Ως τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό μπορεί να χαρακτηριστεί το θέμα που προέκυψε με την αγορά θωρακισμένου οχήματος για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η «τρικυμία» ξεκίνησε με τη δήλωση του Προέδρου Χριστοδουλίδη ότι δεν γνώριζε για την εν λόγω αγορά. Παρόλες τις επίσημες διευκρινήσεις που δόθηκαν, προσωπικά τείνω να πιστεύω ότι ο κ. Χριστοδουλίδης μάλλον δεν έδωσε σημασία όταν αναφέρθηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο η πρόθεση για αγορά νέου θωρακισμένου οχήματος και θα το ξέχασε. Βεβαίως, τεράστια ευθύνη για το θέμα που δημιουργήθηκε φέρουν και οι συνεργάτες του Προέδρου, που όταν είδαν το δημοσίευμα δεν τον ενημέρωσαν πλήρως για το περιεχόμενο της είδησης και τη δημοσίευση της επιστολής που εστάλη από το υπουργείο Οικονομικών στη Βουλή. Αν του έλεγαν «Πρόεδρε, υπάρχει δημοσίευμα με αρνητική προσέγγιση για την αγορά προεδρικής λιμουζίνας και συνοδεύεται από την επιστολή που εστάλη στη Βουλή με την ημερομηνία απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου», δεν θα γινόταν αυτό το μπέρδεμα.
Στην επαγγελματική μου πορεία βρέθηκα πολλές φορές σε παρόμοιες περιπτώσεις. Πώς αντιδρούσα; Πρώτα πρώτα έστελνα επείγον γραπτό μήνυμα με τα κυριότερα σημεία της είδησης, ζητώντας ταυτόχρονα και συνάντηση για να συζητήσουμε πώς θα διαχειριζόμασταν το θέμα. Στη συνάντηση αναλάμβανα τον ρόλο του δημοσιογράφου υποβάλλοντας σωρεία ερωτήσεων, ζητώντας και διευκρινήσεις. Δεν αφηνόταν τίποτε αναπάντητο ή στην τύχη. Στην προκειμένη περίπτωση, που, είτε ο Πρόεδρος δεν άκουσε την πρόταση στο Υπουργικό Συμβούλιο, είτε δεν έδωσε σημασία και την ξέχασε, αφέθηκε εκτεθειμένος.
Αυτό που ενόχλησε ακόμη περισσότερο είναι οι κριτικές από τους ειδικούς του διαδικτύου και τον λαϊκισμό που τις συνόδευε. «Τι χρειάζεται τέτοιο αυτοκίνητο»; «Υπάρχουν και πιο φθηνά». «Χρήματα για λιμουζίνες έχουμε, αλλά οι συντάξεις είναι χαμηλές». «Εξακόσιες χιλιάδες για αυτοκίνητο, αλλά τα κλιματιστικά στα σχολεία δεν λειτουργούν». Κάθε πονεμένος έγραφε το βάσανό του.
Το θέμα συζητήθηκε στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής και όλα τα πολιτικά κόμματα ενέκριναν την αγορά, εκτός από το κόμμα του κ. Μιχαηλίδη, προφανώς για λόγους λαϊκισμού.
Ποια είναι όμως η πραγματικότητα με το προεδρικό όχημα και την ανάγκη αγοράς καινούργιου; Η Προεδρεία της Δημοκρατίας διαθέτει δύο θωρακισμένα οχήματα και το πιο παλιό, το εφεδρικό, πρέπει να αποσυρθεί. Επομένως χρειάζεται άλλο. Η δαπάνη δεν είναι 600 χιλιάδες ευρώ, αλλά μέχρι το ποσό αυτό. Γιατί τόσα πολλά χρήματα; Για λόγους ασφαλείας πρέπει να είναι θωρακισμένο για να αντέχει σε τρομοκρατικές ενέργειες και να διαθέτει ασφαλή συστήματα επικοινωνίας. Όσο για την πολυτέλειά του, να ενημερώσω ότι δεν θα διαθέτει τζακούζι, ντους, πισίνα, μπαρ, ψυγείο, καφετιέρα, ηλεκτρική κουζίνα, ή άλλες συσκευές και πολυτέλειες.
Το εν λόγω όχημα δεν ανήκει στον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, ή στον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ανήκει στο κράτος. Το χρησιμοποιεί ο Πρόεδρος, αλλά και αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων όταν πραγματοποιούν επίσημη επίσκεψη στην Κύπρο. Ειδικά γι’ αυτό τον λόγο τα συστήματα ασφαλείας του προεδρικού οχήματος πρέπει να είναι πλήρως αναβαθμισμένα. Κανένας δεν μπορεί να κάνει εκπτώσεις ούτε για την ασφάλεια του Προέδρου της Δημοκρατίας, ούτε και των ξένων επισήμων που ενδέχεται να συνταξιδεύουν μαζί του.
Κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης προς το τέλος της δεκαετίας του 1970, ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζίμυ Κάρτερ, μίλησε στον αμερικανικό λαό από το Οβάλ Γραφείο, φορώντας παλτό, για να δείξει ότι συμπάσχει με τους απλούς πολίτες που δυσκολεύονταν να έχουν τη θέρμανσή τους συνεχώς αναμμένη. Επικρίθηκε δριμύτατα για την ενέργειά του αυτή, γιατί οι πολίτες δεν ήθελαν αν βλέπουν ένα μίζερο πρόεδρο. Βέβαια εμείς δεν είμαστε Αμερικανοί, γι’ αυτό ας αγοράσουμε ένα πατίνι για τον δικό μας Πρόεδρο. Δεν χρειάζεται καν ένα απλό αυτοκίνητο.
*Ο κ. Κυριάκος Ιακωβίδης είναι πολιτικός επιστήμονας / Δημοσιογράφος.
