Πρόσφατα η κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα που έχουν στόχο την ανακούφιση ευάλωτων ομάδων που πλήττονται από τον πληθωρισμό. Επιπλέον μέτρα προς την ίδια κατεύθυνση αναμένεται ότι θα εξαγγείλει ο πρωθυπουργός τον Σεπτέμβριο στη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για στοχευμένη επιστροφή στην κοινωνία από τα πλεονάσματα που προκύπτουν από τη συνετή οικονομική διαχείριση των τελευταίων ετών.

Οι αποφάσεις για το ποιοι θα βοηθηθούν είναι πάντα δύσκολες γιατί τα λεφτά δεν φτάνουν ποτέ για όλους. Συνήθως τα περισσότερα παίρνουν εκείνοι που φωνάζουν δυνατότερα, γι’ αυτό εδώ θα γράψω για κάποιους που δεν μπορούν να το κάνουν. Είναι οι φιλανθρωπικές μη κερδοσκοπικές οργανώσεις που εθελοντικά αναλαμβάνουν την περίθαλψη ατόμων που ανήκουν σε κατηγορίες, κυρίως άτομα με κινητική αναπηρία, που το κράτος αδυνατεί να φροντίσει. Πρόκειται για οργανώσεις επίσημα αναγνωρισμένες, αυστηρά ελεγχόμενες και συνεργαζόμενες με το κράτος.

Η πιο συνηθισμένη μορφή συνεργασίας είναι η ανάληψη από την οργάνωση της φροντίδας του ατόμου και η καταβολή από τον ΕΟΠΥΥ ενός ημερήσιου ποσού (νοσήλια). Σημειώνω ότι το ποσό χορηγείται μόνον όταν το άτομο βρίσκεται στη δομή. Αν τυχόν απουσιάσει για κάποιον λόγο, π.χ. ασθένεια, το νοσήλιο δεν καταβάλλεται παρόλο που οι δαπάνες των δομών είναι σταθερές και μόνιμες, περίπου το 80% για εξειδικευμένο προσωπικό. Επίσης, το νοσήλιο είναι το ίδιο για άτομα με και χωρίς κινητική αναπηρία παρόλο που οι ανάγκες σε προσωπικό είναι υπερδιπλάσιες για τη φροντίδα ατόμων με κινητική αναπηρία.

Αυτά είναι το λιγότερο. Το πιο σοβαρό είναι ότι τα νοσήλια έχουν να προσαρμοστούν από το 2005 που είχαν οριστεί σε 40 ευρώ την ημέρα. Οι δαπάνες αυξάνονται ακολουθώντας τον πληθωρισμό, μόνο τα τρία τελευταία χρόνια το κόστος μισθοδοσίας στην Ελλάδα έχει αυξηθεί περίπου 20%. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς σοφός για να αντιληφθεί ότι τα περισσότερα ιδρύματα που ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία αντιμετωπίζουν υπαρξιακό πρόβλημα.  

Η αρωγή του κράτους, με νοσήλια ή άλλους τρόπους, δεν είχε ποτέ σχεδιαστεί για να καλύπτει το σύνολο των δαπανών των εν λόγω ιδρυμάτων. Hταν και θα παραμείνει συμπληρωματική της ιδιωτικής γενναιοδωρίας.

Oμως υπάρχουν όρια. Τα ιδρύματα προσφέρουν μία πολύτιμη υπηρεσία στην κοινωνία και το κράτος, παγώνοντας τις παροχές του, τα εκμεταλλεύεται. Βραχυχρόνια έχει το επάνω χέρι, είναι παντοδύναμο. Σύντομα όμως, όταν οι ασφαλισμένοι τρόφιμοι βρεθούν άστεγοι, το θέαμα δεν θα είναι ωραίο και το κράτος θα αναγκαστεί να σηκώσει όλο το βάρος.

Η επαρκής στήριξη της πολιτείας στις δομές δεν είναι ελεημοσύνη, είναι ανταπόδοση προσφερόμενων υπηρεσιών και πρέπει να είναι δίκαιη και να ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες. Ας τα σκεφτούν αυτά οι αρμόδιοι που αποφασίζουν την κατανομή των πλεονασμάτων.