ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Ένα άνοιγμα στον φαντασιακό κόσμο

Η Βίκυ Περικλέους παρουσιάζει τη νέα της δουλειά με τίτλο «Το Αδρανές Σιντριβάνι» στην γκαλερί Art Seen

Της Λουΐζας Λούη

Λίγο πριν από τα εγκαίνια της έκθεσης «Το Αδρανές Σιντριβάνι» της εικαστικού Βίκυ Περικλεούς συνάντησα την εικαστικό στην γκαλερί Art Seen για να μιλήσουμε για την έκθεσή της. Με ξενάγησε με θέρμη, εξηγώντας μου πώς εμπνεύστηκε από την αρχιτεκτονική του έξω και μετέφερε αυτό το μοτίβο μέσα στην γκαλερί. Στο έργο της, η Περικλέους εξετάζει και παράγει εικόνες στις οποίες περιβάλλοντα, χειρονομίες και συναντήσεις ταλαντεύονται μεταξύ οικείου και ξένου, ερείπιου και μοντέλου, του κοντά και του μακρινού, όπως αυτά απορρέουν μέσα από μετααποικιακές καταστάσεις και γεωγραφικά και πολιτισμικά φαντασιακά. Η Βίκυ Περικλέους είναι επίκουρη καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Frederick της Κύπρου. Σπούδασε στο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Γουίµπλετον στο Λονδίνο και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στη Βενετία.

Πρόταση ΙΙΙ (2020, κολάζ, c-print, φύλλα χρυσού) εικόνες από ελληνικές Εγκυκλοπαίδειες Γεωγραφίας της δεκαετίας του 1960.

–Τι να περιμένει να δει το φιλότεχνό κοινό στην έκθεσή σου «Το Αδρανές Σιντριβάνι»;

–Στη έκθεση θα δούμε μια μεγάλη εγκατάσταση που το κύριό της μέρος επιστρέφει το μοτίβο του εξωτερικού χώρου. Ένα μοτίβο του ’90 το οποίο επιστρέφει σε σχέση με την αρχιτεκτονική δομή της γκαλερί, το οποίο το ίδιο έργο καθορίζεται από τον χώρο και ονομάζεται «Η αιωνία επιστροφή του ήλιου». Διάφοροι χώροι επιστρέφουν και πάλι για να προτείνουν μια άλλη χωρητικότητα, ενός άλλου είδους εικόνα που θα δημιουργηθεί στην γκαλερί, σε ένα ενδιάμεσο χώρο. Δουλεύω με εικόνες αρχείου που τις ξανακατασκευάζω. Επίσης, θα δούμε μια μπρουταλιστική κατασκευή του 1930, το οποίο ήταν μέρος τις ωκεανικής πισίνας στην Καζαμπλάνκα στο Μαρόκο. Αυτή η τσουλήθρα ουσιαστικά ήταν μέρος του κέντρου σωματικής αγωγής για τους Μαροκινούς και Ευρωπαίους. Έτσι ξαναστήνω αυτό το ερείπιο σαν ένα μοντέλο σε σχέση με την ένταση του κοινωνικού περιεχομένου έξω από την γκαλερί. Επίσης, θα υπάρχει και ένα βίντεο που θα τρέχει παράλληλα στην ιστοσελίδα της γκαλερί. Το βίντεο αυτό είναι αρχειακό, κινηματογραφώ με το κινητό μου οπουδήποτε βρίσκομαι στην Κύπρο.

«Το θεωρώ σημαντικό για εμένα ότι δεν υπάρχουν αυτές οι κυρίαρχες εθνικές αφηγήσεις και τα κυρίαρχα πολιτικά μηνύματα, αλλά υπάρχουν αυτές οι έννοιες».

–Πώς οι εικόνες και τα έργα συνομιλούν μεταξύ τους;

–Όλα τα έργα είναι από την Κύπρο αλλά τα απομακρύνω από την αισθητική τους, όπως τα -αποτυπώνω. Έχουν μια απόσταση από τη συναισθηματική αφήγηση-φόρτιση της εικόνας του ίδιου του τόπου που παράγουμε ως Κύπριοι. Με ενδιαφέρει αυτή η ιδέα του μοντέλου σαν μια πρόταση που επαναφέρεται. Ένα ακόμη ένα έργο από την έκθεση είναι μια πέτρα που βρήκα σε μια παραλία στο Παραμάλι, στην Πάφο, η ιδέα του θραύσματος την οποία έφτιαξα ξανά σε κεραμικό. Ένα μοντέλο του πρωτοτύπου γίνεται ένα θραύσμα της αφήγησης της ίδιας της έκθεσης επειδή ξαναεπαναφέρει την ιδέα της θάλασσας, τις μετατοπίσεις του ελάχιστου θραύσματος που είναι μια πέτρα.

–Άρα πάλι παίζεις πάρα πολύ με τον χρόνο;

–Ακριβώς, είναι όλες αυτές οι επικαλύψεις οι χωροχρονικές που δημιουργεί ένα άνοιγμα στο φαντασιακό. Όλη αυτή η προσπάθεια να ακολουθήσεις τις φόρμες σαν μια κίνηση χειρονομιακή, να ακολουθήσεις τη φύση δημιουργεί σαν μια δεύτερη ανάγνωση. Δεν έχει το μεγάλο δίδαγμα αυτό το έργο, αλλά πάει πίσω στην ιδέα της κατασκευής και στο πώς κατασκευάζονται οι αφηγήσεις. Και στο τέλος είναι ένα σχέδιο που επιστέφει η εικόνα της σκάλας. Με έντονο κίτρινο χρώμα ουσιαστικά ξαναεπιστρέφει αυτή η εικόνα της τσουλήθρας από την Καζαμπλάνκα και «έπρεπε» να αποτυπωθεί αυτή η εικόνα μόνο με κίτρινα.

–Γιατί μόνο με κίτρινα;

–Αυτό επαναφέρεται γύρω από την ιδέα του μετεικάσματος (afterimage). Το μετείκασμα ουσιαστικά είναι η εικόνα που παραμένει στους νευρώνες των ματιών που παράγει το νευρικό σύστημα εάν σε κάψει ο ήλιος. Για εμένα δουλεύει σαν διπλό μετείκασμα από τη μία λειτουργεί την ώρα που προτείνεται και πάλι αυτή η εικόνα με την ιδέα αυτή, του εντόνου ηλίου. Από την άλλη όμως δουλεύει και σαν ένα δεύτερο μετείκασμα ακριβώς του ιδίου του φαντασιακού. Ένα άνοιγμα στο φαντασιακό. Εκείνη τη στιγμή υπάρχει μια μετατόπιση από το σώμα που μπορεί να γυρίσει και το βλέμμα που μπορεί να κρατήσει αυτή την εικόνα. Έτσι τα δένει όλα μαζί, εννοιολογικά.

Πληροφορίες

Art Seen, από 28 Φεβρουαρίου μέχρι 10 Απριλίου 2020. Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή 15:30 – 19:00 ή με ραντεβού. Cronos Court, Λεωφόρος Μακαρίου 66Β, Λευκωσία.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Εικαστικά: Τελευταία Ενημέρωση