Πάρης Δημητριάδης
Ανάμεσα στο σκουπιδαριό, τη μετριότητα και την ασημαντότητα που έχουν βασιλεύσει στον καθρέφτη των σημερινών κοινωνιών που είναι τα σόσιαλ μίντια ενίοτε εντοπίζονται ορισμένες σελίδες διαμάντια, όπου παράγεται, προωθείται και δημοσιεύεται καταπληκτικό περιεχόμενο. Μία τέτοια σελίδα είναι η επονομαζόμενη «PUPPET REGIME» στο Instagram –στα ελληνικά θα μπορούσε να μεταφραστεί ενδεχομένως ως «καθεστώς μαριονέτας»– όπου με πνευματώδες και εύστοχο χιούμορ παρουσιάζονται επινοημένοι διάλογοι ανάμεσα στα ανδρείκελα της υφηλίου, με τη μορφή σύγχρονων ψηφιακών μαριονετών.
Με βασικό πρωταγωνιστή στα εμπνευστικά βιντεάκια της σελίδας τον γελοιωδέστερο όλων των ανδρεικέλων που φυσικά δεν είναι άλλος από τον εγωπαθή, αρρωστημένο, νάρκισσο Ντόναλντ Τραμπ και με συμπρωταγωνιστή τον εξίσου γελοίο εγωπαθή, αυταρχικό Βλαντιμίρ Πούτιν, τον οποίο ο Αμερικανός πρόεδρος ανταγωνίζεται πλέον ευθέως σε θέματα δεσποτισμού, ετσιθελισμού και απολυταρχίας, τα δημιουργικά μυαλά πίσω από την ύπαρξη της δημοφιλούς σελίδας κατορθώνουν, πολιτικά μιλώντας, να εστιάσουν στην πεμπτουσία των προβλημάτων μας, δίχως ιδεοληπτικό φακό, πράγμα που η σκληρή πραγματικότητα είναι πως έχει καταντήσει πολύ σπάνιο στην πολωτική και παντελώς ασυνάρτητη εποχή μας.
Παρουσιάζοντας δηλαδή τα αρρωστημένα και νηπιακού επιπέδου φετίχ και καμώματα τόσο του Ρώσου όσο και του Αμερικανού προέδρου, αλλά κι άλλων προβληματικών ανδρών των ημερών που βρέθηκαν με τεράστια πολιτική εξουσία στα χέρια τους, όπως είναι ο δισεκατομμυριούχος Σαουδάραβας πρίγκιπας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ο γεωεπιχειρηματίας Έλον Μασκ και ο Βορειοκορεάτης δικτάτορας Κιμ Γιονγκ Ουν, το «PUPPET REGIME» στρέφει την προσοχή εκεί όπου μάλλον πραγματικά πρέπει να στρέφεται: Στην ηθική κατάπτωση και εκφυλισμό των δημοκρατικών θεσμών, παντού στην υφήλιο, στην ολική επαναφορά της τοξικής αρρενωπότητας στη χειρότερή της μορφή και κυρίως στην ανατριχιαστική επικράτηση της ασημαντότητας, όπου άνθρωποι αγροίκοι, αιμοδιψείς, μεγαλομανείς και σίγουρα εντελώς ακατάλληλοι για θέσεις ευθύνης, όπως είναι όλοι οι προαναφερθέντες, χειρίζονται ζωές εκατομμυρίων.
Δυστυχώς, η τρομακτική και αυτοκαταστροφική αυτή συγκυρία για το σύνολο της ανθρωπότητας δεν φαίνεται να γίνεται κατανοητή, ούτε από τα περισσότερα σύγχρονα κράτη ούτε από τους ανθρώπους μεμονωμένα, αφού τόσο σε εθνικό όσο και ατομικό επίπεδο, η πλειοψηφία αρχίζει να παίρνει τη θέση της μιας υπερδύναμης ή της άλλης ή του ενός παρανοϊκού ηγέτη ή του άλλου, για εντελώς λάθος λόγους, που ούτε με την πραγματιστική επιβίωση έχουν να κάνουν, αν θα μιλούσαμε με όρους realpolitik ούτε απαραίτητα με μια στοιχειώδη ανθρώπινη λογική. Ίσως να είναι παράδοξο, όμως φαίνεται πως το ψυχροπολεμικό κλίμα του προηγούμενου αιώνα δεν έχει ξεπεραστεί: Απεναντίας, η μεροληπτική και οπαδική προσέγγιση απέναντι στα γεγονότα με βάση τα ανύπαρκτα και ετεροχρονισμένα, σήμερα, στρατόπεδα του εικοστού αιώνα, καλά κρατούν, με όλων των αποχρώσεων τις ιδεοληψίες που δεν βγάζουν νόημα να κάνουν, ιδίως την ώρα της κρίσης, ντου από παντού. Κερασάκι στην τούρτα ή, ορθότερα, ελέφαντας στο δωμάτιο η δυστοπική τεχνολογική υπερανάπτυξη του τωρινού αιώνα, η οποία μέσω της ανελέητης υπερπληροφόρησης που χωρίς σταματημό προωθεί έχει αναγάγει την εγκεφαλική σήψη σε κανόνα.
Σε όλο αυτόν τον συρφετό, που σπρώχνει τους ανθρώπους στη δημαγωγία, τον λαϊκισμό και εν τέλει τον δεσποτισμό, η άλλοτε ευημερούσα και ενωμένη Ευρώπη βουλιάζει, παρακμάζει σε όλα τα επίπεδα και αποσυντίθεται. Ενδεικτικά μπορεί να αναφερθεί πως στο «PUPPET REGIME» η αναφορά στους Ευρωπαίους μόνο ως ανέκδοτο γίνεται, συνήθως ανάμεσα στους Πούτιν και Τραμπ, οι οποίοι εμφανίζονται να ξεκαρδίζονται από το γέλιο όποτε τύχει να αναφερθούν στην ανύπαρκτη επιδραστικότητα της Ευρώπης στην παγκόσμια πολιτική σκηνή.
Όσο βέβαια συνεχίζουμε να μετράμε τη δύναμή μας μόνο βάσει της στρατιωτικής και πολεμικής μας ισχύος, όσο οι αυταρχικές μέθοδοι εξακολουθούν σε δικτατορίες αλλά και πάλαι ποτέ ισχυρές δημοκρατίες να πολλαπλασιάζονται και όσο οι ανθρωπιστικές σπουδές και γνώσεις, που υποτίθεται πως κάποτε πρέσβευε η ιδέα της Ευρώπης, συνεχίζουν σταδιακά να υποβαθμίζονται και να οδηγούνται προς πλήρη εξαφάνιση, τόσο πιο σίγουρο καθίσταται πως βαδίζουμε στον λάθος δρόμο. Λόγια του αέρα, θα απαντούσε μάλλον ο μέσος τυχαίος περαστικός της διπλανής πόρτας, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχουμε ήδη ηττηθεί.
