ιρανικό καθεστώς.

Μάλιστα ο πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται «αλλεργικός» απέναντι σε οποιαδήποτε δυσμενή σύγκριση μεταξύ οποιασδήποτε συμφωνίας κάνει με το Ιράν, ακόμη και αν πρόκειται για συμφωνία για παράταση της εκεχειρίας και της πυρηνικής συμφωνίας που επιτεύχθηκε υπό τον Μπαράκ Ομπάμα το 2015. Ο Τραμπ την καταδίκασε και κατά την πρώτη του θητεία στον Λευκό Οίκο απέσυρε τις ΗΠΑ.

Την ίδια ώρα τα πλούσια αραβικά κράτη του Κόλπου έχουν υποστεί μακροπρόθεσμη οικονομική ζημιά και δεν θέλουν να υποφέρουν άλλο. Και με στόχο τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξή τους, είναι προς το συμφέρον τους να μετατραπεί ο Κόλπος σε ένα σταθερό κέντρο για την παγκόσμια οικονομία που θα είναι ασφαλές για ξένες επενδύσεις. Ομως, ο πόλεμος έχει προκαλέσει σοβαρό πλήγμα και η αποκατάσταση της σταθερότητας θα πάρει χρόνια.

Οταν ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου πήγαν σε πόλεμο με το Ιράν θεώρησαν ότι η μεγάλη αεροπορική ισχύς των χωρών τους θα ήταν αρκετή για να απομακρύνουν το ισλαμικό καθεστώς στην Τεχεράνη. Ομως έκαναν λάθος.

Παρεξήγησαν τη φύση ενός καθεστώτος που έχει επιβιώσει για σχεδόν μισό αιώνα παρά τις σοβαρές δοκιμασίες που επιβλήθηκαν από τους πολέμους, τις κυρώσεις και την απομόνωση.

Τώρα οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ζουν με τις συνέπειες – και το ίδιο και ο υπόλοιπος κόσμος.