ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Πιο mainstream... πεθαίνεις!

Του Γιάννη Ιωάννου

Του Γιάννη Ιωάννου

Οι εκλογές του Μαΐου θα διεξαχθούν και αυτό είναι το μόνο σίγουρο, σε ένα κλίμα απαξίωσης και κόπωσης όσον αφορά ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος στην Κύπρο. Ο μέσος/η Κύπριος πολίτης/σσα έχει κουραστεί από το τέλμα στο Κυπριακό, την τοξικότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό και την όλη αίσθηση της διαφθοράς που δείχνει να τέμνει οριζόντια, και διαχρονικά, όλα τα μεγάλα κοινοβουλευτικά κόμματα της Κύπρου.

Επιπλέον, ο μέσος συμπολίτης μας εκεί έξω, στον πραγματικό κόσμο της καθημερινότητας, δείχνει να τρέχει με τους αδυσώπητους ρυθμούς της επιβίωσης: Εργασία, δάνεια, δεύτερη δουλειά, «κούρσες για τα μωρά», δάνεια πάλι, δίδακτρα και όλα αυτά σε συνθήκες –λόγω της πανδημίας– κοινωνικής αποστασιοποίησης, περιορισμού και της ανασφάλειας, που ο κορωνοϊός ήρθε να την επιταχύνει. Σε αυτό τον μικρόκοσμο της μικροαστικής μας ανασφάλειας ο προεκλογικός λόγος των υποψήφιων βουλευτών ακούγεται πιο ξύλινος, πιο «προβλεπέ» και πιο εκτός τόπου και χρόνου από ποτέ.

Και συναντά τη φυσική αΑποστροφή των πολιτών, την τάση τους δηλαδή προς έναν προσανατολισμό, μη πολιτικό, σε μια ενδιαφέρουσα διεργασία που τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο, από τις προεδρικές εκλογές μέχρι τις Ευρωεκλογές, μεταφράζεται σε αποχή από τις κάλπες. Οι πολίτες δεν πηγαίνουν στις κάλπες και δεν ψηφίζουν όχι γιατί «ιδιωτεύουν» με την αυστηρή αριστοτελική έννοια, αλλά γιατί έχουν χάσει την πίστη τους στο ότι θα αλλάξει κάτι. Ουσιαστικά και προς το καλύτερο. Από την άλλη, η πανδημία του κορωνοϊού αλλάζει άρδην το σκηνικό μέσα στο οποίο ο «average Joe» υποψήφιος θα ξεδιπλώσει τα παραδοσιακά όπλα της προεκλογικής του φαρέτρας: Ένα δίκτυο πελατών που χτίζει ή συντηρεί στις κυπριακές συναναστροφές του:

Στον καφενέ ή τον σύλλογο, στον γάμο όπου περιμένει καρτερικά άλλους 1.500 ή 2.000 καλεσμένους για να χαιρετήσει με το φακελάκι του, στη βάφτιση, στο μνημόσυνο, εθνικό ή μη, και στην κηδεία. Με αυτές τις πρακτικές να πεθαίνουν λόγω κορωνοϊού, οι υποψήφιοι βουλευτές στρέφονται είτε στα «παλιομοδίτικα» τηλεφωνήματα είτε στις πλατφόρμες, με όρους αρένας, των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης είτε, με τη μάσκα χωρίς να βλέπουμε τα πρόσωπά τους, στην τηλεόραση.

Όντας πιο main stream και από δίσκο του Βασίλη Καρρά ή της Μαντόνα, οι Κύπριοι πολιτικοί ανακαλύπτουν ξαφνικά έναν κόσμο προεκλογικής καμπάνιας, ο οποίος συχνά αποτελεί για τους ίδιους αχαρτογράφητο πεδίο. Αρκεί κανείς να προσέξει πως στο Facebook ή το Twitter η πλειοψηφία των boomers πολιτικών μας παραμένει μάλλον ηλεκτρονικά αναλφάβητη ή με μια αίσθηση του χιούμορ «ήρθα για να κάτσω με τη νεολαία». Υπάρχει βέβαια και η κατηγορία εκείνων των υποψηφίων βουλευτών, εντός ή εκτός των μεγάλων κομμάτων, που προσπαθεί μάταια να ευαγγελιστεί είτε την πολιτική αλλαγή και τον εκσυγχρονισμό, είτε κάποιου είδους σταυροφορία ενάντια στα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν την Κύπρο.

Εκείνη η κατηγορία των και καλά εναλλακτικών που θυμίζει το «απέξω εμφάνιση και από μέσα άνεση» της κλασικής διαφήμισης. Οι εκλογές του Μαΐου θα συνδιαμορφώσουν ένα νέο, ως προς τη σύνθεση μόνο, πολιτικό σκηνικό και είμαι σίγουρος πως ο ιστορικός του μέλλοντος θα το καταγράψει στο πλαίσιο της περιοδολόγησης μιας πολύ μεταβατικής περιόδου της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της Κύπρου. Μέχρι τότε καλό θα ήταν οι πολίτες να κρίνουν και να επιλέξουν τους υποψήφιους της αρεσκείας τους και να μην απέχουν. Μεταξύ των πολιτικών μας βέβαια δεν υπάρχουν, ακόμη, ριζοσπαστικές ή εναλλακτικές επιλογές. Πιο main stream... πεθαίνεις, αλλά θα επιβιώσουμε, για ακόμη μία φορά, και αυτών των εκλογών.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Του Γιάννη Ιωάννου

Γιάννης Ιωάννου: Τελευταία Ενημέρωση