Από πότε οι φοιτητικές εστίες ενός δημόσιου πανεπιστημίου, με πρωμετοπίδα και νομική θεσμοθέτηση του Δωρέαν του χαρακτήρα του, πρέπει να χρεώνονται καν; Σε μια κοινωνία με αντίληψη υπέρ της Δημόσιας και Δωρεάν παιδείας αυτό φαντάζει εκτός πραγματικότητας. Πώς γίνεται οι φοιτητικές εστίες ενός πανεπιστημίου που ακριβώς υπάρχουν για να βοηθούν τους φοιτητές των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων, να λειτουργούν με την λογική, να «βγάζουν» τα λεφτά τους; Είναι απαράδεκτο.
ΟΙ εστίες ακριβώς υπάρχουν για να εξυπηρετούν τους φοιτητές που είτε δεν θα μπορούσαν να σπουδάσουν λόγω του κόστους στέγασης, είτε θα επηρεάζονταν από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων του προγράμματος σπουδών τους από την ανάγκη μιας δουλειάς πλήρους απασχόλησης για τα προς το ζήν.
Με το ίδιο σκεπτικό οι μισθοί του Αστυνομικού Σώματος πρέπει να πληρώνονται από τα πρόστιμα που επιβάλλονται, αλλά βεβαίως και την χρέωση μιας αστυνομικής επέμβασης ίσως και σωτήριας για την ίδια μας την ζωή. Επίσης, μισθοί του Δικαστικού Σώματος θα έπρεπε να βγαίνουν από την χρέωση του οποιουδήποτε για τα έξοδα μιας δίκαιης δίκης. Ακόμα, με την ίδια λογική πρέπει να χρεώνει η πυροσβεστική υπηρεσία την σωτηρία κάποιου ατόμου ίσως ακόμα και από σίγουρο θάνατο. Και βεβαίως οι ιατρικές υπηρεσίες του κράτους πρέπει να χρεώνουν την σωτηρία της ζωής κάποιου ατόμου στο ακριβές αντίτιμο των αναλώσιμων και των μισθών των ιατρών, νοσοκόμων κτλ.
Αυτή η λογική με βρίσκει έντονα ενάντιο και πραγματικά αηδιασμένο. Δεν μπορεί κάθε δαπάνη να είναι παραγωγική. Η ουσία στην Δημοκρατία είναι μια εύρυθμη κοινωνία που ακριβώς για να υπάρξει απαιτέι δαπάνες κοινωνικού και ανθρωπιστικού χαρακτήρα που να διασφαλίζουν τον χαρακτήρα της ίδιας της Δημοκρατικής Κοινωνίας.
Το Πανεπιστήμιο Κύπρου λοιπόν οφείλει να προσφέρει στους φοιτητές του που αντιμετωπίζουν δυσκολίες λόγω της κοινωνικής αδικίας να μην γενήθηκαν σε ένα πλουσιόσπιτο με την ζωή τους εξασφαλισμένη από την κοιλιά της μητέρας τους. Ωφείλει λοιπόν να τους προσφέρει την απρόσκοπτη φοίτηση ως μια υπηρεσία στην ίδια την κοινωνία που το χρηματοδοτεί.
Όλα αυτά βεβαίως ισχύουν αν και μόνο αν σκεφτούμαι με την λογική που κυριάρχησε από την καταστροφή-προδοσία του 1974 μέχρι σήμερα. Την λογική της μικτής οικονομίας και του κοινωνικού κράτους πρόνοιας. Φαίνεται σήμερα κάποιοι επιδιώκουν να κατεδαφίσουν το τι κτίστηκε τις προηγούμενες δεκαετίες και για αυτό στέκομαι απέναντι σε οποιονδήποτε πληγώνει το όνειρο πάνω στο οποίο βασίστηκε η Κυπριακή Κοινωνία και δεν προσπαθεί να το διατηρήσει αλλά και να το βελτιώσει.
* Ο Χρίστος Κουμίδης είναι Φοιτητής Τμήματος Πολιτικών μηχανικών και Μηχανικών Περιβάλλοντος Πανεπιστημίου Κύπρου
