Όσα τεκταίνονται το τελευταίο διάστημα στην πολιτική σκηνή του τόπου τόσο πριν από τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών όσο και μετά το αποτέλεσμα της κάλπης δεν θα μπορούσαν να μην έχουν στο κάδρο τις προεδρικές εκλογές. Όσο και αν τα κόμματα προσπαθούν να το αρνηθούν, επιδιώκοντας να μετατοπίσουν αλλού τη συζήτηση κάθε φορά που ερωτώνται, η περιρρέουσα που επικρατεί φαίνεται να τους διαψεύδει.

Οι ισορροπίες άλλαξαν έπειτα από το αποτέλεσμα της κάλπης της 24ης Μαΐου, δημιουργώντας νέα δεδομένα της πολιτικής πραγματικότητας. Τα απροσδόκητα ποσοστά, τα οποία έλαβε ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ στις εκλογές, η ανάδειξη του ΕΛΑΜ ως τρίτου κόμματος, η απόκτηση μεγαλύτερου ποσοστού από το αναμενόμενο από το ΔΗΚΟ, αλλά και η αποτυχία ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ και Οικολόγων να εισέλθουν στη Βουλή των Αντιπροσώπων, άλλαξαν τις δυναμικές.

Το ποσοστό του 27,1% που κατέγραψε ο ΔΗΣΥ δημιουργεί το πολιτικά αναμενόμενο σενάριο της αυτόνομης καθόδου του κόμματος στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Το κόμμα της Πινδάρου, το οποίο αναδείχθηκε πρώτη πολιτική δύναμη, παρόλη την εσωστρέφεια που επικρατούσε στις τάξεις του τα τελευταία χρόνια, δύσκολα θα μπορούσε να δικαιολογήσει την απουσία δικού του υποψήφιου. Παράλληλα, η ετυμηγορία της κάλπης, όπως όλα δείχνουν, κλείνει έστω και την παραμικρή χαραμάδα στη σεναριολογία για συνεργασία ΔΗΣΥ και Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Την ίδια ώρα φαίνεται πως είναι πιο πιθανό το σενάριο συνεργασίας με άλλες πολιτικές δυνάμεις που ίσως φθείρουν τις σχέσεις κάποιων κομμάτων με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η σημειολογία της στήριξης από το νεοεκλεγέν κόμμα στη Βουλή, της Άμεσης Δημοκρατίας αλλά και του ΔΗΚΟ προς την Αννίτα Δημητρίου, κατά τη διαδικασία της ψηφοφορίας για την ανάδειξη του προέδρου της Βουλής, που της χάρισαν τη νίκη και σε αυτή τη μάχη δεν μπορεί να αγνοηθεί, ούτε να θεωρηθεί ως «τυχαία».

Η ανατροπή, η οποία δεν ήλθε ποτέ από το ΑΚΕΛ, παρά το δίλημμα που υπήρχε να συνεργαστεί με το ΔΗΚΟ για στήριξη του Νικόλα Παπαδόπουλου για την Προεδρία της Βουλής, κατέδειξε πως το κόμμα της Αριστεράς θέλησε να στείλει το μήνυμα στον κόσμο που το στήριξε στις βουλευτικές ότι θα μείνει στην αντιπολίτευση χωρίς να κάνει μεταστροφή από τις θέσεις του. Τροχοπέδη στη συνεργασία στάθηκαν οι έντονες διαφωνίες που είχε το ΑΚΕΛ με το ΔΗΚΟ στην προηγούμενη θητεία της Βουλής για τα θέματα της οικονομίας, με επίκεντρο αυτά των τραπεζών. Τα βαριά λόγια που ανταλλάχθηκαν μεταξύ των δύο αποδείχθηκαν εκ του αποτελέσματος «ασυγχώρητα». Η εν λόγω πιθανή συνεργασία και στήριξη εύλογα μπορεί να χαρακτηριστεί και ως μονόπλευρη, αν λάβει κανείς υπόψη το γεγονός πως ενώ υπήρχε μια πιθανότητα το ΑΚΕΛ να στηρίξει τον κ. Παπαδόπουλο για την Προεδρία της Βουλής, όταν ο γ.γ. του κόμματος, Στέφανος Στεφάνου, πέρασε στον δεύτερο γύρο με αντίπαλο την πρόεδρο του ΔΗΣΥ, δεν έτυχε της στήριξη του ΔΗΚΟ, το οποίο στήριξε τελικά την Αννίτα Δημητρίου.

Άγνωστο το πώς θα κινηθεί και με ποιους θα συνεργαστεί το ΔΗΚΟ. Μπορεί το κόμμα να έλαβε ψηλότερο ποσοστό από αυτό που έδειχναν οι δημοσκοπήσεις, με τον πρόεδρό του Νικόλα Παπαδόπουλο να χαρακτηρίζει άθλο «αυτό που έχει πετύχει το κόμμα κάτω από αυτές τις περιστάσεις», ωστόσο ο ίδιος εξέφρασε την πεποίθηση πως αν πετύχαινε μια συνεργασία με τα κεντρώα κόμματα πιθανόν το Δημοκρατικό Κόμμα να βρισκόταν στην τρίτη θέση. Η πιθανότητα συνεργασίας ενδυναμώνεται ακόμα περισσότερο από τη στιγμή που τα κόμματα ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ και Οικολόγοι έμειναν εκτός Βουλής καθώς δεν θέλουν να «χαθούν» από το πολιτικό πεδίο. Μεγάλο ερωτηματικό είναι επίσης εάν το ΔΗΚΟ θα παραμείνει συγκυβερνών κόμμα ή αν θα απομακρυνθεί από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, παρά τις δηλώσεις από πλευράς κ. Παπαδόπουλου πως, «το ΔΗΚΟ είναι και θα παραμείνει κυβέρνηση».

Οι προθέσεις των κομμάτων φάνηκαν από την κάλπη μέχρι και τις αψιμαχίες για τις Προεδρίες Επιτροπών. Ίσως πολλοί από αυτούς τους γρίφους να λυθούν και με τον ανασχηματισμό...