Αγαπητή ή αγαπητέ φίλε πρόεδρε, γνωρίζω τον τεράστιο όγκο εργασίας που υψώνεται μπροστά σου, και εύχομαι επιτυχία. Με τη δημόσια αυτή απεύθυνσή μου σε σένα, δεν είναι ούτε για να υποδείξω πώς να επιτελέσεις το έργο σου, ούτε πολύ περισσότερο για να δώσω συμβουλές. Απευθύνομαι για έναν και μόνο συγκεκριμένο λόγο. Θα θυμάστε υποθέτω πως εδώ και μια πενταετία εργάζομαι μαζί με δεκάδες άλλους πάνω σε μια μεγαλεπήβολη ομολογουμένως ιδέα. Δεν έχω σκοπό να την αναλύσω εδώ σε βάθος, αν και θα την παραθέσω ολόκληρη ως συνημμένο. Γνωρίζω, λοιπόν, όπως και εσείς, πως σήμερα τα Ηνωμένα Έθνη βρίσκονται κάτω από ισχυρή πίεση. Ο ρόλος τους έχει προφανώς υποβαθμιστεί. Δεν είμαι της άποψης πως θα παραμείνουν έτσι τα πράγματα. Αν άλλωστε έτσι γίνει, τότε το μέλλον όλης της ανθρωπότητας, και όχι μόνον της δικής μας πατρίδας, θα φαίνεται πολύ σκοτεινό.
Πιστεύω, λοιπόν, πως το μέλλον θα είναι τουλάχιστον βατό με την ενίσχυση και όχι με την καταρράκωση των παγκόσμιων θεσμών. Ο κόσμος έχει μέλλον μόνο μέσα από τη συνεργασία. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο κατέθεσα την ιδέα για την ανάγκη εγκαθίδρυσης στη χώρα μας (στη διαδικασία διεξόδου για το κυπριακό πρόβλημα) ενός μεγάλου παγκόσμιου θεσμού. Δεν υπάρχει κατά την άποψή μου κανένας άλλος τρόπος ενίσχυσης του αισθήματος ασφάλειας όλων των Κυπρίων σε περίπτωση εξελίξεων για τη λύση.
Αγαπητέ(ή) πρόεδρε, πιστεύω πως σε μερικά χρόνια ένας τέτοιος θεσμός θα υπάρχει στην περιοχή μας. Μπορεί (χάριν παραδείγματος) να εγκατασταθεί στο Μαρόκο, στην Κωνσταντινούπολη, ή στα Ιεροσόλυμα. Να εργαστούμε πρέπει, έτσι ώστε η χώρα που θα τον φιλοξενήσει να είναι η Κύπρος. Έχουμε και δικαίωμα και χρέος. Παραθέτω εδώ μέρος του σκεπτικού μου:
«Αν ρίξει κανείς μια ματιά στον χάρτη της Ευρώπης και αναζητήσει να δει πού εδρεύουν μεγάλοι παγκόσμιοι θεσμοί, θα παρατηρήσει ίσως ότι σχεδόν όλοι είναι εγκατεστημένοι στη Βόρεια Ευρώπη. Ενδεικτικά: τα δύο Ευρωπαϊκά Κοινοβούλια (στο Βέλγιο και τη Γαλλία), το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στην Ολλανδία, το ΝΑΤΟ στο Βέλγιο, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο, τα Ηνωμένα Έθνη στην Ελβετία, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στη Φρανκφούρτη κ.λπ. κ.λπ.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι, όπως εύστοχα και ελαφρώς παραφρασμένα το έθεσε ο Jean Monnet. “Τις εξελίξεις στη ζωή τις φέρνουν οι άνθρωποι. Τις συντηρούν, όμως, οι θεσμοί”».
Αγαπητέ/ή πρόεδρε, για τη συγκεκριμένη ιδέα συνάντησα εκατοντάδες ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων υπουργών σε Κύπρο και Ελλάδα, πρέσβεις πολλών χωρών, μη εξαιρουμένων πρέσβεων της Τουρκίας στις Βρυξέλλες, όλη βεβαίως την ελληνοκυπριακή ηγεσία, αλλά και την τουρκοκυπριακή, και η ιδέα στηρίχθηκε από όλους. Θυμίζω πως την ιδέα στήριξαν ομού τα ελληνοκυπριακά και τα τουρκοκυπριακά κόμματα σε συνάντησή τους στο Λήδρα Πάλας, και δημοσιοποίησαν με κοινό ανακοινωθέν τον Φεβρουάριο του 2025, κατόπιν πρωτοβουλίας του Δημοκρατικού Κόμματος. Είναι κατανοητό νομίζω πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί από μόνος του να προωθήσει περαιτέρω την ιδέα αυτή.
Είναι γι’ αυτό τον λόγο που αποτάθηκα τον Φεβρουάριο του 2023 στο Ίδρυμα Κοινοβουλευτισμού, που το διοικητικό του συμβούλιο απαρτίζεται από τους αρχηγούς των κομμάτων και ζήτησα όπως η όλη προσπάθεια υιοθετηθεί από το συγκεκριμένο ίδρυμα έτσι ώστε να υπάρχει μια θεσμική εκπροσώπηση. Η ιδέα εγκρίθηκε και τα μέλη τάχθηκαν υπέρ της υλοποίησής της.
Για λόγους άσχετους με την παρούσα επιστολή, η απόφαση του Σώματος δεν υλοποιήθηκε.
Είναι έκκλησή μου προς εσάς όπως μέσα και από μια συνάντησή μας, δώσετε ώθηση στο θέμα. Το Ίδρυμα Κοινοβουλευτισμού αποτελεί μια ισχυρή πλατφόρμα για την προώθηση μιας ιδέας, από την οποία η Κύπρος έχει μόνο όφελος να αποκομίσει. Υπενθυμίζω ότι χιλιάδες συμπολίτες μας υποστήριξαν την ιδέα και πάρα πολλοί συνυπέγραψαν υπόμνημα προς την ηγεσία του κράτους.
Ο κ. Τάκης Χατζηγεωργίου είναι πρώην ευρωβουλευτής.
takishg@gmail.com
