Παναγιώτης Καπαρής
«Ώρα καλή, τζι ώρα χρυσή, τζι ώρα ευλοημένη…» και η δεύτερη κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς. Η Κύπρος στο τιμόνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα καθορίζει την ατζέντα και θα προεδρεύει σε εκατοντάδες συσκέψεις, είτε στις Βρυξέλλες είτε στη Λευκωσία. Καλό κουράγιο, γιατί η δουλειά είναι κοπιώδης και οι συγκυρίες εξαιρετικά δύσκολες. Δεν είναι ώρα για πανηγύρια και φανφάρες, αλλά είναι η ώρα για επίλυση δύσκολων εξισώσεων, οι οποίες ξεκινούν την οικονομική κρίση, η οποία μαστίζει τους «μεγάλους» της γηραιάς ηπείρου και φθάνει μέχρι τις δύσκολες γεωπολιτικές επιλογές, όπως προέκυψαν από την άνοδο του Ντόναλτ Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες και τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία. Ο ιστορικός κανόνας, λέει ότι αυτοκρατορίες ανεβαίνουν όταν έχουν πλούτο και διαλύονται όταν δεν μπορούν να θρέψουν τους υπηκόους τους. Η γραφειοκρατία αποτελεί τη δύναμη της εξουσίας, όταν υπηρετεί τους πολίτες και καθίσταται κατάρα, όταν εξαναγκάζονται οι πολίτες να υπηρετούν τη γραφειοκρατία.
Η πρώτη Προεδρία της Κύπρου ήταν το δεύτερο εξάμηνο του 2012, επί Δημήτρη Χριστόφια. Ο αείμνηστος κομμουνιστής πρόεδρος, τα έλεγε «καλά» στα ευρωπαϊκά σαλόνια για τους «κακούς» τραπεζίτες και την εκμετάλλευση των φτωχών. Η απάντηση του «βαθέος κράτους» της διεθνούς οικονομικής τάξης, ήταν οι συνεχείς υποβαθμίσεις της κυπριακής οικονομίας από τους οίκους αξιολόγησης, ελέω και θλιβερών επιδόσεων, με χρέη, τον ΕΛΑ και ένα σωρό άλλες δύσκολες καταστάσεις. Τότε ήταν στο προσκήνιο οι απειλές για το κούρεμα των καταθέσεων και οι συνεχείς δεσμεύσεις των υποψηφίων προέδρων, ότι δεν πρόκειται να υπογράψουν κούρεμα. Και πριν «αλέκτωρ φωνήσαι» πίσω από τις κλειστές πόρτες του Γιούρογκρουπ, πίσω από εκβιασμούς και απειλές, χωρίς πρακτικά και δικαιολογίες, έγινε το πρώτο πείραμα στον κόσμο, με τη «νόμιμη» κλοπή των καταθέσεων. Ο τότε πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, έριξε την ευθύνη στην προηγούμενη κυβέρνηση του Δημήτρη Χριστόφια και με το «κόλπο» των χρυσών διαβατηρίων, πριν εισέλθει σε «σκοτεινές ατραπούς» κατάφερε και να επανεκλεγεί στην Προεδρία της Δημοκρατίας.
Σήμερα τα δεδομένα είναι αλλιώς. Η Κύπρος «πετά» οικονομικά στα «χαρτιά», παρά τις μεγάλες ανισότητες, οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες «ταλανίζονται» οικονομικά και οι πολίτες τους υποφέρουν και διαμαρτύρονται. Τώρα αν το σενάριο του 2012 επαναληφθεί, σίγουρα το «γέλιο της Παρασκευής θα γίνει κλάμα του Σαββάτου» για όλη την Ευρώπη. Θεωρητικά δεν θα αγγίξει την Κύπρο, αλλά αν καταρρεύσουν οι μεγάλοι, λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και τους δυσβάστακτους ΝΑΤΟϊκους όρους της Αμερική, τότε μοιραία τα «απόνερα» θα πλήξουν και το νησί μας. Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης είναι διπλωμάτης με μεγάλη πείρα και ξέρει καλά τα «τερτίπια» της διεθνούς πολιτικής. Άραγε θα καταφέρει να μετατρέψει τον φόβο σε ελπίδα και να αναδειχθεί σε ιστορικό ηγέτη της Ευρώπης; Ή μήπως θα καταστεί ο μοιραίος πρόεδρος και επί των ημερών του θα επιβεβαιωθούν οι προφητείες, οι οποίες μιλούν για διάλυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος;
Η υφυπουργός Μαριλένα Ραουνά και το επιτελείο της, εργάζονται με θρησκευτική ευλάβεια για τον μεγάλο σκοπό. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εδώ και μήνες επισκέπτεται ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ακόμη και το εμπόλεμο Κίεβο. Τώρα αν όλοι αυτοί οι κόποι και όλες αυτές οι δαπάνες, θα αφήσουν κάτι καλό και για την Κύπρο, είναι μια άλλη δύσκολη υπόθεση. Άραγε μετά από 22 χρόνια, από την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα εκπληρωθεί το ποθούμενο, θα λυθεί το Κυπριακό και θα εφαρμοστεί το ευρωπαϊκό κεκτημένο σε όλη την Κύπρο; Άραγε θα επιστρέψουμε σε εποχές, όπου όλοι οι πολίτες μπορούσαν να έχουν σπίτι και αυτοκίνητο και δεν είχαν έγνοια αν θα τους αρκέσει ο μισθός μέχρι το τέλος του μήνα; Άραγε θα επιστρέψουμε στις καλές και ξέγνοιαστες εποχές, όπου μπορούσες να κυκλοφορήσεις χωρίς το άγχος από τις κάμερες στους δρόμους, χωρίς να σμπαραλιάζονται τα νεύρα σου, από το κυκλοφοριακό χάος και τη μόλυνση στον αέρα;
Το πολιτικό σκηνικό στην Κύπρο αλλάζει με τους «αστέρες» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η πάλη των ευρω-λιγούρηδων με τους ευρω-σκεπτικιστές, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο, κάτω από το βάρος της οικονομικής δυσπραγίας, η οποία αγγίζει τους πολλούς και αφήνει εκτός τους λίγους. Το κράτος δικαίου και το κοινωνικό κράτος, πίσω από τους ατέλειωτους νόμους, κατάντησε κράτος ταλαιπωρίας και φόβου. Το τηλεοπτικό σύνθημα της Κυπριακής Προεδρίας λέει η «Ευρώπη σε κίνηση, η Κύπρος μπροστά», είναι ευφάνταστο, αλλά αλήθεια πόσο μπορεί να μετουσιωθεί σε ελπίδα για το μέλλον; Με την Ευρώπη ή χωρίς, σιγανά και ταπεινά, θα περάσουμε και αυτό τον «κάβο» της ζωής.
