Δύο πολύ σημαντικές ειδήσεις που είχαμε τον τελευταίο μήνα και που θα έπρεπε να είχαν σημάνει συναγερμό στα πολιτικά κόμματα της Κύπρου, αλλά και στην κυβέρνηση, πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες. Η πρώτη είδηση αφορά την ιστορική σύνοδο κορυφής των ηγετών της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βορείου Ιρλανδίας, που συνήλθαν στο Κάρντιφ της Ουαλίας, υπό την κομματική τους ιδιότητα, στις 14 Σεπτεμβρίου. Η δεύτερη είδηση είναι το αποτέλεσμα των εκλογών στο Κεμπέκ του Καναδά, που διεξήχθησαν στις 5 Οκτωβρίου.

Στην πρώτη περίπτωση, οι ηγέτες του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας, Τζον Σουίνι, του Plaid Cymru της Ουαλίας, Ρουν απ Ιόρβερθ και του Σιν Φέιν της Βορείου Ιρλανδίας, Μισιέλ Ο’Νιλ, υπέγραψαν κοινή συμφωνία, με την οποία διακήρυξαν το δικαίωμα των τριών αυτών συνιστωσών χωρών του Ηνωμένου Βασιλείου στην αυτοδιάθεση. Τα τρία κόμματα ζητούν μεγαλύτερη αυτονομία με τελική κατάληξη την ανεξαρτησία από το Ηνωμένο Βασίλειο, αν και έχουν διαφορετικές απόψεις σε σχέση με τα δημοψηφίσματα και τα χρονοδιαγράμματα. Η ουσία της συνάντησης, όμως, είναι ότι οι τρεις αυτές συνιστώσες χώρες του Ηνωμένου Βασιλείου ζητούν μεγαλύτερη αυτονομία με τελικό στόχο την ανεξαρτησία τους.

Η δεύτερη είδηση αφορά τη νίκη που εξασφάλισε στις εκλογές της 5ης Οκτωβρίου στο Κεμπέκ του Καναδά, το αποσχιστικό κόμμα Parti Quebecois (Κόμμα του Κεμπέκ). Μπορεί το εν λόγω κόμμα να μην εξασφάλισε την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στο τοπικό κοινοβούλιο, αλλά επέστρεψε στην εξουσία, μετά από δέκα χρόνια, υποσχόμενο ένα ακόμα δημοψήφισμα με στόχο την ανεξαρτησία από τον Καναδά. Ο ηγέτης του, Πολ Σεν Πιερ Πλαμοντέν, δήλωσε, ωστόσο, ότι θα περιμένει μέχρι να φύγει από την εξουσία ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ για να προχωρήσει σε δημοψήφισμα.

Τι σημαίνουν για την Κύπρο αυτές οι δύο ειδήσεις και γιατί έπρεπε να είχε σημάνει συναγερμός στα πολιτικά κόμματα και στην κυβέρνηση; Επιδιώκουμε, λένε, λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας. Και ερωτώ: Δεν βλέπουμε τι συμβαίνει στον κόσμο για να παραδειγματιστούμε; Έχω γράψει δεκάδες άρθρα επισημαίνοντας τη διάλυση ομοσπονδιακών κρατών τα οποία αποτελούντο από εθνικές ομάδες. Και ερωτώ ξανά και ας γίνομαι φορτικός: Πού είναι η Τσεχοσλοβακία, που το 1989 έφερε ελληνοκυπριακά και τουρκοκυπριακά κόμματα μαζί για να συζητήσουν λύση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας; Πού είναι η Γιουγκοσλαβία; Πού είναι η Σοβιετική Ένωση;

Τι δεν κατανοούν οι πολιτικοί μας; Δεν αντιλαμβάνονται ότι με τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία δεν ενώνεται η χώρα και ο λαός της; Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι Τουρκοκύπριοι θα ζουν στη μια περιοχή/πολιτεία/κρατίδιο και οι Ελληνοκύπριοι στην άλλη; Δεν αντιλαμβάνονται ότι θα έχουν τη δική τους κυβέρνηση, με εκτελεστική, νομοθετική και δικαστική εξουσία; Και αν αποφασίσουν οι Τουρκοκύπριοι, μέσω της τοπικής τους Βουλής, να ζητήσουν αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία, ποιος θα τους σταματήσει; Οι πολιτικά αφελείς θα πουν «θα απαγορεύεται ρητά η απόσχιση, ή/και η ένωση με άλλο κράτος». Χαίρω πολύ. Και αν το κάνουν; Θα σταλεί ομοσπονδιακή αστυνομία να τους σταματήσει;

Πρέπει οι πολιτικοί μας ηγέτες και η κυβέρνηση να ξυπνήσουν και να δουν τι συμβαίνει γύρω μας. Όταν κινδυνεύει με διάλυση το Ηνωμένο Βασίλειο με την αποχώρηση της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βορείου Ιρλανδίας, όταν στον Καναδά αιωρείται ο κίνδυνος διάσπασης με την ενδεχόμενη ανεξαρτησία του Κεμπέκ, θα αντέξει η Κύπρος στην προσπάθεια αποχώρησης της τουρκοκυπριακής πολιτείας από το ομόσπονδο κράτος, που θα έχει πίσω της και την Τουρκία; Πάμε καλά σε αυτό τον τόπο; Έχουμε πολιτικούς ηγέτες που αναγνωρίζουν τους κινδύνους μιας διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, ή είναι τόσο πολιτικά ανίκανοι που θα λύσουν το Κυπριακό με σφυρίχτρες και μπαλόνια; Ο Ερντογάν ζητάει από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών αναγνώριση του ψευδοκράτους, και κάποιοι αφελείς δικοί μας σφυρίζουν αδιάφορα και ζητούν από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να κάνει κάτι για να επαναρχίσουν οι συνομιλίες για λύση (ή μήπως διάλυση;).

Πόση αφέλεια σε αυτή τη χώρα;

* Πολιτικός επιστήμονας / δημοσιογράφος.