Το πραγματικό σκάνδαλο

Η ανάρτηση με το επίμαχο βίντεο που άναψε φωτιές στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό δείχνει όντως να έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας στοχευμένης καμπάνιας που δημιουργήθηκε, επί τούτου, για να πλήξει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αλλά και την αξιοπιστία της Κυπριακής Δημοκρατίας σε χρονισμό άσκησης της Ευρωπαϊκής Προεδρίας. Το εάν προκύπτουν στοιχεία που παραπέμπουν και σε ανατρεπτική δράση, υβριδικής φύσης, από κρατικούς ή μη κρατικούς δρώντες (Ρωσία, Τουρκία, ιδιώτης), είναι ανάγνωσης που έπεται. Η εξέταση του βίντεο καθώς και η αστυνομική διερεύνηση αναμένεται (λογικά) να ρίξουν φως στην «ταυτότητα» του λογαριασμού που ανάρτησε το οκτάλεπτο βίντεο και κατ’ επέκταση τον δημιουργό του. Παρόλο που η σπουδή μετάδοσης ως εξακριβωμένων στοιχείων, πληροφοριών που διαβάσαμε πολύ νωρίτερα από την ανακοίνωση του Προεδρικού σε άρθρα ρωσόφωνης ιστοσελίδας, δημιουργεί εντυπώσεις για επιπολαιότητα. Επιπολαιότητας που μαρτυρεί αγωνιώδη προσπάθεια να παραβλεφθούν οι εσωτερικές ευθύνες και οι τραγικά αδέξιοι χειρισμοί πρωτίστως του διευθυντή του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας και άλλων στενών συνεργατών και φίλων του, καλυμμένοι πίσω από το συναίσθημα που επιχειρείται να προκληθεί στους πολίτες από την εκστρατεία «δεχόμαστε επίθεση». Μοιάζει σαν προσπάθεια αποπροσανατολισμού.

Καθότι, το φως στην «ταυτότητα» του δημιουργού του οκτάλεπτου βίντεο επ’ ουδενί δεν αναιρεί το σοβαρό πολιτικό διακύβευμα: Το πως οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του βίντεο με τα όσα καταγράφονται να λένε αφήνουν βαρύτατες σκιές στη διακυβέρνηση Χριστοδουλίδη αλλά και σε πρακτικές ατόμων του στενού πολιτικού (και οικογενειακού) του περιβάλλοντος.

Άλλωστε, γιατί να μας ξενίζει; Εδώ κυβερνήσεις χωρών παρεμβαίνουν υβριδικά και διαμορφώνουν εκλογικές συνθήκες, ενδεχομένως καθορίζουν και εκλογικά αποτελέσματα άλλων χωρών. Οπόταν, γιατί πρέπει να προκαλεί εντύπωση και υβριδική τύπου επίθεση κατά της Κύπρου; Πόσο μάλλον, όταν στο παρελθόν ζήσαμε ασοβαρότητες και φαιδρές καταστάσεις. Με δηλώσεις που προέρχονταν από στόματα σοβαρών κατά τ’ άλλα προσώπων. Να σας θυμίσω, για παράδειγμα, τι αμπελοφιλοσοφίες είχαν ειπωθεί για την κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου; «Αυτοί που το έκαναν ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα, ότι εξαφάνισαν το σύμβολο που ενσάρκωνε την αντίσταση του κυπριακού ελληνισμού στα καταστροφικά σχέδια», υποστήριζε μετά βεβαιότητας ένας πρώην υπουργός. «Τον φοβόντουσαν ακόμα και νεκρό», έγραψαν κάποιοι σοβαροί αρθρογράφοι. «Η πράξη έχει στόχο να βλάψει την αγωνιστικότητα του λαού», διατείνονταν πολιτικοί ολκής. Ποιοι και γιατί να τον φοβόντουσαν; Κανείς δεν αναρωτιόταν. Με ποιον τρόπο; Αυτή ήταν πράξη που μάλλον συσπείρωνε, ποιος θα μπορούσε να επωφελείται; Τον έκλεψαν, είπαν τέλος, οι πράκτορες της ΜΙΤ. Μα γιατί να το κάνουν; Πώς θα επωφελούνταν από μια πράξη, τόσο απεχθή, που συσπείρωνε γύρω από την οικογένεια ακόμα και τους μη υποστηρικτές του; Όταν το μυαλό παίρνει διαζύγιο από τη λογική, μην περιμένετε ορθολογιστική σκέψη. Η νουσιμότητα γίνεται σπάνιο είδος.

Τα ίδια και στη δολοφονία του Άντη Χατζηκωστή, το 2010. «Έγινε για τις πολιτικές του απόψεις», έλεγε! «Τον δολοφόνησαν για να πληγεί η αγωνιστικότητα του συγκροτήματός ΔΙΑΣ»! Ήταν δήθεν «ξεκάθαρο» ότι οι δολοφόνοι επεδίωκαν «να αποσταθεροποιηθεί πολιτικά ο τόπος και να πληγεί η δημοκρατία σε μια κρίσιμη για το Κυπριακό περίοδο». Στόχος, διατείνονταν, ήταν το «φρόνημα του λαού». Ποιοι τα έλεγαν; Πολιτικοί, απόστρατοι στρατηγοί, κοινωνιολόγοι εγνωσμένου κύρους... Βέβαιοι, μάλιστα, ότι δολοφονία και τυμβωρυχία, ένα μήνα νωρίτερα, συνδέονταν! Πως ήταν αποτέλεσμα της... «υποχωρητικότητας στα άθλια σχέδια των ιμπεριαλιστών και των Άγγλων για υφαρπαγή της Κύπρου»!

Συνεπώς, από τη στιγμή που ζήσαμε αυτή την ακράτεια λόγων και σεναρίων ανεδαφικών πριν δεκαπέντε χρόνια, είναι τουλάχιστον ανοησία να έχεις την εντύπωση ότι η όποια επίθεση, υβριδικού ή κλασικού τύπου, θα μας συσπειρώσει γύρω από τον λόφο της εξουσίας, θα μας οδηγήσει να ταμπουρωθούμε στα κάστρα μας ή να συρθούμε σε χαρακώματα προκειμένου να πολεμήσουμε και να αντιμετωπίσουμε έναν εχθρό, τον όποιο εχθρό, στον οποίο εμείς οι ίδιοι –το «εμείς» ως ένδειξη ευγένειας αντί του σωστού ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΙΔΟΙ– αδέξια, αφελέστατα και με αλαζονική θρασύτητα πιθανότατα, τροφοδοτήσαμε με πυρομαχικά.

Το πραγματικό σκάνδαλο, λοιπόν, δεν είναι το ίδιο το βίντεο, αλλά το γεγονός ότι η Προεδρία και άρα ο εκτεθειμένος βάναυσα από τους χειρισμούς συνεργατών του, Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν αντέδρασε θεσμικά (πάγωμα καθηκόντων, έρευνα, απομάκρυνση), αλλά και επί του παρόντος πάντα, μόνο επικοινωνιακά («μοντάζ», «επίθεση», «σενάρια»). Το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι οι χειρισμοί και τα λεγόμενα των συνεργατών του Προέδρου, τα οποία δημιουργούν μείζον πολιτικό θέμα με επίκεντρο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά η «πολιτική ενοχή» που αποδεικνύεται από την θεσμική ανοχή και δείχνει ότι η επιβίωση του «κύκλου» μπήκε πάνω από την ακεραιότητα του θεσμού. Και είναι μάλιστα κραυγαλέα.